Fotheringay - Fotheringay (1970)

Een van de hoogtepunten uit de Britse folk.

Ik niet.

Ik ook niet.

Ik ook niet.

Ook ik ben het helemaal met Stijn oneens . Fairport was zoekende op Unhalfbricking en in vergelijk met Sandy wint Fotheringay voor mij door het bandgeluid wat konsekwent doorgevoerd is, dat staat als een huis. Live was dat ook geweldig trouwens, mijn bek viel erbij open op Kralingen. Sandy Denny heeft daardoor voor mij nooit meer dezelfde hoogten bereikt op haar solo platen.

Sandy's komposities hebben een eigen gezicht gekregen en worden met vakmanschap neergezet zonder dat die ambachtelijke benadering verlies aan sfeer oplevert. Mede door de hier fantasties funktionerende ritmesektie stijgt de koffer van Gordon Lightfoot's The Way I Feel tot eenzame hoogten. Het enige minpuntje wat ik aan deze plaat kan ontdekken is dat Lucas' zang niet echt op kan tegen Denny's engelengeluid, maar laten we eerlijk wezen: Robert Plant smelt daar ook tegen weg op Battle Of Evermore.

Zo goed vind ik die cover niet. De zang staat me niet aan. Het origineel is wel aardig (jammer dat Lightfoot zijn metafoor meteen uitlegt), maar Jonathan Wilson blaast Lightfoot en Fotheringay compleet omver met zijn versie.

Sorry Stijn, maar daar gaan we het niet eens over worden ......

De JW uitvoering is in mijn oren wat de engelstalige muziekpers "pedestrian" zou noemen. Het keutelt maar een eindje voort zonder ergens naartoe te leiden, er zit gewoon geen enkele spanning of emotie in. En twee orgelsolo's ? Really ..........

Grote fan van Joanna Newsom, maar met de grote namen uit de 60s en 70s folk (Joan Baez, Joni Mitchell, Fairport Convention, Pentangle, Nick Drake,...) heb ik nooit een echte klik gehad (Bert Jansch uitgezonderd mss)... Hoewel ik hun uitstekende muzikaliteit wel kan appreciëren voelt het vaak wat oubollig en raakt het bij mij niet helemaal de juiste snaar.

Op deze plaat staan er echter nummers die dat absoluut wel doen: Nothing More, Winter Winds, The way I feel en Banks of the Nile vind ik stuk voor stuk prachtig, en de rest van de plaat is er ook niet naast.
Ik weet niet goed aan wat dit ligt, is deze plaat iets minder traditioneel folky en een tikje toegankelijker ofzo? Of lijkt de muziek van Joanna Newsom gewoon het meest op Sandy Denny? Misschien kan ik wat verder 'doorgroeien' in dit genre nu het kwartje eindelijk is gevallen.

Nick Drake oubollig?!

Nee Sandy Denny ... oubollig. Het was juist haar ver van oubollige levensstijl die haar (mede) funest is geworden.

Als je Sandy ooit live hebt horen zeggen had je wel anders gesproken. Drake is ingetogen, minimalistisch, adequaat en to-the-point; en het lijkt allemaal zo simpel, maar is heel goed afgewogen. Wanneer Sandy ging zingen was dat verre van ingetogen; zo'n stem, zo'n power, in zo'n lijf.

Nog steeds wanneer ik anderen (oa Mary Black) Sandy hoor coveren besef ik wat een verlies, niet alleen als zangeres, ook als songwriter het is geweest. Maar goed 70s folk moet even op je groeien.

Winter Winds en de opener zijn mijn fave van dit album. Uit respect - angst de mythe te verstoren - heb ik me nog steeds niet aan Fotheringay 2 gewaagd

Denny live horen zingen was een bijna-religieuze ervaring, zo een die begint met kippenvel ........

En inderdaad, zo'n klein vrouwtje met zo'n enorme stem .......... in dat opzicht vergelijkbaar met Eric Burdon. Dat kan eigenlijk ook niet .......

2 is een prima plaat geworden, dussuh ........ hoogste tijd Mjuman !

Augustus 1970? Binnenkort komt deze box uit met oa een CD live opnames Rotterdam 1970. Fotheringay Box Set Bevat hun twee albums met extra's, live CD + DVD.

Bijna. Rotterdam = Holland Pop Festival ( Kralingen ) was in juni 1970. Daarvoor had ik haar al met Fairport Convention gezien trouwens.

Fotheringay is weer bij elkaar - Jerry Donahue, Pat Donaldson en Gerry Conway, nu met PJ Wright, Sally Barker en Kathryn Roberts, en ze spelen 24 september 2016 bij Roots aan de Zaan in Zaandam www.rootsaandezaan.nl/agenda ... waarschijnlijk enig NL optreden.

Ben erg benieuwd naar dat optreden.

Inmiddels is het bijna zover; het concert is aanstaande zaterdag, weliswaar zonder Jerry Donahue die een tijdje terug getroffen is door een hersenbloeding.

Ik heb een kaartje gereserveerd; begreep dat er nog enkele (maar niet veel) over zijn. Zijn er nog meer van hier die gaan?

Ben erg benieuwd of ze de sound van dit album kunnen benaderen.

Uiteraard, al heb ik geen idee wat ik ervan moet verwachten.

Er is een hele hoop toegevoegde waarde uit, Donahue was mede-smaakmaker en over Sandy Denny hoef ik eigenlijk niet eens te beginnen........ Je kunt alleen maar hopen dat de nieuwe krachten wat anders, eigens toe kunnen voegen want met alleen braaf naspelen ben je er niet als je onder dezelfde vlag wilt varen.

