Gillan - Future Shock (1981)

Binnenpretjes! Dat zeg ik altijd tegen mijn baas als hij me ziet lachen op mijn werk, ik ga niet alles aan zijn neus hangen. Een binnenpretje beleef ik telkens ik dit album van Deep Purple zanger Ian Gillan draai want geloof het of niet, twee weken geleden voor de prijs van 5 eur op een mini-platenbeurs in Lebbeke uitgehaald.

“Aangename verrassing”. Aangenaam omdat dit een heel tof album is met uitzondering van het door mij niet zo gesmaakte New Orleans maar er staan een paar krakers op. De eerste is het uptempo (The Ballad of) the Lucitania Express en de tweede is de ballad If I Sing Softly. Sir Spamalot en ballads? Inderdaad... Het is een prachtige song. Verrassing omdat ik nog altijd niet zo bekend ben met het werk van Deep Purple en totaal onbekend was met het solowerk van Ian Gillan. Dit is een tof rockalbum met “het boekje” in de openklapbare hoes gekleefd, nog niet vaak gezien.

Toen ik de zaal binnenging in Lebbeke verscheen een grimas op mijn gezicht want nauwelijks vier standhouders waarvan één de moeite waard. Ik ben buitengegaan met een vette grijns want de buit was 24 vinylplaten voor 60 eur!

Toen in 2016 een boxset verscheen met daarin de platen van de band Gillan op vinyl, las ik ergens een interview waarin de zanger met trots terugkeek: ‘Wat hadden wij toen snelle nummers!’
Wel, dát klopt. Zoals op Future Shock, met de hoes die ik als stripboekenliefhebber prachtig vond. De mannen zijn afgebeeld als sci-fi-coureurs in snelle pakken, een snelle luchtbolide op de achtergrond. De belettering is in computerstijl, ook achterop, het leek op de spaceverhalen die ik las. Wie de versie met klaphoes kent, weet dat die meer dan fraai is. Helaas had de bieb in mijn dorp slechts de gewone hoes.

Net als de voorganger haalde de plaat in het Verenigd Koninkrijk #4 in de albumlijst: Gillan telde na enkele jaren in de luwte weer mee in zijn thuisland, na te zijn teruggekeerd naar heavy rock.
De plaat kent het nodige snelle werk, waarop de band heel hard moet werken: op kant A Future Shock, (The Ballad of) Lucitania dat allesbehalve een ballade is en Sacre Bleu. Op de tweede zijde knalt Bite the Bullet dat bovendien de luisteraar een hart onder de riem steekt.
Naast dit fraais valt er ook op lagere tempi één en ander te genieten. De laatste drie nummers van de plaat bevinden zich in die categorie: de kippenvelballade-met-dwarsfluit If I Sing Softly en de uptempo liedjes Don’t Want the Truth en For Your Dreams, die langzaam lijken door al die snelle songs.

Bandleider en zanger Ian Gillan vergt net als op voorganger Glory Road veel van zijn stembanden. Gitarist Bernie Tormé trakteert ons af en toe op een vingervlugge gitaarsolo en daarnaast hanteert hij de jengelhengel - zo noemt een vriend van mij de tremolo - rijkelijk. Drummer Mick Underwood was niet van de generatie die met dubbele basdrum speelt, maar rost zijn drumkit af.
Veel songs werden geschreven door het drietal Gillan, Tormé en bassist John McCoy, waarmee de compositorische invloed van toetsenist/fluitist Colin Towns iets minder is geworden, al komen we zijn naam in die rol nog altijd op vier nummers tegen.
Het is niet alleen maar gloria: de nummers die ik niet noemde, doen me weinig tot niets.

Bij de bonussongs die ik op streaming tegenkomt, bevalt het snelle The Maelström mij, indertijd B-kant van single Mutually Assured Direction, die ook als bonus is te vinden. Medegeschreven door Tormé, die de band halverwege de daarop volgende tournee verliet.
Op YouTube kwam ik liveversies van nummers van Future Shock tegen, waar Janick Gers inmiddels diens vervanger is. Een geoliede machine, die zich prima kon meten met de jongehondenbands die inmiddels in groten getale actief waren. Opvallend: bijna géén denim and leather voor Gillan en co. Dat jasje van McCoy vooral! Weer eens wat anders in vergelijking met wat ik in het publiek zie.

Future Shock is dik in orde. Sterker nog: ik zou willen dat Gillan & co op de laatste twee platen met Deep Purple (Infinite en Whoosh!) een enkele snelle song hadden gezet, want juist daaraan ontbreekt het daar. Geef mij dan het Gillan van deze plaat, een fijn bandje met gevarieerde composities en tonnen energie.