Winger - Winger (1988)

Lachen gieren en brullen met Beavis & Butthead als die grappen over Winger maakten. Of met de gappies van Metallica die in de Year And A Half docu met dartpijltjes op een poster van opperposer Kip Winger gooien. Winger was fout. Dat ze vanaf Pull redelijk serieuze en evenredig sterke hardrock zijn gaan maken, deed er allemaal niet meer toe. Winger ging zo goed als kapot ondanks dat ze heel goed met hun tijd meegingen.

De band was even groot bij het bakvissenpubliek van de Verenigde Staten en Japan. Dat hebben ze te danken aan het debuut en opvolger In The Heart Of The Young. Lekker heupwiegen met Seventeen of zwijmelen met de gevoelige powerballade Headed For A Heartbreak. Winger was een prototype exponent van de 'hair' scene. Een gladgestreken hardrockgeluid dat een soort synthese lijkt te zijn van Def Leppard en Bon Jovi.

De koortjes doen soms pijn aan de oren, maar het zij ze vergeven want compositorisch zit het oerdegelijk in elkaar. Een paar vlammende solo's van Reb Beach en hop, ik ben helemaal om.

Ik zie u al smalend kijken naar Purple Haze tussen de andere pretentieloze nummers over vluchtige seks en verbroken relaties. Heiligschennis! Blasfemie! Dood aan Winger, zult u denken. Maar krijg nou niks: Die Hendrixklassieker die hier door zomaar Winger en zijn mannen vermalen wordt., komt er verrassenderwijs ook nog eens heel aardig uit. VerWingerdiseerd. Als in: eigen gemaakt. Probeer maar, het is best goed. Net als het hele album trouwens. Je moet wel een beetje van hairspray hardrock houden. Dat wel.

Stewart !

Ja die ja! haha

Vorige week op lp in huis gehaald. Had hun tweede album In the heart of the young al jaren op cd in huis. Van deze eerste stond me iets van bij dat ik 'm lang niet zo goed vond als die tweede. Helemaal mis dus! Dit debuut is prima! Kip Winger wist natuurlijk wel waar hij de mosterd vandaan moest halen. Hij had immers al bij mensen als Alice Cooper in de band gespeeld. Een groentje was hij dus niet bepaald. En dat hoor je gelijk terug in de nummers. Want voor een debuut is dit wel akelig goed geschreven allemaal. Eigenlijk zijn alle nummers stuk voor stuk top en hadden ze destijds zo op single gekwakt kunnen worden. Zelfs Purple haze (met gastsolo van ene Dweezil Zappa) is prima zoals Edwyn hierboven al aangaf. Nee, laat die jongens van Metallica eerst maar eens naar zichzelf kijken voordat ze gaan afgeven op anderen. Hebben ze trouwens heel stiekem niet veel geluisterd naar Winger tijdens het opnemen van The black album? Ik krijg de gedachte maar niet uit m'n hoofd....

Ik ben eigenlijk best benieuwd naar Winger.

Door Beavis & Butthead kapot gemaakt.

Ik denk dat het wel bij je in de smaak valt. Twee typische hairalbums en daarna een drietal serieuzere hardrockalbums. Goed spel en veel passie wordt door mij gegarandeerd.

Ik ben nu Fiona aan het luisteren. Zij deed het met de hele band, schijnt...

En die muziek bevalt me ook prima...

Maar ik ga ook maar aan de Winger. Fuck Metallica!

Jemig, Fiona Flanagan bedoel je?. Met haar Bonnie Tyler "light" stem. Dat is lang geleden. Ga ik dat weer eens opzoeken,

Yep, die Fiona.

Ik lust het wel. Heeft hier en daar wat weg van 80's Heart. Niet zo sterk, maar sterk genoeg.

Deze eerste Winger staat bol van de lekker catchy, haast poppy rock nummers.
Het is genieten van begin tot eind voor de jaren '80 rock liefhebber. Vooral het lekker uptempo nummertje "Seventeen" vind ik erg lekker klinken, maar met "Without the Night" en "Headed for a Heartbreak" laten ze horen dat ze ook prima (power)ballads kunnen spelen.
Een prima debuut!

