Earth, Wind & Fire - Faces (1980)

Helemaal vergeten was ik deze. Tsja ik heb m zelf ook niet staan. Let me Talk was geloof ik de hit. Het titelnummer was bijzonder weet ik nog. Erg lang, snel en jazzy.

En heeeeeeeeeel erg goed!

You en And Love Goes On zijn mijn persoonlijke favorieten.

Sinds kort tweedehands in huis, en nu ik dit zo weer hoor, probeer ik me voor te stellen hoe het eigenlijk mogelijk is dat dit zo weinig wordt gekend. Dit was eind jaren ´70 toch de vernieuwende superband, die ook buiten de dance/soul breed werd gewaardeerd. Legendarisch waren de concerten (ik heb er helaas geen gezien anders dan op TV) waar nog maanden over werd gesproken. In 1980 was het met deze dubbel-LP toch een beetje geweest met de tijd van EWF. Er staan prachtige nummers op, en de sound van EWF is verder geperfectioneerd, als ware het een aparte muziekstijl. Geen enkele plaat uit 1980 klinkt ook maar enigszins een beetje als deze. Misschien was dat ook wel wat er mis ging. De trends die andere kanten op gingen. De dance werd zwaarder en de funk verdween zowat helemaal.

Nu, ruim 25 jaar later nog steeds een zeer genietbare plaat.

Laatste plaat van Earth Wind & Fire (een van mijn favoriete bands) die ik (deels) nog de moeite waard vind.

"Turn it into something good", "Sparkle" en"And love goes on" zijn echt nog typische vrolijke EWF nummers en vervelen me nooit.

Faces is inderdaad een sterk staaltje muziek, en geeft een goed idee van hoe sterk deze band live was... eh is (gezien hun laatste dvd samen met Chicago).

Sterk EW&F album, en het enige album van de band, dat ik op CD heb. Afsluiter Faces is een sterk nummer.

Deze CD heb ik een keer voor € 2,- bij AH gekocht als de Universe/FNM-CD 'Let me talk,Turn it into something good, Pride, You' gekocht met de gedachten dat dit een compilatie betrof met minder bekende EWF-hits. Nu zie ik dat het dubbel-album 'Faces' uit 1980 is en alle nummers staan ook in dezelfde volgorde als dat album.
'I Am' vond ik al een heel sterk album, maar deze mag ik toch ook graag horen.

Pieter Paal, ik ben het geheel met je eens!

Pieter Paal en Sstttt, ik deel jullie mening. "Faces (1980)" is een heerlijk E.W.& F. album. In de jaren 80 is de lp "Faces (1980)" door mij grijsgedraaid, daarna in de vergetelheid geraakt maar thans weer een veel gedraaide cd is huize Brouwer .

Wat mij opvalt is dat als je naar alle verzamelaars van E.W.&F. kijkt er zo weinig nummers van dit album "Faces (1980)"op staan . Een nummer als "And Love Goes On" kun je nog wel vinden op een willekeurig verzamelalbum maar voor de rest, ho maar. Wat ik dus bedoel te zeggen: volgens mij is "Faces (1980)" een relatief onbekend en onbemind Earth Wind & Fire album .
Wat ik op 7 januari jl. ook al berichtte: "Faces (1980)" is thans een veel door mij gedraaid album. "Faces (1980)" is een rete goed swingend album en staat zo langzamerhand op nummer 1 in mijn E.W.&F. album top 5 .
Mag ik U een goed bedoeld advies geven Ziet dat U "Faces (1980)" te pakken krijgt en beluister dat album. U zult er absoluut geen spijt van krijgen. Wat kan ik meer doen dan dit album regelrecht de hemel in te prijzen en onder uw aandacht te brengen .
Ik geef er snel nog maar een * bij!!!

Petje af voor deze dubbelaar van Earth, wind & fire.

Ik dacht toch dat de plaat destijds geen beste kritieken heeft gehad, in de zin van uitgeblust en dergelijke?

Daarom heb ik hem ook altijd een beetje links laten liggen, naast Gratitude, All 'n all en I am. Ten onrechte.

De onvermoeibare heren (met een tweetal ballads swingt het meer dan een uur achter elkaar) krijgen van mij voor deze cd in ieder geval meer credits dan I am. Die is dan weer veel gladder en erg plakkerig van een te groot aantal ballads, die ook te lang duren.

Opbeurende gitaarsolo in Back on the road. Het jazzverleden van Earth, wind & fire mag werkelijk schitteren in de titelsong. Het is haast onmogelijk te blijven zitten bij deze opzwepende dansmuziek.

Ik denk eigenlijk dat, in verhouding met de periode 1975-1979, Earth, wind & fire in 1980 een beetje uit de mode begon te raken.

Op zo'n moment is de keuze voor het uitbrengen van een dubbel album in psychologische zin niet zo'n beste, zeg ik achteraf.
Wat uit de mode, een dubbel cd, net even te veel om grote groepen kopers over de grens te trekken.

Ook al breng je zoiets moois als Faces.

Ik kan mij voorstellen , dat Hans Brouwer de cd érg hoog zet in zijn Earth, wind & fire top 5. De cd is ook een echte eenheid, reden waarom er waarschijnlijk naar verhouding weinig nummers op compilaties zijn overgenomen.

Volgens mij, zijn ook alleen Let me talk en And love goes on op single uitgebracht.

Ik ben nog niet zover de cd op de 1e plaats van mijn EW&F top 5 te plaatsen, ben ook erg verknocht aan Gratitude en All 'n all. Maar wel erg hoog.

Behalve wat verzamelde singletjes, heb ik geen studio cd's meer van EW&F ná Faces. Ik heb mij (Mea Culpa) lange tijd vergist in deze cd. Ik denk ook niet dat er na 1980 iets beters is verschenen.

