Wilson Pickett - The Exciting Wilson Pickett (1966)

Ik ken alleen Land of 1000 Dances, dat smaakt wel erg naar meer

In the Midnight Hour toch ook wel?

Het betere ruwe soul gestamp is dit, een heerlijk plaatje. Stuk voor stuk goeie songs ook.
Klopt het label trouwens wel? Want dit schreeuwt Stax. Volgens mij ging ie ook pas later naar Atlantic....

edit:

Eh lol, in het vervolg zou ik misschien ook eens naar het label op de hoes kunnen kijken

Zoals verwacht een fijn album.
Ik had deze al een keer eerder gehoord alleen is dit al weer een hele tijd geleden dus wel leuk om de plaat weer een keer op te pakken.
De stem van ''Wilson'' vind ik nog altijd even geniaal om te horen. Heerlijke rauwe stem die erg geschikt is in het soort soul dat hij zingt.
Al met al een leuke cd met als topper natuurlijk het bekende ''Midnight Hour''

Het is Rauw en het swingt als een trein........ Nou dan kan het voor mij dus al bijna niet meer fout.... en dan ook nog 3 supper stampers (In the Midnight Hour, Land of the 1000 Dancers en 634-5789)
Geweldig album twijfel geval tussen 4* of 4,5*..... laat ik het maar even op 4* houden.

Wilson Pickett is een legende in de rauwere soul. Deze man heeft ongelooflijk veel hits op zijn naam staan waar er op dit album een paar van opstaan (nrs 1, 6, 7 bijv.)
Ik vind zijn stem echt heerlijk, op het randje van overslaan, zo rauw. Sterk album en een mooie keuze voor soulalbum van de week.

Ja, bekend van de hits. En als ik dit album als LP tegenkom voor een leuke prijs (kansloos lijkt me) neem ik m zeker mee, met zo´n nostalgische hoes.

Maar muzikaal vind ik het maar net gemiddeld. Hoewel het wel aardig is om eens wat meer te horen van deze soul-pionier vind ik de hits namelijk wel het beste van het album. De rest voegt voor mij weinig toe, precies zoals je dat wel vaker had met albums uit de beginperiode van de popmuziek. Gedegen sound, en het wordt nergens echt beroerd, maar geen te ontdekken juweeltjes op deze.

Net als z’n voorganger dat de titel ‘In the midnight hour’ draagt, is dit ook weer fantastisch soulalbum van Wilson Pickett. Misschien wel zijn meest essentiële album uit z’n discografie. Dik terecht overigens, want de niet-singles zijn kwalitatief minstens net zo goed als de welbekende vier hits van dit album. Nummer als ‘Something you got’ en ‘You’re so fine’ vind ik misschien zelfs nog wel beter! De Don Covay cover ‘Mercy, mercy’ blijft ook een leuk nummer trouwens. Het door Bobby Womack geschreven (en oorspronkelijk gezongen) ‘She’s so good to me’ vind ik zelfs iets beter dan het origineel. Tja, geen enkel nummer op dit album is misplaatst of minder geslaagd. Stuk voor stuk lekkere soulnummers die na 45 jaren nog steeds staan als een huis! Leuk detail is trouwens dat Isaac Hayes op dit album die piano bespeeld. Kortom: een geweldig voorbeeld van goede sixties soul.

Mag ik Bob Marley in het verlengde noemen van een Wilson Pickett....daarmee doel ik op de onmiskenbare vibe die deze soulgigant met zich meebrengt in zijn muziek. Marley had dat voor mij ook zij het dan op een chill modus en Pickett brengt bij mij ook een energie teweeg die daar voor mijn gevoel gelijk aan is, maar dan schuif ik door de kamer en de huh en de aahs komen als zoete broodjes uit de lucht vallen. Wat zou de wereld toch een stuk relaxter zijn als eenieder zo nu en dan eens schuifeld op deze muziek...ook al iets wat ik link aan de muziek van Marley.

Absoluut een fijn album. Maar het weet mij toch niet helemaal te pakken op eoa manier. Rauwe soul is waar ik normaal wel van hou, maar met dit album is die klik er gewoon niet. Daarom geen vier sterren of meer. Wel gewoon een goed album dus.

De rauwe, ruwe, stampende soul die je van Pickett gewend bent. Hier staat het fantastische Land of 1000 Dances op.

Land of 1000 Dances – veel swingender en aanstekelijker dan dit krijg je het bijna niet. Meezingen is geoorloofd natuurlijk
Something You Got – die rauwe stem van Wilson doet een hoop, en dat swingt het er ook nog bij
634-5789 – door heel veel mensen uitgevoerd. Deze versie is alleraardigst
Barefootin’ – swingt weer lekker door. Dit past heel goed bij Pickett.
Mercy Mercy – ook al veel gedaan en zijn versie valt niet per se op
You’re So Fine – hij laat zijn stem weer lekker raspen
In the Midnight Hour – een wereldhit en dat mag ook wel met die swing, energie en hoog gehalte van herkenbaarheid
Ninety-Nine and One-Half (Won’t Do) – grooved het allemaal prima door
Danger Zone – wat rustiger en lekker gezongen
I’m Drifting – pakt het tempo en de swing weer lekker op
It’s All Over – een ballad van de hand van Wilson
She’s So Good To Me – de heupjes mogen aan het einde nog even los

(bron: Opus de Soul)

Weer een soulalbum dat mij nauwelijks kan boeien. Alleen 634-5789 vind ik wel aardig maar de rest is aan mij niet besteed helaas
21 in de 100 Greatest Albums of 1966 en 41 in Best Ever Albums van dat jaar.
2,5*

Net als op zijn plaat van 1965 (In the Midnight Hour) merk ik dat Pickett's stem de boel behoorlijk redt. Een paar nummers, waaronder de opener, zijn duidelijke uitschieters voor mij, maar door die rauwheid in Pickett's zang blijf ik toch geboeid luisteren.

3,5 sterren

Een van de betere souther soul platen van één van de beste southern soul/r&b artiesten, wat mij betreft.

Noem mij maar een liefhebber van dit genre. Heerlijk die wat rauwere en funky sound uit het zuiden.