Ruim 30 jaar oud en voor mij vormen de eerste 2 platen van Winger guilty pleasures. Uiteraard is de muziek cheesy, aalglad en vormen de songs geen hogere wiskunde. Als je echter nummers kunt componeren die je na de eerste luisterbeurt luidkeels kunt meezingen, pakkende melodieën kunt creëren en gewoon doet waar je goed in bent kun je mij inpakken. In dezelfde lijn als Bon Jovi, Poison en al die andere 'poedels' van destijds maar pakkender en iets gevarieerder in mijn optiek. Hungry, Seventeen, Time to Surrender, prima songs, zelfs de cover van Hendrix kan mijn goedkeuring wel wegdragen. Het debuut is geen klassieker en de latere albums van Winger vind ik zelfs een stuk beter (want volwassener, meer uitgediept, en gerijpter) maar dit soort gladde stadion rock kan ik af en toe best appreciëren.

Het debuut van de band met frontman Kip als blikvanger. Een product van zijn tijd en dat bedoel ik niet cynisch. De koortjes, keyboards en de gitaarsolo's; het kader is duidelijk, hardrock die moet pleasen. En dat doet het ook. Kip Winger heeft namelijk een prima oog voor goede melodieën. Daarnaast wordt dit verpakt in pakkende compacte songs die vragen om mee geschreeuwd/gezongen te worden. Bij vlagen doe je dat ook, zo'n heerlijke cheesy pompende rocker als Time to Surrender, voor een dergelijke track ga ik voor de bijl. De wijze waarop Purple Haze van Hendrix een fijn groovend jasje krijgt aangemeten kan mij ook wel bekoren. Niet alles is even sterk, State of Emergency klinkt wat gezichtsloos en van de ballads ben ik nooit zo gecharmeerd geweest. De lyrics van Seventeen zou tegenwoordig niet meer door de Parental Advisory komen met alle politiek correcte lieden in dat soort onzin commissies. Maar in 88' kon je nog dergelijke songs met een knipoog tot je nemen, en dat is maar goed ook. Hoewel het debuut zeker niet elke dag op de draaitafel ligt, vermaak ik mij wel degelijk met een rits prima songs.

Tussenstand:

1. Winger

Vind dit ook weergaloos goed. Zalige AOR. 4 sterren

Heading for a heartbreak.. .een weergaloos goede powerballad van Winger hier te beluisteren, op het niveau van Sheriff - When im with you, Night Ranger - Sister Christian en Poison -Every rose has its Thorn. Heerlijk!

George Michael zei ooit eens tijdens een concert toen hij Everything She Wants ten gehore bracht; If You Don't Remember the Eighties, just Look at the Person Next to You and Imagine Him With Four of Five Times More Hair, Than You Have the Eighties

Een uitspraak waar ik altijd aan moet denken als het debuut van Winger aan mij voorbij trekt. Tussen al die poedelrock bands zaten natuurlijk best wat namen tussen die wat meer indruk maakten.
Kip had het vermogen om ontzettend pakkende melodieën te schrijven met refreinen zo kamerbreed dat je wel voor de bijl moest gaan.

Natuurlijk is het debuut een en al kitsch en zou de songtekst van Seventeen tegenwoordig voer zijn voor alle politiek correcte ''Wokers'' maar ik vind het nostalgie in optima forma.
Een topper is het niet in mijn ogen, na 20 minuten snak je automatisch naar een portie thrash metal, zo ontzettend zoet is dit geheel. Headed for a Heartbreak vormt daar een mooi voorbeeld van.
Desalniettemin boeit het oeuvre van Winger in zijn volledigheid. Van de eerste twee degelijke pop rockalbums, het wat serieuzere Pull en de opmerkelijke groei van zanger Kip en gitarist Reb op de laatste 3 platen.
Wat mij betreft horen Kip en Reb tot de grotere componisten die het conventionele genre rijk is, maar dat is een andere discussie.

Mee eens, dit was toch net even wat beter dan de Poisons der aarde destijds. Haha na 20 minuten snakken naar een portie Trash Metal daar heb ik nou nooit last van en een en al kitsch vind ik dit ook bepaald niet , wel erg Amerikaans klinkende FM rock maar goed gemaakt en zoals gezegd boven het maaiveld. Tijd voor wat eerherstel voor deze band fuck Metallica (en AC/DC!) las ik hierboven en daar sluit ik me bij aan!