Magnum - Rock Art (1994)

Ondergewaardeerd maar toch een sterk album met een mindere 2e helft. De eerste 5 songs kwalificeer ik tot de sterkste songs die magnum heeft gemaakt. Ook het geluid (productie) is op deze plaat het best van alle magnum platen.

waar is de mooie hoes gebleven

dit lijkt nergens op

misstapje, ook zowel muzikaal?

Redelijk geslaagd album. Het begint goed met de eerste 3 nummers. Dan komt het eerste misbaksel; Rock heavy. Wat een kwijlerig nummer ondanks dat de titel anders doet vermoeden. Daarna weer wat betere nummers (The tall ships en Tell tale eyes) om vervolgens in te kakken met alleen nog het uitstekende On christmas day als laatste nummer!

Niet het beste album van de band, maar met toch nog voldoende goede songs erop om niet onder de middelmaat te verdwijnen.

Een beetje de stevigste plaat van Magnum. Veel pomprock en weinig symfo. Ook tekstueel allemaal een beetje banaal, op Tall Ships en Christmas Day na, waar Clarkin toch weer gevoeliger onderwerpen aansnijdt.

Rock Heavy vind ik nog wel een leuke song. Beetje reggae kan geen kwaad, en de riff is gewoon vet.

Ik kende Rock heavy in eerste instantie in de live versie op Stronghold (The last dance). En om eerlijk te zijn skipte ik 'm altijd. Vond er weinig aan. Ook toen ik later dit album kocht veranderde dat niet echt. Ik kan een scheut reggea best waarderen maar hier vind ik het niet echt geslaagd. Het jengelt me teveel.

Ja, ik ben weer in een Magnum bui. Maar wel de Magnum die melodieuze hardrock maakt. Deze Rock Art blijft toch wel een rare plaat in het oeuvre.

Omdat grunge hip is en alternatieve rock, probeerde Clarkin de band een echte heavy injectie te geven.
De band werd er niet populairder op en zou ophouden met bestaan, om pas in 2001 weer opnieuw te starten.

Wat je krijgt op deze plaat, is loodzware bluesy rockriffs en ditto drum- en zangpartijen. De symfo is echt erg ver te zoeken. Ook wordt er ge-experimenteerd met andere 'rootsy' stijlen als reggae en soul. Het levert interessante songs op als het beukende We All Need to Be Loved, het reggae-ish Rock Heavy, het folky Tall Ships met smaakvolle lapsteel en piano, de mooie ballad Love's a Stranger en het epische On Christmas Day.

Helaas staan er ook wat rock'n'roll//bluesrockerige stampers op, die niet veel bijdragen zoals Hush-a-Bye Baby, Hard Hearted Woman en Tell Tale Eyes.
Magnum is zoveel mooier wanneer ze melodieus zijn.

En dan toch 4 sterren?!

Yes, daarvoor zijn de sterke songs té sterk

De eerste plaat waar ik moeite heb om Magnum te herkennen. Dit zijn echt niet de beste jaren van de band. Altijd lullig als je muziek niet binnen de algemene smaak valt. De band mag hier dan wel een stuk directer spelen en musiceren, maar dit album is anno 1994 gedoemd te mislukken. Ook al weet Magnum weer degelijk uit de hoek te komen met goede zang en mooi gitaarspel, lukt het niet om daar echt boven te stijgen, zoals ze tot medio jaren tachtig deden. Er wordt wat krampachtig (en kortstondig) geëxperimenteerd met Reggae en akoestische rock, maar het resultaat is soms toch vrij lullige muziek met dito teksten. Dit doet het hooguit goed als achtergrondmuziek. Magnum is hier toch wel het spoor bijster en probeert krampachtig publiek te trekken. Ik kan me wel voorstellen dat ze hierna het bijltje erbij neergegooid hebben.


Tussenstand:
1. Chase The Dragon
2. Kingdom Of Madness
3. Vigilante
4. On A Storyteller's Night
5. Wings Of Heaven
6. Magnum II
7. Sleepwalking
8. Rock Art
9. Goodnight LA
10. The Eleventh Hour

Dit is... vreemd. Inderdaad een album waar weinig herkenbaarheid op terug te vinden is. Wel meteen even een enorm pluspunt eruit: wat klinkt de productie lekker zeg! Ik heb geen re-master in mijn bezit, maar het valt op hoe het album voor een cd uit 1994 echt heel levendig en dynamisch klinkt. Goed basgeluid, heldere gitaarklank, warme keys en spetterende drums. Het materiaal is vooral heel vreemd. Met The Tall Ships staat er wel echt een kraker van formaat op, terwijl songs als We All Need To Be Loved en Tell Tale Eyes echt lekker rocken. Grappig is wel dat de meest oldschool track Love's A Stranger me dan eigenlijk toch ook het meeste doet, aangezien de melodie hier ten minste wel aanwezig is. Verder kan ik me best voorstellen dat de band in de tijden dat Bon Jovi met Keep The Faith/These Days en Aerosmith met Get A Grip flinke successen boekten, probeerden om iets harder te gaan. Just This Side Of Heaven had in ieder geval niet misstaan op een van deze albums. Wordt tegen het einde met I Will Decide Myself toch weer wat duffer, maar sluit sterk af met het prachtige On Christmas Day. Geen perfect album, maar ik zal deze graag wat vaker opzetten!

