Tim Knol - Soldier On (2013)

Ooit begon hij in het voorprogramma van Johan, tijdens hun afscheidstour, inmiddels is Tim Knol een begrip in Nederland. Tim Knol (2010) en Days (2011) betekenden de doorbraak van deze bijna 25-jarige singer-songwriter. Prima platen allebei, maar toch klonk de Hoornaar ergens nog wat zoekend naar een eigen geluid. Na een korte pauze, waarin Knol veel tijd spendeerde aan reizen en fotograferen is hij nu toe aan zijn derde soloalbum, Soldier On.

Meer nog dan op de vorige platen hield Knol deze keer alle touwtjes in handen. Naast het schrijven van liedjes en het spelen van gitaar nam hij voor het eerst ook de productie voor zijn rekening. Ook was zijn manager en voorheen vaste pianist Matthijs van Duijvenbode wegens een tour met Douwe Bob en Tangarine, deze keer niet betrokken bij het schrijfproces van Soldier On. Ondanks de aankomende reünie-tour met Daryll-Ann, is Anne Soldaat wel gebleven. Zijn karakteristieke gitaarspel en koortjes bepalen opnieuw een gedeelte van het geluid, maar het is vooral Knol die de functioneert als belangrijkste schakel. Hij zingt doorgaans wat lager, waardoor zijn hoge uithalen krachtiger overkomen, en klinkt ook wat ouder.

Dan de elf nieuwe liedjes. Liedjes over keuzes maken en ouder worden. Ze klinken stuk voor stuk ingetogen, gelaagd en dromerig. Niet op de laatste plaats door de veel minder knullige productie en rijkere instrumentatie. Opvallendst zijn de siervolle blazers - die voor een bijna jazzy geluid zorgen - in het geweldige 'If My Mind Could Beat My Heart'. Serieuzer, maar wel altijd luchtig, en zonder sentimenteel te worden. Daarnaast zijn er pakkende liedjes als het stevige 'Sea Of Shame' (inclusief geweldig gitaarspel), single 'Motion Of Life' en titeltrack 'Soldier On'. 'Cold Cold Rain' is een tranentrekker die een beetje doet denken aan de alternatieve country van The Jayhawks en Ryan Adams. De soms bijna gefluisterde melodie en haast onopvallende strijkers versterken het warme karakter van het liedje.

Het draagt allemaal een steentje bij aan een meer uitgedacht geluid. De onbevangen en ontspannende sfeer maken deze derde Tim Knol zeer aangenaam om naar te luisteren. Knol is een singer-songwriter die zijn vorm gevonden heeft.

Van: Daan's Muziek Blog

Ben benieuwd, richard hawleys soldier on is iigeval stukken beter

Je hebt het nog niet geluisterd, maar weet wel al dat iets anders beter is?

Ben jij wel helemaal objectief, gezien je avatar?

In een interview met het Dagblad van het Noorden zegt Tim Knol afgelopen zaterdag dat hij nog lang niet op het niveau zit van door hem bewonderde artiesten als Townes van Zandt en Guy Clark. "Dat kan ik helemaal niet" zegt hij eerlijk. Vanmorgen pakt hetzelfde Dagblad van het Noorden uit met een recensie waaruit je zou moeten concluderen dat hij beide heren reeds lang achter zich heeft gelaten. Ik citeer 1 zin uit de recensie van Job van Schaik:

"Het beschouwende Motion of Life, het ontroerende If my mind could beat my heart, het weemoedige Cold, cold rain, het kwikzilverachtige Highflyer, het betoverende Sister Romance, de fantastische afsluiter Rearview Mirror-op het eerste gehoor zijn het simpele liedjes, maar ze zijn melodisch zo sterk en steken zo allemachtig knap in elkaar."

Tot zover Job. Het zal niet verbazen dat Van Schaik 5 sterren over heeft voor dit album.

Ikzelf heb een eerste luisterbeurt er net opzitten en kan er nog niet al te veel over zeggen. Wel dat ook ik het een erg aanstekelijke plaat vind voorlopig. 5 sterren lijken mij wat erg overdreven, maar dat Knol nu al ver boven de scheepslading Scandinavische singer songwriters uitsteekt is al wel duidelijk.

Op de luisterpaal

Een aantal maal beluisterd maar ben niet heel erg onder de indruk. Leuk, maar niet meer dan dat. En zeker niet van het niveau van The pitcher van Christian Kjellvander, Hendrik.

