The Opium Cartel - Ardor (2013)

Een album om naar uit te zien. The Opium Cartel is een project met uitstekende muzikanten uit (met name) de Scandinavische scene. De albumteaser klinkt veelbelovend, zo te horen een mix van progrock en (art)pop.

Vervolg op het eerste album dus maar nu met een meer nadrukkelijker 80s invloed in de synth- en drumklanken. Man achter dit project is Jacob Holm-Lupo van White Willow met o.a. hulp van Mattias Olsson (ex Anglagard) die weer zijn magie over het album heeft uitgestrooid met zijn drums (acoestisch en elektronisch) en zijn toetsenarsenaal en allerlei vage geluidsexperimenten. Die man vind ik werkelijk briljant. Onder de naam Roth Handle runt hij een studio in Zweden en onder die naam vind je ook heel veel korte videos op Youtube.

Ook naar het eerste album ben ik dus benieuwd .
Over briljant gesproken: sinds dit album gaat i.m.o. die kwalificatie ook op voor Rhys Marsh. Hij doet dus mee aan The Opium Cartel maar ik heb geen idee wat zijn inbreng is behalve zang.

Alleen maar zang en ik meen alleen maar op de afsluitende track. Stond laatst een voorproefje van op Holm-Lupo's facebook pagina en Rhys Marsh gaf zelf aan dat hij erg verrast (positief) was over hoe de track zich heeft ontwikkeld. Op de eerste OC zingt hij ook overigens waar onder op het magistrale Beach House.

Dezelfde hoesontwerper als bij de laatste van Patrick Watson?

Schitterend album met vocale bijdrages van ondermeer Tim Bowness (No-Man), Stephen Bennett (Henry's Fool), Alexander Stenerud (Zuma) en de zangeres Venke Knutson.

Ardor is de overtreffende trap van smaakvolle muziek. Ook de productie met vele lagen en electronische geluiden is top. Kissing Moon is buitencategorie en dat geldt eigenlijk ook voor Revenant, The Waiting Ground en Mariner, Come In met het psychedelische saxofoon outro. Minpunt vind ik de zanger bij tracks 2, 4 en 6 (Alexander Stenerud). Zijn indringende rockabilly stem doorbreekt de dromerige sfeer en dat is toch wel jammer.

Rockabilly? Hoor ik er niet in maar ik hoor wel een grote gelijkenis met Morten Haket van a-Ha en ook wel een beetje met de zanger van The Blue Nile.

Los van waar de stem op lijkt, ben ik benieuwd naar een inhoudelijke reactie. Dus of je ook vindt dat die nummers met Stenerud detoneren met de rest.

Nee, ik vind het wel een verademing eigenlijk als je bedenkt met wat voor soort stemmen Holm-Lupo eigenlijk vaker heeft gewerkt. Dat dromerige, licht lijzige zou ook niet gepast hebben bij sommige van deze songs.

Vette krent gegeven in iO Pages 119.

The Opium Cartel haalt haar inspiratie uit de jaren tachtig art en dreampop van ondermeer The Blue Nile, Japan, The Dream Academy, Prefab Sprout en The Big Dish. Jacob Holm–Lupo (White Willow) weet een sfeer van complexe en aanstekelijke muziek te overgieten met symfonische boventonen. De neon gekleurde jaren tachtig melancholie gemixt met de stedelijke panorama’s van M83 en Air. Gewapend met een flink arsenaal aan tijdperk gebonden synths en drum-machines en een warme dynamische productie weet The Opium Cartel het geluid van haar debuut, met behoud van de intieme en enigszins mysterieuze sfeer, te verruimen. Holm-Lupo heeft voor Ardor een aantal ijzersterke zangers weten aan te trekken die de sfeer en tijdsgeest van het werk alleen maar naar een hoger peil tillen. Zoals Alexander Stenerud (Zuma) die de vocale zweverigheid van Paul Buchanan uitstekend weet te benaderen in When We Dream, White Wolf; nummers die ook muzikaal sterk refereren naar The Blue Nile. Stenerud overtuigt ook in het prachtige Northern Rains dat meer tegen het werk van The Dream Academy aanschuurt. Tim Bowness is gewoon zichzelf in Silence Instead; een prima sfeervolle ballad doordrenkt van de No-Man invloeden. Niet verwonderlijk want het is, naast de Blue Öyster Cult ballad Then Came The Last Day In May, overigens schitterend gedragen door de Noorse zangeres Venke Knutson, het enige nummer dat niet uit de pen van Holm-Lupo komt. Toetsenist Stephen Bennett (Henry’s Fool) blijkt ook over een uitzonderlijke stem te beschikken en laat dit overtuigend horen in afsluiter Mariner, Come In; met bijna elf minuten het langste nummer en, naast When We Dream, het absolute hoogtepunt van het album. Holm-Lupo heeft zich met Ardor overtroffen. Een album dat de luisteraar van muzikaal hoogtepunt naar hoogtepunt voert, met heerlijke gelaagde muziek, dat zich nestelt en groeit bij iedere draaibeurt.