Het was een aardig concert, maar meer ook niet. Ik vond PJ Wright overtuigend op leadgitaar en zang, wat mij betreft droeg hij de show. De zang van Sally Barker was ook goed, maar Kathryn Roberts' stem vond ik niet echt passend. De twee originele leden vielen nauwelijks op, maar dat was op het album ook al zo. Als ik het me goed herinner hebben ze van dit album alleen The Pond and the Stream en Banks of the Nile niet gespeeld, dus dat stemde tot tevredenheid. De keuze van de overige songs overtuigde me niet echt (behalve Gypsy Davey).
De interacties met het publiek waren ook wel érg belegen, maar misschien ben ik daar te jong voor.

The Way I Feel wordt voor mij gemaakt door het geweldige spel van Conway & Donaldson, ze kwamen er voor mij gelijk de eredivisie van ritmesekties mee binnen. Met de Chris Farlowe Band - Live ( prima plaat, staat niet op MuMe zo te zien ) lazerden ze er gelijk weer uit want daar presteerden ze maar matig, maar toch ............

Ik vond het toch aanzienlijk beter dan Jaep, maar deel zijn observaties wel. Sally Barker en PJ Wright vond ik ook beter bij de muziek passen dan Kathryn Roberts. Die had op zich ook geen slechte stem, maar het paste niet echt.

Twee originele leden, die inderdaad weinig prominent aanwezig waren, geen idee of je het dan eigenlijk nog wel Fotheringay kunt noemen. Voor mij kwam de muziek van Fotheringay en Denny echter wel prima tot leven. Het origineel is onbereikbaar, dit tribute was een prima substituut. Erg blij dat hen heb kunnen zien.

Banks of the Nile werd volgens mij wel gespeeld.

Naar mijn bescheiden mening behoort dit album tot het beste wat Sandy Denny heeft opgenomen. Ik vind het album ook over de hele linie genieten. En de Gordon Lightfoot cover, The Way I Feel, is ook uitermate geslaagd mede door de geweldige ritmesectie. En ook de bewerking van Gypsy Davey (die overigens ontbreekt op bovenstaande tracklist) mag er wezen. Maar de mooiste songs zijn toch Nothing More en Winter Winds waarop Sandy Denny in volle glorie schittert.

Halfje eraf voor de songs waarin Trevor Lucas de lead neemt... dat gaat zeker ten koste van de spanningsboog.

Sandy Denny en haar mannen in hun meest bezwerende mood, met ‘The way I feel’ van Gordon Lightfoot als hoogtepunt, wat mij betreft. Misschien voor het eerst sinds 30 jaar heb ik de oude plaat van mijn vader uit de rij getrokken, in de platenwasser gezet en gelukkig blijft mijn oude gevoel intact.

Heel fraai folkalbum van Fotheringay, met vooral die prachtige stem van Sandy Denny (met een timbre dat me aan Joni Mitchell doet denken, en verder een flinke dosis dromerigheid uit de Engelse folkmuziek). De opener is gelijk voldoende om me helemaal te overtuigen, een zwakke song is hier verder niet te vinden. De vocalen van zielsverwant Trevor Lucas weten misschien wat minder te bekoren, al heeft dat meer met de pracht van Denny's zang te maken, want The Ballad of Ned Kelly is ook gewoon een dijk van een song. Erg mooi zijn ook de covers The Way I Feel en Too Much of Nothing, van respectievelijk Gordon Lightfoot en Bob Dylan. En die lange herwerking van traditional Banks of the Nile natuurlijk, die door Sandy Denny met zoveel klem, kracht en overtuiging wordt gebracht dat ik van begin tot eind aan haar lippen hang.

Een album dat ik gelijk enorm kan waarderen en zich wat mij betreft kan meten met het beste van Fairport Convention. En er zit nog groeipotentieel in ook, zou ik denken!

4 sterren

Nadat Sandy Denny Fairport Convention had verlaten wilde ze zich gaan concentreren op zelf geschreven liedjes. Samen met haar man Trevor Lucas richtte ze vervolgens de folkrockgroep Fotheringay op. Hun gelijknamige debuutalbum Fotheringay uit 1970 werd met recht een klassieker in het genre. Het album werd geproduceerd door de legendarische Joe Boyd (onder andere Nick Drake, Fairport Convention, Pink Floyd).

Drie van de nummers zijn covers, The Way I Feel van Gordon Lightfoot en Too Much of Nothing van Bob Dylan. Het album sluit af, met een fraaie, uitgesponnen versie van de traditional Banks of the Nile. Het zijn vooral de door Denny alleen geschreven nummers, die mij het meest kunnen bekoren, mij het meest weten te raken. Vooral haar song The Sea bezorgt me nog elke keer als ik het hoor dik kippenvel. Maar ook Nothing More, Winter Winds en the Pond and the Stream komen diep binnen.

Lucas schreef het nummer The Ballad of Ned Kelly. Het gaat over de bekendste bushranger van Australië. Als jongeman had Ned Kelly conflicten met de lokale politie. Na de moord op drie politieagenten werden hij en enkele vrienden vogelvrij verklaard. Na zijn gevangenneming werd hij ter dood gebracht door ophanging. Zijn levensverhaal werd meermaals verfilmd met onder andere Mick Jagger en Heath Ledger in de hoofdrol.

Latere heruitgaven bevatten een viertal live opgenomen songs tijdens het legendarische Holland Pop Festival, gehouden in Kralingen. Een driedaags festival met een fantastisch bezetting. Fotheringay behoort al tientallen jaren tot mijn vaakst beluisterde albums.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Eigenlijk de mooiste folkplaat. Draai hem al 40 jaar en blijft mooi.

Dit is echt een belachelijk mooie plaat.