Gillan - Glory Road (1980)

Geen berichten maar wel stemmen,dat verschijnsel zal ik wel nooit niet begrijpen hier op de site. Wat ik wel begrijp is dat Glory road een prima plaat van IAN is. Na zijn vertrek uit Deep Purple deed hij het eerst rustig aan,richtte daarna de Ian Gillanband op en toen dat op z'n gat lag ging hij verder onder zijn achternaam. Glory road is de tweede Gillan lp en is zo'n beetje het hardste wat een(ex)bandlid buiten Deep Purple heeft gedaan. De plaat opent meteen al hard & snel met Unchain your brain. Helaas komt hier ook het grote minpunt van de lp aan het licht : veel liedjes eindigen ongepast met een fade out, zo ook het harde Are you sure? Tijd om wat gas te minderen met het weke/ flauwe Time and again. No easy way heeft een lang/ saai gitaarintro en wordt toch een ruige rocker. Het is een anti suicide song. Sleeping on the job is een geslaagde plaatvuller. On the rocks behoort tot de beste songs binnen het Purple genre en het lied is een behoorlijke symfo rocker. If you believe me klinkt meer als blues en heeft uiteraard lange solo partijen. City boy is aardig snel en Nervous een traag,slepend lied. Met deze lp kon/ kan Ian zat de concurrentie met Rainbow aan. Een oprechte aanrader voor DP liefhebbers. 4,0 sterren.

Waar zijn jouw toelichtingen bij Spazztic Blurr en Whitesnake?

Sorry, ik had niks te doen .

Bedankt, Ik was enige dagen geleden inderdaad bezig met Spazztic Blurr maar ik heb de tekst weer van mijn scherm gegooid omdat die niet goed genoeg was.De stem is eerst ook weer verwijderd want dat was mij blijkbaar ontgaan. Nu eens uitzoeken welke Whitesnake je bedoelt,of ik niet toevallig ergens aan ben begonnen ben zonder het af te maken of dat je op Ready'n'willing doelt.

Degenen die onvrijwillig Deep Purple verlieten hadden allen moeite hun carrière weer op de rails te krijgen. Ian Gillan was zelfs enige tijd helemaal klaar met muziekmaken.

Purple was vóór mijn tijd, maar vanaf eind 1977 ontdekte ik als jonge tiener (hard)rock en dus ook Purple. Zo leerde ik over drie nazaten van de band. Allereerst Rainbow, waarvan bandbaas Ritchie Blackmore vrijwillig was vertrokken en daarom al iin '75 op snelheid was.
Vanaf 1979/1980 kregen ook de carrières van voormalig Purplezangers David Coverdale en Ian Gillan zoveel vaart dat ze doordrongen tot de fonotheek van mijn dorp en vervolgens op mijn pas aangeschafte platenspeler belandden, bij elkaar gespaard met een krantenwijk.

De eerste plaat van Gillan die door de dorpsbieb werd aangeschaft was Glory Road, de derde van de band. De reliëfhoes vond ik niet aantrekkelijk, maar na één keer draaien had ik er een nieuwe gitaarheld bij: Bernie Tormé! Colin Towns vond ik nuttig, hij hamert immers driftig op zijn elektrische piano.
Beiden hebben een heel andere stijl dan Blackmore en Lord, de overeenkomsten met Purple zijn daarom beperkt. Geen invloeden uit de klassieke muziek, geen hammondorgel - voor dat instrument was ik toen trouwens allergisch, dat kwam dus goed uit.
Ook de ritmesectie klinkt anders. Wennen was de aanblik van een dikke kale John McCoy op basgitaar, maar met drummer Mick Underwood hoorde ik een ritmesectie met een bovengemiddeld energiepeil.

Songs van Gillan/Tormé/McCoy domineren de eerste helft, die van Gillan/Towns belandden vooral op de B-kant. Toch vormen ze een homogeen en energiek geheel.
Met Unchain Your Brain schiet de plaat uit de startblokken, Tormé racet in de solo kort maar rap over de snaren. Dat had hij van mij vaker mogen doen, want pas met de lange introsolo van No Easy Way gaat hij weer los.
Sleeping on the Job schoot mij in de jaren erna regelmatig te binnen, vooral als mijn werk me niet beviel. Fijne song.
De B-kant opent filmisch met het thrillerachtige toetsenintro van On the Rocks. Daarna de song zelf, energiek en creatief; het schrijversduo Gillan/Towns kon aparte songs maken!
De blues van If You Believe Me bevat een gierende tremologitaarsolo en een piano-exposé, waarbij Gillan een vraag- en antwoordspel doet met beide instrumenten.
Hierna een snel pareltje: Running, White Face, City Boy is weer heerlijk op hoog tempo met knallende gitaar- en toetsensolo.
Afsluiter Nervous is niet de beste song van de plaat, maar Gillan probeert een nieuwe techniek op zijn stembanden uit. Anno 2022 noem ik het grunten-avant-le-lettre.

Indertijd was ik iets minder enthousiast dan heden ten dage, omdat ik nu niet meer hoofdzakelijk op snelle gitaarsolo's afga. Zou ik toen 3 sterren hebben gegeven, nu ga ik voor de vier.

Gillan (band) - Wikiwand

De debuutplaat is nog met een andere drummer en gitarist en werd aanvankelijk niet eens in het thuisland uitgebracht. Gillan The Japanese Album ken ik dan weer niet. Mr. Universe t/m Magic wel in huis. Bernie Tormé verliet op het hoogtepunt de band waarna Janick Gers de laatste twee albums volspeelde. Colin Towns was het enige bandlid van de Ian Gillan Band in Gillan. Glory Road en Future Shock waren de succesalbums en ongeloof trof de bandleden toen Ian na een stembandoperatie eind 1982 Gillan opdoekte om de gelederen van Black Sabbath te versterken, en verbittering omtrent mislopen geld speelt tot vandaag de dag. Wat er uit de luidsprekers schalt is voor de Gillan-fan toch belangrijker dan wat er achter de schermen speelt, alle sympathie jegens John McCoy ten spijt. Ian Gillan is de zanger die ik het meest gehoord heb. Naast Purple en Gillan heb ik ook een selectie aan soloalbums, en niet te vergeten de Jesus Christ Superstar LP. Glory Road bevat met Are You Sure en On the Rocks enige favorieten uit zijn oeuvre.