Voorlopige tussenstand:
1. The Eleventh Hour
2. Chase The Dragon
3. On A Storyteller's Night
4. Wings Of Heaven
5. Magnum II
6. Kingdom Of Madness
7. Rock Art
8. Sleepwalking
9. Goodnight L.A.
10. Vigilante

Deze oude reactie van mij is nog steeds geldig:
Ja, ik ben weer in een Magnum bui. Maar wel de Magnum die melodieuze hardrock maakt. Deze Rock Art blijft toch wel een rare plaat in het oeuvre.

Omdat grunge hip is en alternatieve rock, probeerde Clarkin de band een echte heavy injectie te geven.
De band werd er niet populairder op en zou ophouden met bestaan, om pas in 2001 weer opnieuw te starten.

Wat je krijgt op deze plaat, is loodzware bluesy rockriffs en ditto drum- en zangpartijen. De symfo is echt erg ver te zoeken. Ook wordt er ge-experimenteerd met andere 'rootsy' stijlen als reggae en soul. Het levert interessante songs op als het beukende We All Need to Be Loved, het reggae-ish Rock Heavy, het folky Tall Ships met smaakvolle lapsteel en piano, de mooie ballad Love's a Stranger en het epische On Christmas Day.

Helaas staan er ook wat rock'n'roll//bluesrockerige stampers op, die niet veel bijdragen zoals Hush-a-Bye Baby, Hard Hearted Woman en Tell Tale Eyes.
Magnum is zoveel mooier wanneer ze melodieus zijn.

Vandaag deze kerstklassieker maar weer eens opgezet. Nou ja, klassieker, het slotnummer van dit album is natuurlijk geen evergreen die standaard opduikt in de kerst-playlists van de streamingsites of de radio. Hoewel dat van mij wel gemogen zou hebben, want ik vind On Christmas Day een fantastische song, die bovendien verre van 'overplayed' is.
In 2014 alleen in Duitsland nog eens uitgebracht op een 10 inch single en ik moet zeggen dat me dat een fantastisch hebbedingetje lijkt. Maar de exemplaren die worden aangeboden zijn me te prijzig, dus ik houd het maar bij de originele CD uit 1994.*

Jammer genoeg is niet de hele CD van dezelfde kwaliteit. Rock Art is een vrij wisselvallig album, waarvan ik me kan voorstellen dat het een laatste wanhoopspoging van de band was om mee te komen in het veranderende muziekklimaat. Iets steviger dan de gemiddelde Magnum-plaat, maar er staan wel een paar sterke nummers op. Juist de beide plaatkant-afsluiters (ik bezit alleen de CD, maar zie helemaal voor me hoe zowel kant A en B van de vinylversie worden afgesloten met mini-epics) zijn de hoogtepunten. Kant A is verder redelijk sterk, met de midtempo-ballad Back in your arms again als een andere uitschieter. Rock heavy is, in weerwil van de titel, een uitglijder, waarop de band probeert een reggae-achtig ritme (rock steady?) te combineren met heavy rock.

Kant B is een stuk minder, uiteraard met uitzondering van de sterke afsluiter. De uptempo-hardrocker Tell Tale Eyes gaat veel te lang in eenzelfde modus door, met eindeloze herhaling van het op zich al matige refrein, en op zwakke nummers als Hush-a-bye baby en I will decide myself klinkt de band alsof ze er zelf al niet meer in geloven. Jammer van de wisselende kwaliteit, want de uitschieters behoren tot het betere werk in de Magnum-catalogus.

* EDIT: Ik lees zojuist dat die 10 inch single een opnieuw opgenomen track is uit 2014. Opgenomen op verzoek van hun toenmalige platenmaatschappij SPV, die ongetwijfeld hoopte op een surprise-kersthit. Die kwam er niet, maar ik snap hun overwegingen. Het verhaal in de link legt bovendien haarfijn uit waar de tekst over gaat. Dat wist ik deels al, maar het maar het plaatje wat completer nu ik er op Tweede Kerstdag weer naar zit te luisteren.