W.A.S.P. - Still Not Black Enough (1995)

Studioalbum nummer 6 van onze shockrockers uit L.A.
De tijden van Blind in Texas, I Wanna Be Somebody had W.A.S.P. al een tijdje achter zich gelaten.
Still Not Black Enough ligt meer in verlengde van mijn favo W.A.S.P. album, The Crimson Idol.
Zoals Sinner en ArjenA al eerder aangaven lijkt Blackie deze plaat inderdaad gevuld te hebben met afdankertjes, van de voorganger.

Ook al ligt niveau van dit album niet zo hoog als The Crimson Idol, ook hier staan weer aantal geweldig nummers zoals het titelnummer
en Black Forever, die nog regelmatig te horen zijn bij huize paulisdik.

Eindoordeel: 3,5*

Covers zijn vaak overbodig. Ik mag deze versie van "Somebody to Love" op zich wel. het had blijkbaar te maken met een iets uit de relationele sfeer van Blackie himzelf. Maar zet het dan op een B kantje van een single of zo. Op het album is het al gauw een opvuller. De shockrock van het album hierna beviel mij zeker wel. Na het -ik herzie mijn stijl en vertaal het naar nu album- "Kill fuck Die" is mijn interesse in W.A.S.P. er niet beter op geworden...

​Still Not Black Enough is een album met hoge pieken en diepe dalen. Aanvankelijk lijkt het een heel erg sterk album te worden: het titelnummer en Black Forever zijn echt heel erg goed (de eerste 10 seconden van Black Forever klinken in mijn oren overigens als een kopie van Still Not Black Enough). Ook de Jefferson Airplane cover kan er wat mij betreft mee door. Dan volgen twee nummers die weliswaar niet het niveau halen van de nummers met Black in de titel, maar waarvoor WASP zich ook weer niet hoeft te schamen. Bij Keep Holding on gaat het echt mis: een nare ballad die nergens naartoe gaat. Breathe is niet veel beter, en tussen de twee ballads in staat een nummer waarvan ik de eerste seconden dacht dat WASP een tweede cover op dit album had gezet: namelijk die van Revolution van The Beatles. Rock and Roll To Death blijkt echter geen cover, maar een rocknummer dat maar matig bij de rest van het album past. Pas de laatste twee nummers kunnen er weer mee door.

​Een paar nummers meer à la Still Not Black Enough hadden dit album makkelijk 4 sterren opgeleverd. Een paar nummers meer als Keep Holding On hadden daarentegen maximaal 1 ster opgeleverd. Nu blijf ik zitten met een uitermate wisselvallig album, dat na een goed begin door het ijs zakt. Jammer.