Grateful Dead - The Grateful Dead (1967)

Aardige plaat van de Grateful Dead. Zelfs in het vroege stadia van hun carriere weten ze bij vlagen te overtuigen en er zijn vaak schimmen te zien van de latere Grateful Dead. Deze debuutplaat is nog erg toegankelijk en lang niet zo psychedelisch als platen van de Dead die hierna kwamen. Misschien wel afgedwongen door de platenmaatschappij, of misschien waren ze zelf bang om met een kakafonisch en intens meesterwerk te komen, want ze laten geregeld horen dat ze het kunnen, of beter gezegd ''konden''.

Vooral Viola Lee Blues is een meesterlijk nummer dat goed laat zien waar de Grateful Dead toe in staat was. Een episch nummer vol psychedelica en diepe gitaarsolo's. Één van mijn favorieten uit het rijke ouvre van de Dead. Prachtig is ook dat de rust zich opbouwt tot een grote gitaareruptie om dan weer over te schakelen naar volledige harmonische rust. Één van de vele kwaliteiten die de Dead tot in het meesterlijke wist te beheersen. Over de hele plaat gezien hangt een sterk bluesluchtje en soms wat heerlijke up-tempo rockmuziek en inderdaad, de vergelijking met The Doors is niet gek.

The Grateful Dead is een sterk debuutalbum dat soms goed laat zien waar de Dead toe in staat was. Vooral op Good Morning Little Schoolgirl en Viola Lee Blues laten ze hun beste talenten en kwaliteiten zien. Helaas nog niet heel gedurfd en soms wat braafjes, maar nog altijd van een goede kwaliteit. 3,5*

Elke band moet ooit zijn eerste album uitbrengen en in het geval van de Grateful Dead was het deze semi (het woord "The" wil wel eens te pas en te onpas verschijnen bij de band) titelloze plaat. Vaak zie je dat zo'n band met de eerste plaat nog wat zoekt naar zijn/haar geluid (I'm looking at you Bowie) maar in het geval van de Grateful Dead is daar niets van waar. Qua studioplaten is dit - na Blues for Allah - toch wel mijn favoriet album van de groep. Al vanaf de eerste seconde van The Golden Road (To Unlimited Devotion) voel je de energie in je lijf rondpompen en de band houdt dit tempo voor zo'n kleine 40 minuten perfect vast. Stilzitten is alleszins geen optie en het is eigenlijk ook gewoon een mooie dwarsdoorsnede van hoe de groep in deze jaren klonk. Er wordt wel eens smalend gezegd dat de echte Grateful Dead fan enkel maar naar livealbums luistert, maar hun debuut klinkt echt zoals ze toen ook live speelden. Ongedwongen met ogenschijnlijk enorm veel plezier en simpelweg erg veel jeugdig enthousiasme. Cold Rain and Snow zouden ze bijvoorbeeld later veel trager beginnen spelen, maar klinkt hier fantastisch en met persoonlijke favorietjes zoals Morning Dew kan je nooit veel verkeerd doen. Het helpt natuurlijk dat de groep al goed op elkander was ingespeeld (check zeker de show van 1966/11/19 in het Fillmore Auditorium, staat momenteel op een mooie 5e plaats in mijn Metalfist goes truckin’: een ode aan de Grateful Dead) maar wat een fenomenale vibe zit er ook in Viola Lee Blues trouwens. Veruit één van mijn favoriete afsluiters ooit.