Motek - Sonder (2013)

die 1ste track is postrock op het hoogste niveau
het krachtige, intense einde is fantastisch.

Ik treed gerre bij. Wat begint als een zacht brouwseltje van postrockingedriënten, mondt hier uit in een chaotische explosie, zoals ik die niet van Motek gewend ben. En vijf tracks van 7 à 10 minuten, hmmm smullen! Iets zegt me dat dit een erg ambitieuze plaat is geworden. En daar is niks mis mee!

We hebben ook in Belgie een paar geweldige tot heel sterke Post-rock bands. Voorbeelden genoeg om te geven, maar sommige steken er met kop en staart bovenuit. Persoonlijk heb ik Motek altijd tot deze categorie gerekend. Hun concerten die we meemaakten waren van een zodanige intensiteit dat we nu nog steeds kippenvel krijgen als we er aan terug denken. Na hun eerste album Asthmatic Whale (2006) werden ze in sommige pers omschreven als: Het Belgische antwoord op Mogwai. Ook Port Sunshine (2008) en Dragons (2010) kregen heel wat goede kritieken in de pers en bij het publiek. Na drie jaar wachten brengen ze nu hun nieuwste album Sonder uit via dunk!records.

lees meer :
Motek - Sonder - Snoozecontrol.be

Mijn recensie voor iO Pages

Motek levert met Sonder een zonderlinge trip af door het alledaagse leven van de mens in de stad. Dat is althans het gevoel dat me bekruipt en wat de achterkant van de hoes ons duidelijk tracht te maken: een kort tekstje waarin subtiel de vijf songtitels verwerkt zitten. Ingebed in de post-rock fundamenten zoals we ze kennen van gevestigde waarden Mogwai, Explosions in the Sky en Russian Circles (maar toch dat tikkeltje anders), behoort Motek tot de grotere (en betere) Belgische namen en musiceert het navenant. Dat kan u bekoren of niet: zuinig met hoogtepunten, maar nooit dieptepunten. Sonder telt zes nummers, maar had evengoed één lied in zes hoofdstukken kunnen zijn. En de luisteraar zal er niet meteen een duidelijke structuur in terugvinden.

Algemeen een pak duisterder dan debuut Port Sunshine, begint openingstrack met een regel spoken word, gedragen door een rustige gitaartokkel zoals Isis of Neurosis ze vaak te berde brengen, ten slotte opbouwend naar een krachtig hoogtepunt – nog niet eens de beste 7 minuten die de plaat te bieden heeft! Sonder neemt je mee in een hels instrumentaal verhaal, waarin beelden van steden en mensen zonder gezicht, geregeld op het netvlies terechtkomen. Keyboards komen er nauwelijks aan te pas en ze worden ook niet gemist. Enerzijds doen dik gelaagde gitaarerupties en aritmische drumpatronen het meeste werk, waarin men gelukkig niet te kwistig is met die clichématige opbouw die uitmondt in het walhalla der climaxen, zo eigen aan het genre.

Anderzijds barst dit album ook niet meteen van vernieuwing. Sommigen kan het gebrek aan keyboards parten spelen, anderen slechts het handvol stukjes zang. Zes nummers van 7 à 10 minuten lang, die meestal naadloos in elkaar overgaan. Probeer minstens de openingstrack uit: een combinatie van zachte atmosferische stukken en een gestaag steviger wordend drum- en gitaargeluid. Waarschijnlijk merk je niet eens dat je intussen bijna aan het einde van de plaat zit. Verrassing! De afsluiter, die gerust langer had mogen duren (die prachtige zangstem!), heeft wat van Storm Corrosion’s Ljudet Innan.