Motörhead - Everything Louder Than Everyone Else (1999)

Ultieme Motorhead live album. Ik prefereer (heiligschennis ik weet het) Everything Louder zelfs nog boven de classic Hammersmith. Het geluid is goed, en de band in deze drie mans formatie klinkt (voor mij) beter dan ooit. Het concert geeft een mooi overzicht van zowel de "early years", als ook de latere albums. Een plezier om naar te luisteren!

Hoogtepunten? Geweldige versies van Sacrifice en Burner, het lekkere Lost In The Ozone, en natuurlijk de kraker bij uitstek, Overkill.

Perfecte show inderdaad, niets aan toe te voegen: 4,5*

perfecte live verzamelaar net zo goed als no sleep 'till hammersmith alleen veel completer met veel jaren 90 songs perfecte cd voor degene die voor het eerst wil kennismaken met motorhead alle knallers staan erop 5 sterren

Jammer dat bij deze klassieker niet meer gepost word,dit is echt een heel energiekvol en sprankelend live concert van motorhead,en 1 van de beste live albums die er in omloop zijn,hier hoor je pas echt hoe rock n roll echt snoeihard gespeeld word,en met wat voor een passie de heren die toen al redelijk op leeftijd kwamen toen nog konden spelen live.Ja echt een van de meest energiekvolle live albums die ik ken,met ook jaren 90 nummers.Als je 1 album van Motorhead origineel zou willen kopen,dan zou ik geen moeite hebben om te kiezen,want dan zou ik zeker deze nemen,want hier staan alle toppers op van 24 jaar motorhead historie,en nog live ook.Ja iedere rechtgeaarde rock liefhebber zou dit album verplicht in zijn cd kast moeten hebben.

Deze heb ik de laatste paar weken weer veelvuldig beluisterd even. Maar hier staat echt de meest woeste versie van Ace Of Spades op. Ook een stuk beter dan de studio versie in mijn ogen. Op dit album hoor je vooral ook hoe de heren vandaag de dag nog spelen. Een paar maand geleden heb ik ze live zien optreden, maar ze klinken live nu nog net zo dan op dit album uit 1999. Deze vind ik ook veel woester klinken nog dan No Sleep Till Hammersmith en No Sleep At All. Dat zijn ook tering goede live albums van Motorhead. Maar dit vind ik toch echt hun allerbeste live registatie. Zeker hun meest woeste.

Voor mij is dit niet de beste liveplaat.Het geluid wordt al snel een dikke brij.Hoe zit dat met de titel?Dat andere bandje,Manowar;Die spelen toch ook heel hard? Deze motorhead draai ik niet veel meer,omdat er inmiddels veel meer andere liveopnamen verschenen zijn.4 sterren.

"we are Motorhead, and we're kick your ass" klinkt het bij het begin van deze plaat. Zij komen dat in het vervolg ook na, maar zoals al eerder aangehaald, is er beter livemateriaal van Moterhead.

Zoals Motorhead tegenwoordig nog steeds live speelt, is gewoon het beste te horen op dit album. Dit is gewoon een ultieme herbeleving van het concert die ik vorig jaar meegemaakt heb. Jij zal No Sleep t'ill Hammersmith waarschijnlijk bedoelen of No Sleep at al, maar dat is dan meer uit de punk hardrock tijd van Motorhead. Deze plaat is gewoon de beste reguliere uit de punk metal tijd van moterhooft. De periode die aanbrak vanaf het album 1916.

Moterhooft, de periode die aanbrak vanaf 1916?

Geintje. Op jouw aanraden heb ik net dit album via Amazon gekocht. Ben benieuwd!

Ik heb volgens mij nog nooit van één band, twee liveplaten zo hoog beoordeeld. No sleep till... en deze, beiden een 4,5. Ik ken geloof ik dan ook maar weinig bands die het live keer op keer zo waar maken als deze heren.

Dit is best wel genieten. Goede setlist waarin Sacrifice nog geen drumsolo heeft, en de solospot voor de gitaar ook nog niet ingevoerd is. Eigenlijk hebben ze qua intensiteit dit live-album niet meer overtroffen.
Het hierna volgende live-album Live at Brixton Academy: The Complete Concert vind ik echter ook erg goed, dat album is erg goed opgenomen en heeft een beter geluid dan Everything Louder Than Everyone Else. (Iets in de geest van dat laatste zegt Ian Gillan toch op Made in Japan van Deep Purple?, voordat ze The Mule inzetten). Overigens, daags na dit concert in Hamburg trad de band op in Hellendoorn; gaaf concert was dat. Toch een verhoging van punten, want met mijn huidige apparatuur komt de sound beter uit de verf dan vroeger.

