Gillan - Glory Road (1980)

Degenen die onvrijwillig Deep Purple verlieten hadden allen moeite hun carrière weer op de rails te krijgen. Ian Gillan was zelfs enige tijd helemaal klaar met muziekmaken.

Purple was vóór mijn tijd, maar vanaf eind 1977 ontdekte ik als jonge tiener (hard)rock en dus ook Purple. Zo leerde ik over drie nazaten van de band. Allereerst Rainbow, waarvan bandbaas Ritchie Blackmore vrijwillig was vertrokken en daarom al iin '75 op snelheid was.
Vanaf 1979/1980 kregen ook de carrières van voormalig Purplezangers David Coverdale en Ian Gillan zoveel vaart dat ze doordrongen tot de fonotheek van mijn dorp en vervolgens op mijn pas aangeschafte platenspeler belandden, bij elkaar gespaard met een krantenwijk.

De eerste plaat van Gillan die door de dorpsbieb werd aangeschaft was Glory Road, de derde van de band. De reliëfhoes vond ik niet aantrekkelijk, maar na één keer draaien had ik er een nieuwe gitaarheld bij: Bernie Tormé! Colin Towns vond ik nuttig, hij hamert immers driftig op zijn elektrische piano.
Beiden hebben een heel andere stijl dan Blackmore en Lord, de overeenkomsten met Purple zijn daarom beperkt. Geen invloeden uit de klassieke muziek, geen hammondorgel - voor dat instrument was ik toen trouwens allergisch, dat kwam dus goed uit.
Ook de ritmesectie klinkt anders. Wennen was de aanblik van een dikke kale John McCoy op basgitaar, maar met drummer Mick Underwood hoorde ik een ritmesectie met een bovengemiddeld energiepeil.

Songs van Gillan/Tormé/McCoy domineren de eerste helft, die van Gillan/Towns belandden vooral op de B-kant. Toch vormen ze een homogeen en energiek geheel.
Met Unchain Your Brain schiet de plaat uit de startblokken, Tormé racet in de solo kort maar rap over de snaren. Dat had hij van mij vaker mogen doen, want pas met de lange introsolo van No Easy Way gaat hij weer los.
Sleeping on the Job schoot mij in de jaren erna regelmatig te binnen, vooral als mijn werk me niet beviel. Fijne song.
De B-kant opent filmisch met het thrillerachtige toetsenintro van On the Rocks. Daarna de song zelf, energiek en creatief; het schrijversduo Gillan/Towns kon aparte songs maken!
De blues van If You Believe Me bevat een gierende tremologitaarsolo en een piano-exposé, waarbij Gillan een vraag- en antwoordspel doet met beide instrumenten.
Hierna een snel pareltje: Running, White Face, City Boy is weer heerlijk op hoog tempo met knallende gitaar- en toetsensolo.
Afsluiter Nervous is niet de beste song van de plaat, maar Gillan probeert een nieuwe techniek op zijn stembanden uit. Anno 2022 noem ik het grunten-avant-le-lettre.

Indertijd was ik iets minder enthousiast dan heden ten dage, omdat ik nu niet meer hoofdzakelijk op snelle gitaarsolo's afga. Zou ik toen 3 sterren hebben gegeven, nu ga ik voor de vier.