Chic - Believer (1983)

Met de hit 'You are Beautiful' als beste nummer, en als album m.i. net iets beter dan zijn voorgangers.

Zeker niet het beste album van Chic, maar wel eentje waarop ze naar mijn smaak een geslaagde overgang maken naar het wat hardere en mechanischer geluid van de jaren tachtig. Al blijft het live ingespeelde muziek hoor: de knallende drums van Tony Thompson krijgen extra nadruk zonder dat het storend wordt. Bernard Edwards' baswerk is zoals altijd 'rollicking' en ligt lekker in de mix en Nile's messcherpe funkgitaarlicks gaan als het spreekwoordelijke mes door de boter.

Luister maar eens naar dat intro van You are beautiful (gek genoeg alleen in Nederland een top-10 hit en elders in de wereld geflopt): zo wil ik Chic graag horen. Wel is deze plaat naar mijn smaak iets teveel opgeleukt met die verdraaide vocoder, wat de plaat toch wel een wat gedateerd geluid meegeeft. Bovendien gaat het ten koste van dat unieke Chic-geluid en schuift de sound gek genoeg juist op in de richting van navolgers als Change en de BB&Q Band.
Wel doet Nile wat meer echte solo's en dat spreekt me wel aan. Ook het experiment met een rap in de tweede single Party everybody is wat mij betreft geslaagd.