Mooi live-album met een leuke setlist. Het geluid is vrij overrompelend maar het geheel kent tegelijkertijd ook een wat intieme sfeer. Je zit er bovenop als het ware. Lemmy is ontspannen als altijd tussen de nummers door. Alleen erg jammer dat hij door de instrumentale passages van Orgasmatron heen zit blèren. Das had moeten aufhören en dan was het perfect geweest. Alhoewel het gitaarwerk lijkt af en toe ook wat teveel ondergesneeuwd te zijn. Maar dat mag. Het is nu eenmaal rock n roll.

Dit is een schitterende registratie van een concert dat Motörhead in 1998 gaf in Hamburg, Deutschland. Lemmy, Phil Campbell en Mikkey Dee spelen de pannen van het dak, en de meeste classics komen hier wel aan bod, aangevuld met wat recenter materiaal. Dé klassiekers worden opgespaard voor het eind, maar vooraleer het zover is, zijn er al enkele fantastische staaltjes van rock 'n roll gepasseerd, met onder andere 'Iron Fist', 'Burner', 'Metropolis' en 'Sacrifice'. Vooral 'Burner' blijkt live een waar beest van een nummer te zijn.

Dit live-album steekt het overbekende 'No Sleep 'Til Hammersmith' weliswaar niet naar de kroon maar komt bij momenten behoorlijk dichtbij. Het spelplezier, de agressie en vooral de drive zijn weer volop aanwezig op dit album, en dan is Motörhead op z'n best.

4 sterren

Al van in mijn jeugdjaren is Motörhead een geval van alles of niets voor mij, ofwel draai ik het jaren niet ofwel krijg ik er gedurende een korte periode niet genoeg van en dat laatste heeft merendeels te maken met het onnavolgbare charisma van Lemmy (RIP).

In 1988 studeerde ik in Gent en pikte ik een optreden mee van Motörhead in de Vooruit in Gent met King Diamond en Destruction in het voorprogramma. Destruction en King Diamond waren doenbaar qua volume maar Motörhead was oorverdovend. Je verwacht bij Motörhead dat alles begint te trillen, de muren, de kasten, het eigen vege lijf, de mensen naast je...

Wiki laat ons geloven dat dit de volledige opnames zijn van één optreden op 21 mei 1998 en een verdere blik op het wonderbare internet lijkt dit te bevestigen, dan is dit mijn favoriete format, de “double live albums”.

Oorverdovend is het zeker, maar het is meer dan dat verpakt in een setlist om duimen en vingers af te likken. Het is een getuigenis van een tamelijk uniek gebleven groep (ondanks al de personeelswisselingen) met een uniek geluid, een unieke stijl maar één van de meeste memorabele frontmannen in de geschiedenis van Rock and Roll. Het klinkt meer naar Metal? Ah neen, zoals Lemmy zo vaak heeft gezegd: “We are Motörhead. And we play Rock and Roll.” Misschien ietsie pietsie luider dan de modale Rocker.

Waanzinnige plaat inderdaad! Zo speelden ze tot het laatst toe! Wil je weten wie, wat en hoe Motorhead is dan moet je gewoon deze in huis halen! Kippevel gegarandeerd!!!!

Beter dan "No sleep ....", hoewel near finish. Dat betere komt vooral door de uitgebreide setlist en vooral productie. Die is op "No Sleep ...." wat vlak wn rommelig.
Al heb je niets van de band, dit live album is een mooi voorbeeld, waar de band in wezen is en voor staat.

Welke No Sleep.. bedoel je? Er zijn er twee.

Dat lijkt mij wel overduidelijk hun bekendste live album No Sleep T'ill Hammersmith uit 1981! No Sleep At All uit 1988 is een stuk minder bekend, en die zal hij vast niet bedoelen. Al vind ik ze beiden weinig voor elkaar onderdoen. Hammersmith staan natuurlijk de overbekende klassiekers van het eerste uur op, in tegenstelling tot No Sleep At All.

Grappig hoe jij voor iemand anders kan denken.

Ik denk niet voor iemand anders, maar het is gewoon voor de hand liggend dat het No Sleep T,ill Hammersmith is, hun vroege live klassieke tegenhanger van deze Dat jij dan weer zo eigenwijs moet komen met dat er nog een No Sleep is, vind ik dan veel minder voor de hand liggend dan wat Rinus hier bedoeld

Tja, zo vond ik het voor de hand liggen dat ik wat belasting terug zou krijgen. De waarheid was dat ik 738 euro moet bijleggen.

Naar feiten kijken, vragen stellen en niet zomaar iets aannemen brengt mij regelmatig wat verder.