FM - Indiscreet (1986)

Zoete, maar mooi aor. Voor de avonduren.

Goed debuut! Enige minpuntje voor mij is de produktie. Die is wel erg gepolijst en op de Amerikaanse markt gericht. De nummers zijn echter zo sterk dat het album overeind blijft. That girl (nog gecoverd door Maiden), Other side of midnight, Heart of the matter, Frozen heart, Face to face en American girls zijn echte AOR pareltjes! Helaas wisten ze op latere albums dit niveau niet meer te evenaren.

Wel leuk om het origineel van That Girl eens te horen. Verder ken ik het album niet.

Best stevige hardrock met een AOR-inslag. Tempo van de songs en drums/riffs neigen naar hardrock. Zang en keyboardpartijen hebben dan juist weer een pop/aor hook.

Het doet hier en daar wat denken aan het eveneens uptempo Night Ranger.
Hoe dan ook, is dit een veelbelovend debuut, dat overigens door de band zelf is geproduceerd, in samenwerking met duizendpoot Dave King

Iron Maiden's That Girl verschilt nogal van deze. Voor mijzelf de reden om deze van FM eens bij de hoorns te vatten. Wel een puik nummer natuurlijk. Ik vind de rest nogal beheerst uitgevoerd. Op de zang na. Die is vrij uitbundig. Maar dat moet ook vind ik. Buiten dat bevat Indiscreet een stapel lekker lopende songs met een gepolijst soundje. Kortom, lekker plaatje voor de zomer.

Ik zie nu pas dat hier een andere tracklist staat dan die ik in huis heb. Bij mij houdt het op na Heart of the matter. Is dit van een remaster ofzo?

Ik heb hier een geleende Lp. Die gaat ook niet verder dan Heart Of The Matter.

Om jullie opmerkingen van vijf (!) jaar geleden nog even terug te halen: de originele LP en CD bevatten inderdaad alleen de eerste negen tracks. De andere drie zijn bonustracks (B-kantjes van singles), al kan ik nergens op Discogs een versie vinden die uitsluitend die drie extra nummers bevat.

Er is een versie uit 2005 op het Franse Bad Reputation-label, die ze heeft, maar die voegt er ook meteen een hele zwik live-nummers aan toe. De huidige remaster van Rock Candy uit 2012 doet dat nog eens dik over: die breidt het album met allerlei extended versies en live-nummers uit tot twee CD's, maar laat dan gek genoeg die B-kantjes weer achterwege. Slordig, want die B-kanten zijn zeer de moeite waard en een welkome aanvulling op het originele album.

Hoe dan ook, die drie laatste nummers zijn bonustracks. Ik zal een correctie indienen en ze als zodanig aanmerken.

Ik heb deze weer eens gedraaid naar aanleiding van het beluisteren van die 30-jarige editie, waar ze alle nummers opnieuw hebben opgenomen. Per saldo is dat niet onaardig gedaan, ook en vooral omdat Steve Overland nog steeds goed bij stem is, maar het haalt het niet bij het origineel, vind ik. Toegegeven, dit is wel een melodieus rock-album dat qua sound hoorbaar is geworteld in midden jaren tachtig, maar alles valt hier zo mooi op zijn plaats, inclusief het subtiele toetsenwerk van Didge Digital, dat ik nogal mis op die nieuwe versie.

Los daarvan is dit een AOR-album voor de fijnproevers: een zeer Amerikaans geluid van een Britse band. Mooie songs, ietwat bleekjes wellicht naar hedendaagse rock-maatstaven, maar ik vind juist die verfijning zo gaaf aan dit album. Het luistert heerlijk weg en de songs staan als een huis. Dat laatste wordt nog eens onderstreept met die 30th anniversary editie. De opvolger Tough it out was iets pittiger en vind ik nog iets beter. Maar hoewel FM in de loop der jaren een respectabel aantal albums heeft afgeleverd, werd het nooit meer zo goed als die eerste twee.

Ja die b-kantjes zijn juist interessant. Hadden prima op het album meegekund. Al is het origineel met z'n 9 nummers ook prima. Niet te lang, niet te kort maar exact genoeg. Wat betreft je laatste opmerking; ben ik het ook volledig mee eens. Het niveau van de eerste twee albums hebben ze nooit meer gehaald. altijd een (ruime) voldoende maar nooit meer dan dat. Waarvan ik Metropolis dan het beste vind.

Zonder Iron Maiden had ik het nooit gehoord denk ik. Die zetten That Girl ooit op de b kant van de Stranger In A Strange Land maxi.

Maar dit is inderdaad een hele fijne AOR plaat. Vlotte songs met veel aandacht voor de uitwerking van de zanglijnen. Heel Amerikaans. Had zo naast nummers van Stan Bush op een sountrack van een highschooldrama kunnen staan.

Ja die link met Maiden geldt voor mij ook.

Haha, grappig. Ik begon dus met FM, en hoewel ik Maiden ook al lange tijd volg, was ik nooit bekend met hun versie van That girl. Terwijl ik 'm toch al jaren in huis blijk te hebben,in de vorm van de 7 inch single van Stranger in a strange land, waar hij ook gewoon op de B-kant staat.

Net gedraaid - is toch wel een heel andere versie hoor. Ik zal destijds bij aanschaf van die single de B-kant wel eens gedraaid hebben (dat doe ik standaard altijd wel), maar er gewoon niet het nummer van FM in herkend hebben. Hoewel het ik nu wel terughoor, maar da's meer 'met de kennis van nu'.

Ik ben er trouwens nog niet uit welke uitvoering ik de beste vind. Die van Maiden mag er zeker ook zijn, al is het een heel ander nummer geworden.

Andy Barnett zat samen met Adrian Smith in Urchin. Dat is de link. Het klopt dat het een ander arrangement betreft.
Aan de Maidenversie deden maar 3 van de 5 bandleden mee.

Klopt ja. Ze hebben toen een aantal nummers opgenomen met maar 3 van de 5 bandleden. En dat zijn (toevallig?) de b-sides van de singles van het Somewhere in time album geworden. Als ik me niet vergis tenminste. Ik vind zelf overigens beide versies van That girl meer dan de moeite waard. Een goed nummer blijft een goed nummer. In welk arrangement dan ook. De Maiden versie is wat ruiger. Meer guitar driven. Maar dat mag geen wonder heten.