Eindelijk deze dan op de site geplaatst, omdat er tot nu toe geen goed plaatje van de cover op het internet was te krijgen. Onbegrijpelijk bij zo´n mooie hoes. Mooie plaat ook. Ik zag ze 4 keer live en ben nog steeds fan van Frederique Spigt.
Idd prachtige hoes.
Ik kan me voorstellen dat nrs als Nighttrain en Mistery Man live een spektakel waren. Op plaat helaas net iets te glad. Typische jaren 80 produktie.
Ik denk dat ik nog gul ben met mijn beoordeling want dit album heeft de tijd inderdaad niet overleefd. Het is dat ik Fré een warm hart toedraag maar als ik dan toch moet kiezen doe mij dan maar haar project dat hierna kwam: A Girl Called Johnny.
Ik was 17 en zwaar onder de indruk van dame Spigt en collega bandleden. Favoriet is Nighttrain. Heel mooi is I Can't Tell. Kippevel is misschien wat overdreven maar dit nummer maakte wel dat ik het album later bij Fonos ook op cd heb gekocht. Andere aanbeveling is Love And Honesty. Op plaat al zo mooi en jammer dat ik dit niet live heb mogen meemaken.
aERodynamIC schreef: Ik denk dat ik nog gul ben met mijn beoordeling want dit album heeft de tijd inderdaad niet overleefd. Het is dat ik Fré een warm hart toedraag maar als ik dan toch moet kiezen doe mij dan maar haar project dat hierna kwam: A Girl Called Johnny.
Ik heb de aantrekkingskracht van deze groep nooit begrepen en vind de muziek ook te weinig aansprekend, de leadsingle doet mij helemaal niets. Idd wel een mooie hoes.
Tegen AOR-aanschurkende poprockplaat, met een typische productie voor mid-jaren 80. Daar hou ik toevallig wel van. Fré Spigt heeft een dijk van een stem, de liedjes liggen lekker in het gehoor.