Tokyo Blade - Night of the Blade (1984)

NWOBHM van de bovenste plank!

Prima hardrockplaat in het straatje van Iron Maiden. Veel gedraaid destijds, op vinyl uiteraard.

Streepje uitleg bij de bonustracks, want bij Tokyo Blade moet je opletten met al die versies (bron: www.metal-archives.com):

Re-released on CD in 1997 by High Vaultage records with 8 bonus-tracks:
9. Fever (From the 1984 Lightning Strikes EP)
10. Attack Attack (From the 1984 Lightning Strikes EP)
11. Madame Guillotine (From the 1985 Madame Guillotine EP)
12. Break Out (From the 1985 Madame Guillotine EP)
13. Monkeys Blood (From the 1985 The Cave Sessions demo)
14. School House Is Burnin' (From the 1985 The Cave Sessions demo)
15. Shadows Of Insanity (From the 1985 The Cave Sessions demo)
16. Jezzabell (From the 1985 The Cave Sessions demo)

Dit tweede album van Tokyo Blade heb ik gisteren ook kunnen bemachtigen tijdens mijn bescheiden plundertocht in Antwerpen, ik had die voordien enkel op cassette. Ik zeg "hun tweede" want Midnight Rendezvous uit hetzelfde prachtjaar 1984 is een specialleke, zie aldaar het bericht van collega Cabeza Borradora. Ik heb het originele vinylexemplaar, weliswaar Roadrunner RR 9826 en niet Combat zoals hier vermeld, ik zoek dit nog wel eens uit.
Het is opnieuw een bijoutje uit het NWOBHM-tijdperk, echter met twee enorme verschillen ten opzichte van het debuut, een andere zanger - Vic Wright - en een veel betere productie dat het aanwezige talent op dit album ruim bevestigt. De uptempo nummers zijn nog altijd even goed als toen: Night of the Blade en Unleash the Beast. De andere nummers liggen een versnelling lager maar bevatten genoeg lekkersmakend gitaarwerk om te kunnen boeien. Het titelnummer bevat een mooie break en is opnieuw een toppertje. Dead of the Night begint en eindigt als een trage maar het instrumentale middenstuk bevat veel vet gitaarwerk. De zang van Vic Wright raakt de hogere regionen maar blijft Brits, hoe moet ik dat nu weer uitleggen? Oerbrits en oerdegelijk blijft het gitaarwerk van de heren John Wiggins en Andy Boulton. Op de achterkant van deze plaat staat een grote foto van beide gitaristen, de gelijkenissen tussen John Wiggins en Dave Murray (gitarist Iron Maiden) zijn treffend, zelfs de lach-met-bolle-kaken.
In de winkel kaapte een jonge dame Wiped Out van Raven voor mijn neus weg, dedju, één minuut te laat maar toen zij en haar vriend me zagen met deze plaat in mijn pollen werd goedkeurend in mijn richting geknikt en zeiden ze: "Dat is een goeie". Zo horen jullie het ook eens van een ander!

De proffesionalisering van de album hoes is tekenend voor de opvolger van het selftitled debuut. Op sommige songs wordt er gekozen voor een wat populairde aanpak. Ik weet dan ook niet waarom ik me dansschoenen aan zou moeten doen om me naar de limiet te laten rocken. Gelukkig verloochenen ze hun afkomst (nog) niet en de NWOBHM riedels zijn gelukkig nog talrijk. Dat betekent veel twingitaar en tempo wisselingen zoals je die ook bij Iron Maiden aantrof. De nieuw ingevlogen en wat commercieler klinkende zanger kwijt zich prima van zijn taak. Ik neem de pogingen tot succes (Someone to love en Rock me to the limit) maar voor lief en zing luidkeels mee met Night of the blade en Samuraaaaaii (Warrior of the rising son) om vervolgens weer in een Maiden riff te verzeilen. Blijft een puik plaatje.

Geweldige plaat van deze band, vooral het titelnummer vind ik echt genieten.