Bad Company - Fame and Fortune (1986)

Echt veel sympathie had ik al niet voor Bad Company, maar de ruk richting eighties melorock zorgt voor rillingen. Howe is een prima zanger, maar dit genre is gewoon niet aan mij besteedt. Als meneer dan ook nog eens de saxofoon van stal haalt, zoek ik maar een teiltje. Gelukkig hoor je dat onding maar sporadisch daarna. Het doel is wel duidelijk; Bad Company probeert een nieuw publiek aan te boren. Brian Howe doet het zeker niet minder dan Paul Rodgers, maar de band blijft op hetzelfde niveau zitten. Inmiddels begint het echt tegen te staan om verder te luisteren.

Tussenstand:
1. Bad Company
2. Run With The Pack
3. Shooting Star
4. Desolation Angels
5. Rough Diamonds
6. Burnin' Sky
7. Fame And Fortune

Ok, dit is het eerste album waarop ik de band echt compleet niet meer herken. Het vorige album had met Electricland al een opener die klonk als Foreigner, maar met nieuwe zanger Howe is er nu ook een zanger bij die gewoon klinkt als Lou Gramm. Dit werkt op opener Burning Up eigenlijk nog best goed, aangezien er nog wel wat vuur in de song zit, maar opvolger This Love slaat al meteen door in die jaren '80 zoetheid. Voor een track als Valerie is er wat mij betreft ook geen excuus. Toch, de gitaarsolo op When We Made Love is ijzersterk en het afsluitende If I'm Sleeping gaat er ook nog best in. Toch doet dit album het voor niet helemaal.

Voorlopige tussenstand:
1. Shooting Star
2. Run With The Pack
3. Bad Company
4. Desolation Angels
5. Burnin' Sky
6. Rough Diamonds
7. Fame And Fortune