Heb hem inmiddels een aantal malen beluisterd. Tim Knol heeft t.o.v. Days echt een enorme stap voorwaarts gezet. Het openingsnummer vind ik voorlopig in ieder geval nog het minste. Altijd leuk bij albums dat het niveau naarmate het album vordert steeds hoger wordt. Ik weet niet of je in mijn stemmen hebt lopen loeren, want ik heb toevallig net vannacht Kjellvander naar beneden bijgesteld, maar voor mij is het duidelijk dat dit album vele malen beter is dan The Pitcher. Voor mij is het ook belangrijk dat er levensvreugde van de muziek afstraalt. Dat mis ik bij The Pitcher bijna volledig, hoewel het geen slecht album is,maar zeker geen topper. Tim Knol is sowieso een veel betere liedjesschrijver, mooie compacte songs met een kop en een staart.

Meningen en smaken verschillen weleens, Hendrik. Over spelvreugde gesproken, heb je het album van Zone-o-tone van Andy Fairweather Low al gehoord? Een artiest die op dit forum niet bepaald op juiste waarde wordt geschat.

Heeft deze jongen al gehoord van een artiestennaam?

Yep, Tim Knol is de naam. Als de muziek maar goed is en dat is nog steeds van hoog niveau .

Het is/klinkt beter dan Douwe Bob. Dat klinkt toch vooral als een aansporing

Ik vind dit echt een geweldige plaat. Het gitaarspel (van Anne Soldaat), de stem (van Tim Knol), de vele invloeden, de ijzersterke songs. Met afstand de beste singer-songwriter van Nederland.

Lees mijn volledige recensie op: De krenten uit de pop: Tim Knol - Soldier On - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Erwin

Daar zijn de meningen over verdeeld, Erwin. Voor mij is Daniël Lohues met afstand de beste singer-songwriter van Nederland. Ik weet dat jij nooit een album van Daniël Lohues beluisterd hebt, omdat hij in het Drents zingt. Maar dit album kan, volgens mij, in de verste verten niet tippen aan Ericana. Toch eens een poging wagen, Erwin?! Je zult je oren misschien niet kunne geleuven.

Edit: In je recensie lees ik niets terug van de duidelijke Daryll-Ann invloeden ten tijde van Happy traum. Motion of life had zo op dat album kunnen staan. Je besluit je recensie met "Hier mogen we in Nederland best flink trots op zijn." Waren we ook maar zo trots op Daniël Lohues, die man verdient dat absoluut.

Misschien Ferre Clabau?!

Wie de beste singer/songwriter is, daar kunnen we een hele boom van optuigen en ieder heeft daar een eigen mening over. Klopt dat Daniël een prima schrijver/zanger is, maar er zijn er nog veel in Nederland waar we trots op mogen zijn (zowel oudgediende als nieuwelingen).

Tim bewijst hier prima mee te kunnen in dit genre. Samen met Anne en een nieuwe band zet hij een lekker stukkie muziek neer . Niet altijd liefelijk, maar soms ook lekker ouderwets rocken.
Misschien wel zijn beste schijf tot nu toe.

Mooi anagram op van toepassing "Mit Lonk". Dat klinkt nog eens internationaal. Altijd nog beter als Tim THE Horse...

Het is inderdaad een mening. Maar mij gaat het er voornamelijk om, dat over het algemeen Nederlandstalige muziek niet op juiste waarde wordt geschat. Terwijl het juist een stuk moeilijker is om een goede tekst in het Nederlands te schrijven dan in het Engels. Daarin wordt Lohues erg onderschat.

Daniël Lohues is een singer-songwriter van zeer hoog niveau. De Neil Young van de lage landen, maar dan ook nog eens met een show waar zelfs ome Neil 'u' tegen zegt.
Al jaren brengt hij tevens boeiende soloalbums uit en de laatste twee (Gunder en Ericana) zijn misschien zelfs wel zijn meest geslaagde.
Kortom, ik sluit mij bij Lura aan. Toch is Tim Knol goed op weg en schaar ik hem zeker in de top 5.

