James Arthur - James Arthur (2013)

Ik vond zijn album Undiscovered Acoustic al goed (gemaakt voor de x factor, met John McGough onder de naam the James Arthur Project). Ook zijn werk met de James Arthur Band vond ik leuk. Het bluesy geluid van de JAB vind je op dit album nog wel een beetje terug, en het enige rapnummer op de cd gebruikt delen van teksten uit hun nummers Gotta be/You can't see me. Ook uit andere nummers zijn delen gebruikt (het ruwe produkt is nog steeds te vinden op Youtube). Smoke Clouds is het enige van zijn oude nummers dat in zijn (min of meer) originele staat op het album staat. Het album is verder een mix van stijlen (blues, Motown, rock en hiphop), allemaal stijlen die hij wel eens gespeeld heeft met vroegere bands. Maar misschien ook te wijten aan de vele producers die eraan hebben meegewerkt (Naughty Boy, Salaam Remi, TMS, onder andere) en twee samenwerkingen: een met Emeli Sande en een met Chasing Grace. James heeft het tot nu toe niet zo gemakkelijk gehad in zijn leven, en het laatste jaar zeker ook niet in de Engelse pers (hij neemt geen blad voor de mond, ook op Twitter niet - soms onverstandig), en dat zie je terug in zijn teksten (buiten Impossible zijn alle nummers tenminste gedeeltelijk door hemzelf geschreven). Veel pijn, maar toch ook een aantal nummers die optistischer van aard zijn. Van zijn stem moet je houden, maar dat doe ik. Ik zal hem zeker nog lang draaien. Favorieten: Lie Down, Recovery, Suicide, Supposed.

Weer zo’n plaat die in 2013 even aan onze aandacht ontschoten is geweest. Maar we geven het dit jaar gewoon nog een kans en plaatsen een review van het album van James Arthur. De volop getatoeëerde zanger won een seizoen van de Britse X-Factor en had met You’re Nobody ‘til somebody loves you meteen een goede single op zak. Gescheiden ouders, moeizame doorgang in het bekende televisieprogramma en andere problemen in Middlesbrough, waar hij opgroeide, kunnen genoeg inhoud geven aan deze plaat.

De opener is de meteen de eerder genoemde single. Een goede single en een knallend begin van het album. Get Down is niet anders en ligt al net zo goed in het gehoor. New Tattoo zorgt ervoor dat het tempo een stuk verlaagt wordt wat ook meteen ten koste gaat van de energie die je terugkrijgt. Een aardig nummer. Ook Impossible is niet zo heel bijzonder. Lie Down trekt het niveau weer omhoog. Gewoon een stoer nummer met veel energie gebracht. Gaandeweg doet Arthur mij wat aan Daniel Merriweather denken. Zelfde sound, zelfde invloeden (hiphop/soul/R&B).Recovery is een drukke track, wel cool. Het duet Roses, met Emeli Sandé, kennen vast ook veel mensen. Een aardig duet zonder dat de vonken er echt vanaf springen. En dat zet zich door in Supposed, Suicide en Is This Love? Echt saai wordt het eigenlijk pas op Certain High. Een braaf en middelmatig nummer met Chasing Grace.
Dan hebben we nog twee songs te gaan. Eerst is er het akoestischere Smoke Clouds. Sterk nummer en het funky outronummer Flyin’.

Al met al een aardige plaat dus. Veel nummers vergeten energie terug te geven waardoor het rond de middelmaat blijft hangen, maar vooral de stem van James Arthur zorgt ervoor dat de meeste nummers toch overeind blijven. Voordeel is wel dat alles erg makkelijk in het gehoor ligt.