Trouble - Run to the Light (1987)

Een verbetering ten opzichte van The Skull, de nummers zijn niet al te lang en de riffs zijn weer zoals op die op Psalm 9. Het album rockt wat meer en heeft een betere productie dan hun voorgaande albums, wat opzich wel lekker is. Beste nummer: The Misery Shows.

3,5*

Inderdaad een verbetering, van dit album kon ik gewoon weer lekker genieten. De kwaliteit van het debuut wordt hier en daar netjes herhaald.

Psalm 9
Run to the Light
The Skull

Nadat ik eerst door The Skull en daarna door het (toen nog titelloze) debuut was omvérgeblazen, verscheen in juni 1987 Run to the Light. Nog altijd associeer ik het licht op de hoes niet alleen met de hemel maar ook met de beginnende zomer. Mooi weer, bijna vakantie maar eerst nog tentamens met deze elpee als soundtrack.
Enkele jaren geleden kocht ik de cd - de elpee was verdwenen in de woelige golven des levens... Inmiddels draait hij hier van nieuw vinyl: ik miste met dat kleine formaat het gevoel van de prachtige hoes.

De kern van de groep uit Chicago bleef dezelfde met zanger Eric Wagner, wiens stem ik meteen in mijn hart sloot; plus gitaristen Bruce Franklin en Rick Wartell die een eigen stijl hebben, al is deze duidelijk geënt op die van Birmingham, te weten Black Sabbath (de riffs) en Judas Priest (de twingitaren).
Nieuw zijn bassist Ron Holzner en drummer Dennis Lesh, net als de antieke toetsen in vintage jaren '70-stijl. Ze worden bespeeld door ene Daniel Long plus eenmaal door ex-drummer Jeff Olson. Het geluid wordt daarmee iets verbreed, mede doordat de gitaristen hier en daar met andere geluiden spelen. Basis blijven echter doom en ouderwets vette metal met véle tempowisselingen.
De productie van Jim Faraci en Trouble is qua drumgeluid iets wolliger ten opzichte van de voorgangers; het was destijds even wennen, nu zou ik niet anders willen.

In opener The Misery Shows herinnert Wagner ons aan hetgeen hij ons op eerder werk onder de neus wreef, mét een oproep: "In these troubled times, you ask me, how can we be saved. Tell all the people, everyone you meet, the answer is love."
In Run to the Light waarschuwt Wagner zelfs: "Why do you love the darkness, how can you see where you are going?" In het zachtere middenstuk van het nummer horen we dat Wartell ook gecharmeerd is van het werk van Michael Schenker en Ulli Roth.
On Borrowed Time begint met de Dodenmars (Marche Funèbre, 1837) van Frédéric Chopin. Dat wisten wij niet, maar maatje JeKo's vader wél: hij vertelde me die bewuste zomer dat deze diens kamer kwam binnenmarcheren toen hij de elpee afspeelde. Een vrolijk moment en ook al was ik er niet bij, het maakte indruk, mede omdat ik dat van Chopin niet wist. Bij Trouble wordt het thema door de gitaristen gespeeld over een retro synthesizer.

Kant 2 dendert evenzo gevarieerd door. De plaat gaat geen moment vervelen, al helemaal niet met het magnum opus In the Beginning, waar het orgel van drummer Jeff Olson klinkt (welke inmiddels filmmuziek studeerde maar later bij de groep zou terugkeren). Het slot ervan laat de plaat versneld eindigen, voor mij menigmaal reden om de plaat van voren af aan te draaien. Verslavend mooi.

Wie de heruitgave op vinyl koopt, krijgt een downloadcode voor het album op Bandcamp. Daar staan ook bonustracks Come Together (oorspronkelijk van The Beatles, minder passend bij Troubles oeuvre) plus een drietal demoversies van nummers van dit Run to The Light. Daar valt op dat die op de elpee sneller worden gespeeld. De bonussen staan ook op de cd-editie van 2023.

In de catalogus van Trouble is dit een beetje een ondergeschoven kindje. Vol-le-dig ten onrechte.