Trouble - The Skull (1985)

Ik heb deze samen met Psalm 9 op een cd staan. Zijn ook meteen de gaafste albums van trouble...

Geen slecht album, maar het mist de energie en de vette riffs van Psalm 9. Het openingsnummer is wel goed, en in mindere mate The Wish, maar de rest weet nauwelijks te bekoren.

3*

Op de eerste twee platen brengt Trouble ons een Black Sabbath/Cirith Ungol mengelmoes met af en toe spetterend Priest achtige gitaarleads. De bijbelse thema's zijn weer eens wat anders dan de occulte aangelegenheden die normaal gesproken bij dit soort palten om de hoek komen kijken.

Het klopt dat Psalm 9 meer rockt (die opener is fantastisch), maar deze naargeestiger en melancholischer Trouble heb ik (vooralsnog) net even liever, en heeft deze het voordeel dat ie zo'n beetje in m'n oortjes gegrift staat (psalm 9 ken ik nog maar net).

Truth Is, What Is

Ontzettend gave plaat en onbegrijpelijk dat dit niet in hoger aanzien staat. De andere platen van deze band moet ik echt nog eens vaker luisteren, maar uit gewoonte kom ik altijd bij deze klassieker uit mijn jeugd uit. Creatief, afwisselend en duister tot en met. Metal album van de week!

*****+.

Mee eens. Topplaat. Niet de eerste van Trouble maar wel de eerste die ik van de plaatselijke muziekbieb leende en later op vinyl kocht. Niet het hoogst gewaardeerd hier, maar wel mijn favoriet. Mijn officiele waardering komt nog. Ik ben nu aanbeland bij de letter M van Malice bij mijn vinyl.

Veel plezier, ik ken eigenlijk alleen 'License to Kill' van hen echt goed, maar wel meteen de volle mep.

Toch een beetje een lichte teleurstelling nadat ik Trouble ontdekte tijdens m'n tour door 1984. Ik mis nummers zoals The Tempter en Assassin met die heerlijke stoomwals Stoner, maar desondanks geen slechte plaat natuurlijk. Favorieten kiezen is nog wat lastig, de opener is sowieso een van de sterkere tracks.

1. Psalm 9
2. The Skull

The Wish wat een nummer!!

"Kijk eens wat ik tegenkwam: écht iets voor jou!". Met woorden van die strekking hield mijn muziekmaatje mij een elpee voor. De middelbare school was voorbij en dus zagen we elkaar niet meer dagelijks, maar toen ik hem op zekere dag in 1985 opzocht was de verrassing groot. Het was in de vroege of volle zomer. In zijn handen had hij The Skull, half april verschenen. Op de hoes iets als een kruisiging, op de achterzijde twee handen die een sterrenstelsel omvatten.

Trouble, ik had er nooit van gehoord. Ze zaten op Metal Blade, een label in opkomst. Geen flauw idee hoe en waar hij dit opduikelde, maar kennelijk schatte hij in dat dit iets voor mij zou zijn, met mijn afkomst uit een NCRV-gezin en mijn voorliefde voor de loodzware riffs van Black Sabbath. Een schot in de roos! Het was hun tweede langspeler, maar dat wist ik nog niet. Geproduceerd door Bill Metoyer, een naam die we nog maart kort kenden van onder meer het piepjonge Slayer.

Waar ik normaal gesproken niet houd van albums waar het geluid bij het openingsnummer wordt ingefaded, is The Skull de grote uitzondering. De tweetoon van Pray for the Dead dendert steeds zwaarder de speakers uit, herinnerend aan de drietoon van Black Sabbaths debuut. Zanger Eric Wagner bleek over zowel een lage, zware stem als een scheermeskrijs te beschikken; ik vond het schit-te-rend.
De tekst deed voor iemand van protestantse huize vreemd aan: er wordt opgeroepen om voor de doden te bidden, want "it is of faith that these poor souls can be saved". Wél had ik een soortgelijke misoproep in Brugge aan een kerkgevel zien hangen. Het was een ander geluid dan bij groepen binnen white metal, die tegelijkertijd opgang maakten.
Dan het snelle Fear No Evil met rollende basdrums van Jeff Olson, gevolgd door het lange The Wish, dat me te lang langzaam bleef. Wél een mooi verhaal: over een depressief persoon die geleidelijk verlichting vindt.

Kant 2 was en is mijn favoriete plaathelft met eerst het slepend-swingende swingende Truth Is, What Is met de voor mij herkenbare zinsnede “Everyone’s here but I’m all alone”, iets langzamer maar even verslavend is Wickedness of Man. Dan het snelle Gideon met de regels “Have you been discouraged, hard times bringing you down? Fight on, I know you can make it, prove it to yourself”.
Slot en climax. The Skull bezingt de kruisiging. Het nummer begint met tokkelende gitaren, roffelende trom en onderkoelde zanglijn, als bij een executie. Na enige tijd versnelt de muziek, Wagners grafstem stijgt en de plaat eindigt in heerlijke climax. Met net zulke onverwachte slotakkoorden als die van het titellied van Black Sabbaths debuut.

Lang verhaal kort? Heb de plaat geleend en later zelf gekocht, net als het debuut; beide eindeloos gedraaid. Vandaag speelt The Skull hier vanaf cd met in het boekje informatie over de achtergronden, geschreven door journalist Martin Popoff. Daarbij worden ook de invloeden van de gitaristen Bruce Franklin en Rick Wartell genoemd, namelijk de twingitaren van Downing en Tipton van Judas Priest en in het geval van Wartell ook Michael Schenker.
En inderdaad, Wagner groeide op in een katholiek nest en liet zich qua teksten daardoor inspireren. De combinatie met de doomriffs en talrijke tempowisselingen werkte wonderwel. Mijn meest favoriete nummers van het album: de laatste twee van kant 2.

Ben die vriend nog altijd dankbaar en als ik hem Boven tegenkom zal ik hem dat zeker zeggen. Hopelijk kunnen we er een hemels biertje bij drinken.

Ja, vooral Gideon is te gek. Die dramatische voordrachten van Eric Wagner zijn helemaal af hierop. The Skull vind ik zelf net een tikje beter dan het debuut. Het begint wat flauw met Pray For The Dead, maar komt daarna goed op stoom met krakers als Fear No Evil en het epische The Wish.

Ik luisterde dit gisterenavond na twee albums van Cirith Ungol beluisterd te hebben. Er zal toch enige invloed van die laatste zijn uitgegaan op het geluid van de 80s Trouble.