Rhapsody of Fire - Dark Wings of Steel (2013)

Hij weet me nog niet direct zo te pakken als de voorgangers. Dit komt vooral omdat naar mijn mening de orchestratie wel heel erg op de voorgrond staat in de productie, waardoor Fabio's prachtige stemgeluid soms tegen de achtergrond wegvalt.
Voor de rest mag het album er echter weer zijn hoor! De composities zijn groots en bombastisch en Fabio Lione lijkt haast nog steeds te groeien als zanger.
Deze keer geen experimenten met grunts, maar gewoon kwalitatief erg sterke zang van begin tot eind. Vooral het prachtige, Italiaanse "Custode di Pace" had haast door niemand anders beter gezongen kunnen worden.
Wat een vocalist is Lione door de jaren heen geworden zeg! Ik hoop dat ze op het volgende album zijn stemgeluid nog wat meer tot diens recht laten komen.

Dit is wel heel treurig. Ik kan niet anders concluderen dat met het vertrek van Luca Turilli een heel belangrijk onderdeel van Rhapsody vertrokken is. Met hem op deze plaat ook nog alle motivatie, want Dark Wings Of Steel klinkt wel heel erg als een verplicht nummertje. Het valt al direct op dat er geen concept is en ook de lange epic op het eind (waar de band toch altijd nog wel even alles uit de kast trekt) ontbreekt.

Hoewel dit album tot op een bepaald niveau best luisterbaar is, hoor ik eigenlijk niets dat op ook maar enige wijze de strijd aan kan gaan met het oude werk. De songs zitten opvallend simpel in elkaar. De drums ratelen maar door, de riffs zijn erg simpel (en saai). De keyboards zorgen nog voor een tikje spanning, maar het orkest is niets meer dan extra galm op de achtergrond. Fly To The Crystal Skies is nog wel aardig, maar het mag duidelijk zijn dat Rhapsody inmiddels echt een aflopende zaak is. Lione doet wat je van hem kan verwachten, maar ik snap ook wel dat hij ten tijde van deze plaat al bij Angra was gaan zingen en Kamelot uit de brand hielp op hun tour (en eigenlijk ook wel wilde blijven).

Treurige plaat hoor. Alleen Custode Di Pace verdient een eervolle vermelding. Wederom een mooie ballad, maar de rest is zwak tot een beetje ok.


Tussenstand:
1. Power of the Dragonflame
2. The Frozen Tears Of Angels
3. The Cold Embrace Of Fear
4. Dawn Of Victory
5. Legendary Tales
6. Symphony Of Enchanted Lands
7. Rain Of A Thousand Flames
8. From Chaos To Eternity
9. Triumph Or Agony
10. Symphony Of Enchanted Lands II
11. Dark Wings Of Steel

En we zijn vanaf hier Turilliloos (mooi woord voor bij scrabble). Voelt vreemd, aangezien Luca/Staropoli toch een fantastisch schrijversduo waren. En ja, zoals gevreesd klinkt Dark Wings Of Steel uitgekleed. Die duffe chugga-chugga riff op Tears Of Pain is Rhapsody (Of Fire) compleet onwaardig. Het gehele album is Rhapsody (Of Fire) compleet onwaardig. Net zoals de andere twee albums die me weinig deden, is de toevoeging van een echt orkest helemaal niet nodig geweest. Het klinkt nu alsof het er even overheen geplakt is alsof er toch nog iets extra's nodig was om de simpele riffs op te fleuren. Maar het album klinkt vooral alsof het door een willekeurige powermetalband is gemaakt en niet door de Italiaanse grootmeesters zelf. Gelukkig doorbreekt Custode Fi Pace
de middelmatigheid en levert men hier misschien wel de beste ballad uit de hele loopbaan af.

Maar... dat is dan ook meteen alles. De moderne riffs zijn futloos, de aangrijpende composities blijven verder compleet uit. Lione zingt nog steeds goed, dat is iets, maar buiten dat kan ik echt niets anders dan concluderen dat de magie hier grotendeels weg is. Jammer, maar de eerste onvoldoende voor de band.

Voorlopige tussenstand:
1. Power Of The Dragonflame
2. The Frozen Tears Of Angels
3. Dawn Of Victory
4. Symphony Of Enchanted Lands
5. From Chaos To Eternity
6. The Cold Embrace Of Fear
7. Legendary Tales
8. Rain Of A Thousand Flames
9. Triumph And Agony
10. Symphony Of Enchanted Lands II
11. Dark Wings Of Steel

Dan ben ik het toch wel erg eens met de twee heren boven mij, en vooral met Lennert over het feit dat dit album echt Rhapsody onwaardig is, het klinkt niet meer als Rhapsody en het lijkt alsof ik voor de leeuwen word gegooid bij dit album met die erg saaie riff die inderdaad op onder andere 'Tears of Pain' te horen is. Ik vond het een lastige zit, en hoewel Lione er mooi boven op kwam, en gewoon weer goed klonk vond ik hem ook het enige echt goede van dit album, de rust is iets waar ik erg bang voor was: een Rhapsody zonder emotie.

De songs waren vrij simpel, en zo klonken ze ook. De oude meesters lijken hier niet meer aan het werk en dat is zonde, zeker als je weet wat ze in het verleden hebben laten horen dan mis ik hier echt heel veel. Inderdaad het nummer 'Custode di Pace' spat er wat boven uit maar dat is ook wel alles. Toch vond ik de zit jammer, en kijk nu met wat meer tegenzin naar het laatste album.

Voorlopige tussenstand:
01. Power of the Dragonflame
02. Dawn of Victory
03. The Frozen Tears of Angels
04. Legendary Tales
05. Symphony of Enchanted Lands
06. From Chaos to Eternity
07. Symphony of Enchanted Lands Part II
08. Triumph Or Agony
09. Dark Wings of Steel