Winger - Winger (1988)

Lachen gieren en brullen met Beavis & Butthead als die grappen over Winger maakten. Of met de gappies van Metallica die in de Year And A Half docu met dartpijltjes op een poster van opperposer Kip Winger gooien. Winger was fout. Dat ze vanaf Pull redelijk serieuze en evenredig sterke hardrock zijn gaan maken, deed er allemaal niet meer toe. Winger ging zo goed als kapot ondanks dat ze heel goed met hun tijd meegingen.

De band was even groot bij het bakvissenpubliek van de Verenigde Staten en Japan. Dat hebben ze te danken aan het debuut en opvolger In The Heart Of The Young. Lekker heupwiegen met Seventeen of zwijmelen met de gevoelige powerballade Headed For A Heartbreak. Winger was een prototype exponent van de 'hair' scene. Een gladgestreken hardrockgeluid dat een soort synthese lijkt te zijn van Def Leppard en Bon Jovi.

De koortjes doen soms pijn aan de oren, maar het zij ze vergeven want compositorisch zit het oerdegelijk in elkaar. Een paar vlammende solo's van Reb Beach en hop, ik ben helemaal om.

Ik zie u al smalend kijken naar Purple Haze tussen de andere pretentieloze nummers over vluchtige seks en verbroken relaties. Heiligschennis! Blasfemie! Dood aan Winger, zult u denken. Maar krijg nou niks: Die Hendrixklassieker die hier door zomaar Winger en zijn mannen vermalen wordt., komt er verrassenderwijs ook nog eens heel aardig uit. VerWingerdiseerd. Als in: eigen gemaakt. Probeer maar, het is best goed. Net als het hele album trouwens. Je moet wel een beetje van hairspray hardrock houden. Dat wel.