Tim Knol heeft met Soldier On zijn beste plaat tot noch toe uitgebracht. De opening is erg sterk, waarbij Knol ons een wezenlijke opdracht aan wil meegeven: gewoon doorgaan. Tja, je moet niks, denk ik dan... Waarom zou je een ring hebben, als je er niet af en toe (of vaak) een handdoek in mag gooien? 'Motion of Life' is een juweeltje dat op ongeveer dezelfde voet verder gaat. Gisteren heb ik toevallig een depri-film gezien: 'Into the Wild'. Daar moest ik bij dit nummer aan denken. Hoewel de uitkomst positiever is, staat het ontdekken van diverse kanten van het leven centraal. Ook 'If My Mind Could Beat My Heart' is raak. Heerlijk ingetogen, mijmerend ... Daarna volgt mijn favoriet 'Bury the Ocean'. Een werkelijk schitterende melodie, met op de achtergrond een betoverend orgeltje. En die tweede stem... Alles klopt.
Bij 'Enjoy the Spectacle' moet ik aan Paul McCartney en de Kinks denken. Waarom weet ik niet. Het zal de songstructuur wel zijn. Erg mooi. 'Sea of Shame' en Take Care of Your Mind' zijn dan weer meer uptempo. Bij 'Cold Cold Rain' en 'Highflyer' kan ik mijn aandacht er niet altijd bij houden, waarbij de laatste wel een groeier zou kunnen zijn. Dan volgt 'Sister Romance', dat gelukkig weer het sterke niveau van de eerste 5 songs herpakt. 'Rearview Mirrow' heeft een aanstekelijke melodie en sluit het album waardig af.

Eerste kennismaking met deze Nederlandse singer-songwriter,en ik moet zeggen ik ben aangenaam verrast. Mooie,ingetogen plaat die,zoals reeds door Marjet aangegeven, heerlijk aftrapt met 'soldier on' en 'motion on life'. Neil Young,the Beatles,Macca hoor ik hier in terug. Mooie klassieke popliedjes afgewisseld door meer rockende nummertjes,

Daryll Ann noem ik wel, maar de invloeden zijn inderdaad duidelijker dan ik beschrijf.

Wat betreft Daniel Lohues heb je gelijk. Ik kan Nederlandstalige muziek maar moeilijk verdragen en dialect al helemaal niet, maar negeren is nooit goed. Het kwartje zou zomaar eens wel kunnen vallen.

Ja een recensent die de beste artiest van het land niet beluistert omdat de taal hem niet bevalt, dat kan natuurlijk niet.

Ondertussen staan mijn 4 sterren voor Tim Knol een kleine week later nog steeds als een huis. Ik draai hem dagelijks en het is gewoon heerlijke muziek. Helaas is van de rootsy inslag uit de begintijd niks meer over. Ik hoop dat de roots in de toekomst wel weer terugkomt. Nu is het eigenlijk een popplaat, maar wel een hele goede.

Gewoon een prima plaat van een dito arties!
Weet zeker dat veel mensen met een vooroordeel luisteren. Niet doen, vergeet even dat het Tim Knol is...

Haha klopt, aantal keer geluisterd deze plaat, moet hem nog wat meer luisteren voordat ik een cijfer geef

Een album van een zeer constant goed niveau met een paar hele mooi nummers er tussen zoals Motion Of Life, Take Care Of Your Mind en Cold Cold Rain. Zijn vorige album vond ik ook al een fijne plaat en hij flikt het deze keer weer. Tim Knol bewijst een blijvertje te zijn met dit album naar mijn mening.

Vorig jaar had ik twee Nederlandse acts in mijn top drie jaarlijst 2013 staan. Dit jaar niet. Gelukkig houdt Tim Knol de eer van ons kleine kikkerlandje hoog. Het geluid is wat opgeschoven van klassiek singer/songwriter naar een meer organisch bandgeluid, waarin echo’s van Daryll-Ann – die dit jaar ook weer zijn opgedoken, hoera! – weerklinken. Knol schrijft prachtige liedjes, waarin zijn liefde voor rootsachtige gitaarpop blijft doorklinken. Hij is een prima ambassadeur van de meer ambachtelijke song.

Er zijn anders genoeg mooie Nederlandse producten verschenen dit jaar! Zelf heb ik dit jaar ook drie Nederlandse acts in mijn top 10 staan. En daar valt deze Tim Knol nog geen eens onder!

Oh, maar ik zei ook niet dat er niets moois in Nederland gemaakt was. De Staat had ook een hele fijne plaat. Er kunnen er alleen maar tien in mijn eindejaarslijst. That's all.

Heb je Loves voodoo! van My baby toevallig al beluisterd, Cor? Ook van Nederlandse bodem.

Erg fijne plaat van Knol weer.
Echter, ik moet toch bekennen dat ik de liedjes in een kale uitvoering toch nog een stukje fijner vind overkomen.
Ik zag hem afgelopen weekend solo op Stille Nacht waar hij een paar van deze liedjes vertolkte en die uitvoeringen kwamen beter bij mij binnen dan deze plaat doet als ik 'm opzet.

Dus stiekem hoop ik dat hij weer eens een vervolg op Music In My Room (2010) uit zal brengen.

En Lura, eens! Die plaat is My Baby is top!