Gillan - Future Shock (1981)

Gruwelijke, gruwelijke hoes van deze post-Deep Purple band van zanger Ian Gillan, echt spuuglelijk. Maar het gaat om de inhoud, en daar vind je o.a. dit:
YouTube - Ian Gillan - If I Sing Softly
Eén van de beste songs van Gillan als je het mij vraagt. Moet dit toch weer eens draaien.

Het zal Gillan zijn beste plaat haast wel zijn. Deze is net een slag beter dan de twee voorgangers.
Vrij stevige hardrock met de nodige vlotte nummers er tussen. De rockballad If I Sing Softly is erg goed.
Andere favorieten zijn (The Ballad Of) The Lucitania Express en Bite The Bullet.
Night Ride Out Of Phoenix heeft wel wat weg van Sixteenth Century Greensleeves van collega Blackmore, wat echter geen belemmering vormt voor het luisterplezier.

Binnenpretjes! Dat zeg ik altijd tegen mijn baas als hij me ziet lachen op mijn werk, ik ga niet alles aan zijn neus hangen. Een binnenpretje beleef ik telkens ik dit album van Deep Purple zanger Ian Gillan draai want geloof het of niet, twee weken geleden voor de prijs van 5 eur op een mini-platenbeurs in Lebbeke uitgehaald.

“Aangename verrassing”. Aangenaam omdat dit een heel tof album is met uitzondering van het door mij niet zo gesmaakte New Orleans maar er staan een paar krakers op. De eerste is het uptempo (The Ballad of) the Lucitania Express en de tweede is de ballad If I Sing Softly. Sir Spamalot en ballads? Inderdaad... Het is een prachtige song. Verrassing omdat ik nog altijd niet zo bekend ben met het werk van Deep Purple en totaal onbekend was met het solowerk van Ian Gillan. Dit is een tof rockalbum met “het boekje” in de openklapbare hoes gekleefd, nog niet vaak gezien.

Toen ik de zaal binnenging in Lebbeke verscheen een grimas op mijn gezicht want nauwelijks vier standhouders waarvan één de moeite waard. Ik ben buitengegaan met een vette grijns want de buit was 24 vinylplaten voor 60 eur!

Ik vind dit een matig album. If i sing softly, (the ballad of) the lucitiana express en sacre blue zijn oké.
Ik vind een aantal bonus tracks, vele malen beter, dan de overige nummers die op dit album staan.
Zoals The Maelström (longer than the a side), Take a hold of yourself.

Heb vandaag zowel de LP als de CD gedraaid en hoef die bulk aan bonus niet nog een keer te horen. Mutually Assured Destruction aka M.A.D. is dan een heel aardig nummer, al is het wat dramatisch aangezet, en dat was een single. Ian Gillan heeft m.i. buiten Deep Purple om geen al te grote bekendheid op MuMe of het moet met Black Sabbath zijn (Born Again draai ik vaker dan het meeste van de rest van Gillans solofratsen). De zanger heeft toch een omvangrijk solo-oeuvre opgebouwd, al dan niet in groepsverband, en daar zitten best sterke songs tussen. Toch wel weer genoten van (The Ballad of) the Lucitania Express en If I Sing Softly en zoiets als New Orleans is de voorliefde van de man voor rock 'n' roll. No Laughing in Heaven is dan zo'n beetje het bekendste nummer qua livevertolkingen. Alleen een beetje jammer dat studio bijna alles eindigt met fade-out.

Toen in 2016 een boxset verscheen met daarin de platen van de band Gillan op vinyl, las ik ergens een interview waarin de zanger met trots terugkeek: ‘Wat hadden wij toen snelle nummers!’
Wel, dát klopt. Zoals op Future Shock, met de hoes die ik als stripboekenliefhebber prachtig vond. De mannen zijn afgebeeld als sci-fi-coureurs in snelle pakken, een snelle luchtbolide op de achtergrond. De belettering is in computerstijl, ook achterop, het leek op de spaceverhalen die ik las. Wie de versie met klaphoes kent, weet dat die meer dan fraai is. Helaas had de bieb in mijn dorp slechts de gewone hoes.

Net als de voorganger haalde de plaat in het Verenigd Koninkrijk #4 in de albumlijst: Gillan telde na enkele jaren in de luwte weer mee in zijn thuisland, na te zijn teruggekeerd naar heavy rock.
De plaat kent het nodige snelle werk, waarop de band heel hard moet werken: op kant A Future Shock, (The Ballad of) Lucitania dat allesbehalve een ballade is en Sacre Bleu. Op de tweede zijde knalt Bite the Bullet dat bovendien de luisteraar een hart onder de riem steekt.
Naast dit fraais valt er ook op lagere tempi één en ander te genieten. De laatste drie nummers van de plaat bevinden zich in die categorie: de kippenvelballade-met-dwarsfluit If I Sing Softly en de uptempo liedjes Don’t Want the Truth en For Your Dreams, die langzaam lijken door al die snelle songs.