En een hele diepe eerbiedige buiging voor Earth, Wind & Fire. Want inderdaad Musician, "Faces (1980)" is een top album .

Sterk album van deze heren. Staan een beetje in de schaduw van All 'n Áll en I am, maar ik vind dit een dijk van een plaat waar funk, rock en jazz op 15 nummers langs komt.
Take it to the sky is zo'n super ballad die klinkt als een klok. Misschien niet commercieel, maar wel een toppertje

Vanavond de vinyl versie maar weer eens op de draaitafel gelegd. Sparkle laat toch exact horen waar EWF precies voor wilde staan. Wat een heerlijk nummer is dat toch op deze goed verteerbare Faces.

Ik vind dit ook een van hun beste albums, en mag dan misschien wel in de schaduw staan van All 'n All en I Am, maar dat is helemaal niet terecht. Heerlijke soul en funk, en je hoort op het laatste nummer weer voor de zoveelste keer hoe goed zij hun instrumenten beheersen. En alles klinkt gewoon perfect.

Commercieel een flop in 1980. En toch vind ik deze Faces één van EW&F 's topalbums. Absoluut magistraal zoals in hun allerbeste periode. Op deze plaat halen ze bijna de perfectie. Een soort van afscheidsfunkceremonie. Nadien (1981-Raise) heeft de electronica teveel zijn intrede gemaakt en begon het niveau van de composities zienderogen te dalen

Nog een erg goede plaat van Earth, Wind & Fire. Met Pride en Faces zijn er weer twee nummers aan mijn favoriete EWF-liedjes toegevoegd. De speelduur is alleen een stuk langer, en het gemiddelde niveau is niet per se beter dan de vorige albums. Faces heeft daardoor wat meer moeite om mijn aandacht erbij te houden, maar dat neemt niet weg dat ik hem zonder zorgen in één adem zou noemen met de vier a vijf voorgangers. De hoes is ook een pronkstukje, waarschijnlijk in alle kunsttermen foeilelijk maar hij ademt zo gigantisch 70s... Earth Wind & Fire leek eigenhandig het voorgaande decennium levend te houden in dit nieuwe tijdperk. Hoewel ik dus heb gelezen dat de opvolgers daar verandering in gaan brengen...

1. That's the Way of the World
2. All 'n All
3. I Am
4. Head to the Sky
5. Spirit
6. Faces
7. Earth, Wind & Fire
8. Last Days and Time
9. Open Our Eyes
10. The Need of Love

Ik had deze gisteravond weer eens opstaan (inderdaad, een echte zaterdagavondplaat) en vroeg me bij beluistering opnieuw af hoe het kwam dat dit album destijds in 1980 zo'n relatieve flop was, nadat EW&F definitief de wereld had veroverd met de twee voorgaande albums.

Ik kan verschillende redenen bedenken, die waarschijnlijk allemaal met elkaar samenhingen. Er stond geen uitgesproken hitsingle op van het kaliber Fantasy of Boogie wonderland. De lead-off track en tevens eerste single Let me talk had het moeten worden, maar deed bitter weinig in de charts. Je vindt het zelfs meestal niet terug op de vele verzamelalbums van de groep.
Ik vind het eigenlijk een prima nummer, want het swingt als een bezetene. Met deze elastieken groove kun je volgens mij zelfs in 2021 nog steeds een dansvloer gevuld krijgen (van oudere jongeren wellicht, dat dan weer wel). Maar compositorisch is het een magere song. En hetzelfde geldt voor de tweede single, de saaie ballad You. Pas met single nummer 3, And love goes on, haalde de band een bescheiden succesje in ons land. Wel haalde geen van die drie singles de Amerikaanse Top 40, wat hoogst opmerkelijk was als je bedenkt dat de band toen op het toppunt van zijn populariteit stond.

Het besluit om er een dubbel-LP van te maken, met een per saldo schamele speelduur van een uur, was waarschijnlijk ook geen goed idee. Rolling Stone-criticus Robert Christgau schreef iets in de trant van: they released a double, but didn't even have enough good material for a single record. Dat laatste ben ik niet helemaal met hem eens, maar een beetje overkill was het wel.
Ten eerste omdat de meeste nummers op dit album nogal op elkaar lijken, met uitzondering van het iets meer rockende Back on the road en de afsluitend jazzfunk-workout van het titelnummer. Ze klokken ook allemaal rond de vier minuten. En ook omdat ze eigenlijk nauwelijks verschillen met wat de band op de voorgaande albums ten gehore bracht. Meer van hetzelfde dus, en dat het de gemiddelde platenkoper in 1980/1981 goed in de gaten.

Toch is dit per saldo helemaal geen slecht album - betere platen heeft EW&F sindsdien in elk geval niet meer gemaakt. Het is professioneel vakwerk en swingt vaak organisch. Maar ze beginnen hier een beetje te klinken als de Toto van de funk: op een gegeven moment wordt het, hoe goed ook, allemaal een beetje inwisselbaar. Op navolgende albums zou de groep meer met elektronica in de weer gaan, en nog later met rap en hiphop, maar dat leverde al helemaal geen verheffende resultaten op.
Als je het album anno nu zonder voorgeschiedenis beluistert, is het best een lekker tussendoortje, maar geplaatst in de tijd snap ik wel waarom het grote publiek langzaamaan uitgekeken raakte op EW&F.

Helemaal snappen doe ik het niet want persoonlijk beschouw ik het album "Faces" als het hoogtepunt van het oeuvre van EW&F. Maar inderdaad, na "Faces" verslapte mijn aandacht ook enigszins voor deze band.