W.A.S.P. - Still Not Black Enough (1995)

Na een langere periode van stilte gaat Lawless hier iet of wat de mist in. Het lijkt wel alsof het album gevult is met afdankertjes van The Crimson Idol en stelt dan ook licht teleur. Tegen deze tijd is Wasp overigens al niet echt een band meer, maar eerder een solo project van Lawless. (er was overigens al twijfel of deze plaat wel onder de naam Wasp zou uitkomen, was bedoeld as Lawless solo album).

Ballads als Breathe en Keep Holding on zijn gewoon heel erg mager en halen het totaal niet bij bvb The Idol. Songs als No Way Out Of Here, Goodbye America en Rock & Roll To Death zijn ook eerder middelmatig dan echt goed. Toch bevat het album ook enkele sterke momenten in de vorm van de openingstracks (Black Forever is dan wel weer één van mijn favoriete Wasp track) en met I Can't lukt het wel om een nummer te schrijven dat zo op Crimson Idol had kunnen staan.

Ik ben het helemaal met Sinner eens!
Black Forever is ook een van mijn favoriete tracks. Blackie kan het wel maar hij schroomt ook niet om wat afdankertjes op een plaat te zetten. Toch geef ik de plaat een 5 omdat ik diverse nummers zeer sterk vindt. Het einge min punt vind ik het nummer "breathe"

Muzikaal gezien biedt dit album best wat afwisseling binnen de grenzen die WASP heeft natuurlijk: snelle songs, wat trager, rustige songs, ballad: van alles wel wat.

En ik vind dat alle nummers wel goed zijn maar waar ik me aan stoor is de productie: op de ene of andere manier klinkt het wat dof. Moeilijk uit te leggen. Te "smooth", maar ook niet echt helder, wat mat. Ik weet niet, er is iets met het geluid op dit album. Niet dat het extreem is maar het valt me keer op keer op als ik naar dit album luister

Andere WASP albums hebben dat niet volgens mij en misschien heeft Blackie gewoon te lang in de studio gezeten met dit album?

Moeilijk om dan een cijfer te geven en dat doe ik dan ook niet.

Ik vind dit dus juist tot de betere WASPalbums horen! Doordat het zo afwisselend is boeit ie me van begin tot eind. Heerlijke ballads als Breathe en Keep holding on en rauwe rockers als Still not black enough en Goodbye America en ook een mooi episch nummer als I can't. De cover van Somebody to love vind ik trouwens ook geweldig gedaan!!

Helemaal niet zo slecht alleen het tweede gedeelte heeft en een Rock 'n Roll nummer en een ballad ("Breathe") teveel. Wat dat betreft is de Amerikaanse uitgave met toevoeging van het melodramatische "Skinwalker" een aanrader (En "One Tribe", die ik weer niet heel er vind boeien).

Studioalbum nummer 6 van onze shockrockers uit L.A.
De tijden van Blind in Texas, I Wanna Be Somebody had W.A.S.P. al een tijdje achter zich gelaten.
Still Not Black Enough ligt meer in verlengde van mijn favo W.A.S.P. album, The Crimson Idol.
Zoals Sinner en ArjenA al eerder aangaven lijkt Blackie deze plaat inderdaad gevuld te hebben met afdankertjes, van de voorganger.

Ook al ligt niveau van dit album niet zo hoog als The Crimson Idol, ook hier staan weer aantal geweldig nummers zoals het titelnummer
en Black Forever, die nog regelmatig te horen zijn bij huize paulisdik.

Eindoordeel: 3,5*

Doodzonde dat One Tribe en Skinwalker niet op de europese versie staan. Ze zouden het album veel beter maken. Laat staan de covers Tie your mother down en Whole lotta Rosie.

Deze heeft een productie die mij net iets meer bevalt als die van "The Headless Children" en "The Crimson Idol". Jammer van het gesjoemel met nummers door de zakelijke Blackie destijds, want hij had materiaal genoeg voor een volwaardige release. Die extra stukken "One Tribe" en "Skinwalker" stonden op een CD single, iets dat volgens mij toen al niet meer werkte.

En die wanstaltige Jefferson Airplane-interpretatie is de absolute doodsteek. Volgens mij zat Lawless toen in een creatieve dip. Ondanks dat er best aardige noten gekraakt worden. Niet veel later werden de banden met verloren zoon Chris Holmes weer aangehaald en moest het weer shockerend zijn.

Dat neemt niet weg dat ik best goed naar het album kan luisteren. Minus die cover dan.

Covers zijn vaak overbodig. Ik mag deze versie van "Somebody to Love" op zich wel. het had blijkbaar te maken met een iets uit de relationele sfeer van Blackie himzelf. Maar zet het dan op een B kantje van een single of zo. Op het album is het al gauw een opvuller. De shockrock van het album hierna beviel mij zeker wel. Na het -ik herzie mijn stijl en vertaal het naar nu album- "Kill fuck Die" is mijn interesse in W.A.S.P. er niet beter op geworden...

Dying For The World is nog wel een serieuze uitschieter in de post 2000 W.A.S.P. discografie. Spannender vooral.

Ik weet niet waarom precies maar ik heb dit Still not black enough altijd een zeer aardig album gevonden. De productie vind ik ook wat beter dan van The crimson idol. The headless children daarentegen blijft ongenaakbaar wat mij betreft. Zowel qua songs en sfeer als ook productie. De nummers One tribe en Skinwalker zoals hierboven aangehaald ken ik nog steeds niet

​Still Not Black Enough is een album met hoge pieken en diepe dalen. Aanvankelijk lijkt het een heel erg sterk album te worden: het titelnummer en Black Forever zijn echt heel erg goed (de eerste 10 seconden van Black Forever klinken in mijn oren overigens als een kopie van Still Not Black Enough). Ook de Jefferson Airplane cover kan er wat mij betreft mee door. Dan volgen twee nummers die weliswaar niet het niveau halen van de nummers met Black in de titel, maar waarvoor WASP zich ook weer niet hoeft te schamen. Bij Keep Holding on gaat het echt mis: een nare ballad die nergens naartoe gaat. Breathe is niet veel beter, en tussen de twee ballads in staat een nummer waarvan ik de eerste seconden dacht dat WASP een tweede cover op dit album had gezet: namelijk die van Revolution van The Beatles. Rock and Roll To Death blijkt echter geen cover, maar een rocknummer dat maar matig bij de rest van het album past. Pas de laatste twee nummers kunnen er weer mee door.

​Een paar nummers meer à la Still Not Black Enough hadden dit album makkelijk 4 sterren opgeleverd. Een paar nummers meer als Keep Holding On hadden daarentegen maximaal 1 ster opgeleverd. Nu blijf ik zitten met een uitermate wisselvallig album, dat na een goed begin door het ijs zakt. Jammer.

Een aardig album. Het begint erg fijn. De cover had van mij niet gehoeven, maar vind ik ook niet heel erg vervelend. Daarna gaat het inderdaad met ups en downs. Toch blijf ik altijd genieten van Blackies stem. Leuk album.