Echo & The Bunnymen - Porcupine (1983)

The Cutter is natuurlijk een mooie opener met die Oosterse invloeden, maar het nummer wordt pas echt mooi bij de 01.45 minuten; het verfrissende deuntje en de mooie lage stem van Ian McCulloch; wat me verder juist heel erg op valt is dat zijn stem erg dicht bij die van Jim Kerr (in de begin periode van Simple Minds) ligt.

Back Of Love heeft ook dat verfrissende geluid wat ook een Siouxsie & The Banshees rond deze periode gebruiken. De zang is wel bij dit nummer wat minder dan bij The Cutter, en de structuur ontbreekt hier een heel eind.

My White Devil heeft een Joy Division-achtig intro, wat mij wel erg aanspreekt; vrij onbekend nummer met een mooie baspartij. Die belletjes er doorheen is een mooi extra element. Eigenlijk is dit stiekem een van de mooiste nummers van het album.

Clay is mooi door die galmende gitaar; alleen hadden ze die voor mij meer terug mogen laten komen.

Porcupine heeft dat heerlijke Oosterse sfeertje weer; die toch wel een stuk minder hier door klinken dan op Ocean Rain. Ian McCulloch is hier wel goed bij stem. Op het einde wordt het zelfs behoorlijk dansbaar, met weer andere Oosterse invalshoeken, die weer veel weg hebben van Voodoo Dolly van Siouxsie & The Banshees.

Heads Will Roll doet mij niet zo veel; niet dat het slecht is, maar ik mis wat. Hier komt het Oosterse wel terug, maar heeft minder effect.

Ripeness blijft ook te vlak; weinig spanning.

Higher Hell is weer van hoog nivo; mooie opzwepende drum, en prachtig gitaarwerk; na de 2 minuten wordt het wat meer up-tempo; ook een van de betere songs.

Gods Will Be Gods wijkt af van de rest, maar is wel een van de hoogtepunten; lekker dromerig met mooie zweverige zang; 10 jaar later zou men dit Shoe-gazer genoemd hebben (heeft qua sfeer ook zeker wat weg van het geluid waar Stone Roses later mee scoren; maar dat zal niet iedereen zo ervaren; denk ik).

In Bluer Skies mist weer een stuk spanning, en voegt weinig toe.

Al met al een prima album, met een aantal sterke songs, maar ook een aantal van een minder nivo.
Deze zet ik ook minder vaak op dan bijv. Ocean Rain.

Een hele verbetering ten opzichte van het voor mij toch zeer matige Heaven Up Here. Echo & The Bunnymen is typisch zo'n band die bij mij op het dunne randje balanceert van 'heel goed' en 'irritant'. In hun mindere nummers staat het theatrale geluid me ook meteen tegen, in hun betere past dat juist prima. Op Heaven Up Here mis ik de goede songs en blijft er weinig over. Hier zijn ze met The Cutter, Back of Love, Porcupine en Higher Hell alweer een stuk de goede richting in geschoten. Desalniettemin vind ik dit een vrij grillige plaat met hoogtepunten, maar toch ook nog wel een beetje hetzelfde probleem als de voorganger.Pas op Ocean Rain hoor ik Echo & The Bunnymen pas echt zoals ík ze graag wil horen.

Vandaag weer eens opgezet en ik blijf het een aangenaam album vinden.Eerder noemde ik Porcupine wat overgeproduceerd maar nu kan ik daar ook wel bewondering voor opbrengen,mede door het gebruik van de oriëntaalse instrumenten/geluiden klinkt het allemaal wel erg vet.Feit blijft wel dat de songs minder zijn dan op de voorganger Heaven up here,die een stuk constanter is en meer een geheel vormt.Gelukkig zijn de uitzonderingen wel bijzonder sterk,de singles the Cutter en the Back of love zijn briljant en ook het titelnummer en Gods will be Gods mogen er zijn.Misschien waren ze op dit album nog wel een beetje zoekende maar met de opvolger Ocean rain viel gelukkig alles op zijn plaats.

Dit is de enige van hun 4 eerste platen die me niet ligt; die Oosterse klanken, geluidseffecten, de pathos in McCullochs zang, maar vooral die drukte, die Wall of Sound waarin veel (stukken van) nummers gedrenkt worden.

Een nummer als Ripeness zwoegt maar voort zonder pakkend refrein tot na meer dan 4 en een halve minuut de fade out eindelijk ingezet wordt. Porcupine lijkt ook zo nodeloos te ploeteren tot het halfweg ineens wél spannend wordt. Het is voor mij een van de weinige hoogtepunten op deze plaat.

Heads Will Roll ligt in het verlengde van de 2 singles waar ik ook niks mee heb. In Higher Hell klinkt wel de warmte van vroegere en latere Bunnymen en is daarom mijn favoriete nummer van de plaat, mede omdat McCulloch niet over alles heen schalt al wordt het aan het eind van het nummer toch nog druk.

Verder te veel vergeetbare nummers als Clay en In Blue Skies en twee redelijke nummers (My White Devil en Gods Will Be Gods).

Voor mij een plaat met te veel geluiden en drukte en te weinig goede songs.