Gary Moore - Rockin' Every Night (1983)

Een tijdje geleden heb ik een aantal Gary Moore albums tweedehands op vinyl gekocht, waaronder dit album: Europese uitgave uit 1986 van 10 Records (onderdeel van Virgin). Ik had/heb vele albums van Gary Moore op cassette en ik ben langzaam maar zeker bezig deze te vervangen door de albums.
Voor de goede orde vermeld ik wie als leadzanger welke nummers zingt. Gary Moore: Wishing Well, I Can't Wait Until Tomorrow, Back on the Streets. John Sloman: Rocking' Every Night, Nuclear Attack, Rockin' & Rollin'. White Knuckels en Sunset zijn instrumentaal. Over die bonusnummers kan ik niets zeggen vermits ik die versie niet ken maar op wiki staat het volgende: The 2002 CD reissue included the three live tracks recorded at the Marquee, London on 25 August 1982, from the bonus EP included with the first 25,000 vinyl copies of Corridors of Power. Opgenomen tijdens twee optredens op 24 en 25/01/1983 in Tokyo, Japan.
Gary Moore is niet de grootste zanger, ahem, maar de zang van John Sloman vind ik nog flauwer, hij komt mij over als iemand die kortademig is. Gary Moore wint veruit op punten. Muzikaal is er weinig tot niets aan de hand, vermits Gary Moore lekker van jetje blijft geven. Het is oerdegelijke hardrock uit de oudere doos met flitsende gitaarsolo's. Aardig maar weinig schokkend tijdsdocument. Toch ben ik blij dat ik deze heb kunnen kopen, al is het maar een halfslachtig livealbum zoals zovele waarin een collage van optredens wordt gemaakt.

Vreemd dat een artiest van het niveau Gary Moore zijn eigen zang afwisselt met een zanger waar hij zelf niet voor onderdoet. Verder voor mij een heel genietbaar live album. Nuclear Attack is mijn favoriet, White Knuckles een overbodige solospot. De rest zit er tussenin. De meeste nummers worden in een lekker compacte versie gespeeld. De uitzondering is I Can't Wait Until Tomorrow. Met een krappe twaalf minuten, ruim vier minuten langer dan de studioversie op Corridors of Power, maar desondanks boeiend genoeg.

Ik vond het destijds wel verwarrend, drie livealbums in twee kalenderjaren. Uiteindelijk hebben ze alle drie wel een eigen karakter. Met Rockin' and Rollin' en Back on the Streets als enige overlappende nummers, verschillen Rockin' Every Night en We Want Moore voldoende van elkaar. En Live at the Marquee bleek al drie jaar eerder opgenomen en bevat drie nummers uit de G-Force periode.

Na Corridors of Power (1982) was het lastig te volgen wie er speelden in de band van Gary Moore en wat de opvolger van welke plaat was. Waarschijnlijk was ik, grote fan, niet de enige die het niet meer snapte. In 1983 verschenen namelijk vier albums van de man: twee studio- en twee liveplaten. Livealbum Rockin' Every Night trof ik slechts aan via dure Japanse import.
Het datzelfde jaar verschenen Live was wél voor een fatsoenlijke prijs te krijgen, maar met een bijna geheel andere band, inclusief andere zanger. Ook die durfde ik niet aan te schaffen, want: weinig geld, veel keus en bang voor een miskoop. Om de laatste twijfels weg te nemen was daar mijn cassettebandje met het Pinkpopconcert, waarover dadelijk meer.

Wél bestudeerde ik de hoezen in de winkel, als ze niet de dorpsbieb bereikten. Mijn verbazing in 1983 was groot, toen ik de hoes van Rockin' Every Night bekeek: John Sloman als zanger, van voorheen Uriah Heep? In de bladen had ik gelezen dat Moore kláár was met zangers: iedere keer weer kraaiden ze vals. Dan kon hij het beter zelf doen, ook al wist hij dat zijn gitaarspel beter was dan zijn zang.
En inderdaad, in datzelfde 1983 stond hij zonder Sloman op Pinkpop. Het concert nam ik op bij de KRO. Dat cassettebandje is allang weggegooid, maar leve YouTube! In Geleen klonken in tegenstelling tot dit Rockin' Every Night wél Cold Hearted, de fusionrock van Hurricane waarin tevens een drumsolo, en het met Phil Lynott geschreven Parisienne Walkways. Op Pinkpop ontbraken dan weer Rockin’ and Rollin’ en Sunset van deze liveplaat. De ultrasnelle gitaarsolo White Knuckles staat op beide sets, maar in de Nederlandse versie heeft Moore daarin Tulpen uit Amsterdam verwerkt! De gehele setlist van Pinkpop vind je op setlist.fm.

Terug naar het Japanse Rockin’ Every Night. Vooral op het podium was duidelijk hoe goed Gary Moore als gitarist was, zeker in deze uitgebreidere liveversies. De overige namen in de groep zijn eveneens indrukwekkend, allemaal namen die ik kende van platen van Deep Purple en Purplekinderen Rainbow en Whitesnake: drummer Ian Paice, toetsenist Don Airey en bassist Neil Murray. Een geoliede machine van topmusici. Mijn favorieten: Nuclear Attack met zijn dreigende toetsenintro en de uitgesponnen versie van I Can't Wait Until Tomorrow.
Al met al een lekker plaatje, maar de Pinkpopversie doet me meer. Het zal de nostalgie wel zijn, want qua audio is Rockin’ gewoon beter. In 1986 verscheen hij dan eindelijk in een Europese editie, maar toen had ik geen zin om een "oud" album aan te schaffen. In '83 kocht ik wél Victims of the Future, de reguliere opvolger van Corridors.

De biografie van Gary Moore ligt hier klaar om te worden gelezen, daar kom ik vast meer tegen over de achtergronden van de talrijke bezettingswijzigingen en het rommelige releasebeleid.
Vandaag grinnik ik nog even om de Pop Encyclopedie van Oor, editie 7 (1990) die over Sloman op dit album schrijft dat "[…]die de meest walgelijke, valse keelklanken en uithalen staat te produceren”. Nouuuuu, zó erg is het ook weer niet, maar soms doet hij iets te veel zijn best. Ook ik hoor dan liever Moore zingen.