Ramones - Pleasant Dreams (1981)

Dit is wel een goed album, wel ietsje minder dan de voorgaande platen. This Business is Killing Me, the KKK took my Baby Away en We Want the Airwaves haalt het niveau van de andere songs wel wat omhoog.

Wat is dit een saaie plaat zeg.
Helemaal geen scherpe kantjes meer.

Matig album.

Het enige goeie nummer is: The KKK Took My Baby Away.
Verder zijn alle nummer van dit album erg matig.

(kijk de post tijd)

Ramones' album nummer zes is nogal gepolijst. Geproduceerd door Graham Gouldman van 10CC, die daarover in 2023 aan The Guardian vertelde: "When I was asked by their manager to do it, my first question was: “Why me?” De gitaren zitten wat zacht in de mix en op de één of andere manier willen ook de melodieën van deze popliedjes niet pakken. Ik mis spanning en opwinding en dat zit 'm dus niet alleen in de productie. Al is opener We Want the Airwaves aardig - maar indien dit een poging tot powerpop was, dan was die van een groep als 20/20 stukken opwindender. Zoals bijvoorbeeld op 7-11 een sober keyboardje wordt ingezet - nee, zó pakt dat niet.

Glimlachen is titel The KKK Took My Baby Away toen ik bij een docu (deze?) over de groep ontdekte dat dit frontman Joey's visie betrof op Johnny Ramone, die zijn vriendin had afgepakt. De heren zouden vanaf toen nauwelijks meer met elkaar communiceren...
Tegen het einde wordt het warempel wat pittiger. Met You Didn't Mean Anything to Me ligt het tempo dan eindelijk wat hoger en ook Come on Now werkt goed, inclusief het koortje. De toetsen in This Business Is Killing Me werken wél, zeker in combinatie met de opbouw en in Sitting in My Room klinkt het oude vuur.

Een uitgebreide cd-versie met de nodige bonussen verscheen in 2002, zie hier. Daarbij Chop Suey. Nee, niet dezelfde als van System of a Down. Aangenaam vanwege de herkenbare stemmen in het koortje van de beide B-52's-zangeressen plús Debbie Harry.
In 2023 verscheen met Record Store Day Pleasant Dreams (The New York Mixes), waarop je ruwe mixen van het album hoort. Zoals trackingangle.com het beschrijft: "The vocals tend to be less manipulated yet more dry sounding and the arrangements are straight-forward with no frills." Die versie heeft als bonussen Sleeping Troubles plus de op latere albums verschenen I Can’t Get You Off Of My Mind (in '89 op Brain Drain) en Touring (in '92 op Mondo Bizarro).

New wave in 1981. Het is een behoorlijk allegaartje aan stijlen binnen dat containerbegrip. Ik kwam van Fransman Charlélie Couture en vervolg bij de derde van het Nieuw-Zeelandse Mi-Sex; onbekend maar smakelijk.