Bandleider en zanger Ian Gillan vergt net als op voorganger Glory Road veel van zijn stembanden. Gitarist Bernie Tormé trakteert ons af en toe op een vingervlugge gitaarsolo en daarnaast hanteert hij de jengelhengel - zo noemt een vriend van mij de tremolo - rijkelijk. Drummer Mick Underwood was niet van de generatie die met dubbele basdrum speelt, maar rost zijn drumkit af.
Veel songs werden geschreven door het drietal Gillan, Tormé en bassist John McCoy, waarmee de compositorische invloed van toetsenist/fluitist Colin Towns iets minder is geworden, al komen we zijn naam in die rol nog altijd op vier nummers tegen.
Het is niet alleen maar gloria: de nummers die ik niet noemde, doen me weinig tot niets.

Bij de bonussongs die ik op streaming tegenkomt, bevalt het snelle The Maelström mij, indertijd B-kant van single Mutually Assured Direction, die ook als bonus is te vinden. Medegeschreven door Tormé, die de band halverwege de daarop volgende tournee verliet.
Op YouTube kwam ik liveversies van nummers van Future Shock tegen, waar Janick Gers inmiddels diens vervanger is. Een geoliede machine, die zich prima kon meten met de jongehondenbands die inmiddels in groten getale actief waren. Opvallend: bijna géén denim and leather voor Gillan en co. Dat jasje van McCoy vooral! Weer eens wat anders in vergelijking met wat ik in het publiek zie.

Future Shock is dik in orde. Sterker nog: ik zou willen dat Gillan & co op de laatste twee platen met Deep Purple (Infinite en Whoosh!) een enkele snelle song hadden gezet, want juist daaraan ontbreekt het daar. Geef mij dan het Gillan van deze plaat, een fijn bandje met gevarieerde composities en tonnen energie.

O wat leuk! Er is een 4cd-box uit met daarop solowerk van Bernie Tormé uit de jaren 1982-1983, dus post-Gillan. Hij staat op streaming, maar ik had ooit twee van de platen daarvan op vinyl en het kriebelt... Even een paar nachtjes twijfelen over de aanschaf, mijn impulsgedrag moet ik maar eens bedwingen.

En dan zie je deze video dan ga je toch weer overstag:

https://www.youtube.com/watch?v=FmKHXa14Jf8&ab_channel=NowSpinningMagazinewithPhilAston

Hmmmmm... dit wordt wellicht zo'n box die ik voor Kerstmis ga kopen... Doe ik vaker bij die periode, of ook wel een muziekbiografie: qua geluidsdragers was het vorig jaar de Super Deluxe Box van Technical Ecstacy van Black Sabbath en in 2020 Rock Legends van Thin Lizzy.
In de vlog van Phil Aston trouwens ook enkele mooie observaties over Tormé ten tijde van zijn verblijf bij Gillan. Goed om deze bijzondere gitarist weer eens in het (winter)zonnetje te zetten!

Hier ook, kerstmis = boxset kopen. In 2020 ook Thin Lizzy, 2021 Ace of Spades boxset (vinyl) en 2022 Venom boxset (vinyl). Ik denk dat ik dit jaar Sabotage aanschaf.

Met recht een "Future Shock" daar we op links van de hoes gewoon de moderne Rob Halford zien afgebeeld.
Gillan mocht willen dat hij nog díe kracht heeft, maar dat geheel terzijde.

Dat is John McCoy, links op de hoes, de bassist die wegens misgelopen inkomsten allerlei Gillan-spul uitbrengt op Angel Air Records. Niet voor niets dat de gitarist ermee kapte. Hierna krijg je 'Double Trouble', overgangsalbum met Janick Gers tot Ian Gillan zelf onverwachts de band opdoekte en Black Sabbath ging versterken. De band Gillan altijd wel leuk gevonden. Spreekt me meer aan dan de jazzrock/fusion van Ian Gillan Band, ook in grote getale in de catalogus van Angel Air. Of 'Future Shock' of 'Glory Road' nou de beste Gillan is, is mij om het even. Hier staan wel pittige stukken op als '(The Ballad of) the Lucitania Express' en 'No Laughing in Heaven' is er bij solo-optredens van de zanger altijd wel wat ingebleven.

Onlangs kondigde Ian Gillan zijn pensioen aan wegens verminderend gezichtsvermogen. Ik kreeg heimwee naar zijn werk en heb inmiddels dit album op elpee, mede vanwege de hoes gekocht. De nummers blijken in mijn beleving te zijn gegroeid met alle variatie geldt dat ook voor het langzamere werk: halve ster erbij.