Alice Cooper - Zipper Catches Skin (1982)

Het enige album dat ik nog tekort heb. Wel al gehoord, en ik vind I Am the Future prachtig, maar voor de rest geen uitschieters. Behalve misschien Tag, You're It. Ook weer hilarisch xD!

Alweer geen sterk album van Alice. Het is echt nergens boven de middelmaat uit, en de meeste nummers blijven gewoon niet hangen. De sfeer van vroeger albums is er gewoon niet meer.

I am the future! Super nummer

Een nogal vergeten album (ook door Cooper zelf, opgenomen in een mindere periode waarvan hij zich niet veel meer herinnert). Het is niet zijn beste album maar een half uurtje leuke nummers.

De uitschieters zijn I Am the Future en Make That Money (Scrooge's Song).

Cooper combineerde die tijd new wave invloeden met rock en hardrock. Leuke aanvulling op zijn discografie.

Ook een black out album van Alice, want deze is ook niet meer in herinnering bij hem.
Gitarist Dick Wagner is terug, maar verdween weer halverwege de opnames.
Hij herinnerde wel het één en ander en dat was vooral de toenemende crackverslaving die de hoofdpersoon steeds meer in zijn greep kreeg.
Ga maar na, een crackpijp bij de zangmicrofoon van Alice. Broodmager en behoorlijk afglijdend.
Een intimiderend gebeuren en bepaald geen toffe sfeer.
Zipper Catches Skin is derhalve een redelijke plaat, maar ook niet meer dan dat eigenlijk.
Pluspunten zijn de energie, de rauwe punky/ new wave vibe en een voortvarende start van de plaat.
I Am The Future, gebruikt voor de overigens matige film Class Of 84 is een uitstekend nummer en wat mij betreft veruit de beste van de plaat.
Na Balony Homosapiens wordt het minder. De teksten blijven spitsvondig en prettig cynisch, maar songmatig is het wat cliché allemaal. Speedy rock, wel strak en energiek, maar bepaald geen hoogvliegers qua composities.
I'm Alive redt de boel net op tijd, anders had het wel erg armoedig geweest.
Alice wilde zich enigzins vernieuwen, maar feitelijk holde hij achter de meute aan. Punk was niet meer aan de orde en er werd veel betere new wave gemaakt.
Op het erg onderschatte Dada van een jaar later revancheerde hij zich enigzins.
De tijdsgeest is wel te horen, maar met de toevoeging van electro en meer afwisseling is dat een verdomd aardige plaat.

Eerste keer dat ik Alice Cooper enigszins uitgeblust over vind komen. Kant A is nog prima, maar verderop zijn het toch wel wat fillers. De, toch al geringe, speelduur vol krijgen was blijkbaar een hele opgave voor Alice in 1982.
Gelukkig was opvolger DaDa weer een stuk beter.

Het is hopen op eerherstel maar Alice blijft maar aanmodderen. De lengte van de schijf is inherent aan het gebodene. Make That Money is het enige nummer dat mij goed in de oren klinkt. Voor het overige is het weer slappe hap, het is niet eens zo dat de Alice niet wil rocken, maar de ongeïnspireerde zanglijnen, enkele goedkope effecten en oninteressante invalshoeken - een paar songs daargelaten - maken al met al een povere indruk. Dat de wat droge productie ook al niet meehelpt maakt ook dat dit plaatje weinig indruk maakt op mij.

Tussenstand:

1. Billion Dollar Babies
2. Love It to Death
3. Welcome to My Nightmare
4. Alice Cooper Goes to Hell
5. School's Out
6. Muscle of Love
7. Lace and Whiskey
8. From the Inside
9. Killer
10. Easy Action
11. Pretties for You
12. Special Forces
13. Flush the Fashion
14. Zipper Catches Skin