Destruction - Cracked Brain (1990)

Ik vind dit ondanks het feit dat Schmier er op deze plaat even niet bij was, toch een heel aardig Destruction-album. Met een andere zanger even destijds wordt het ook een compleet en solide Destruction-album. Oké, het album kan niet helemaal tippen aan de Destruction klassieke albums als Sentence of Death, Infernäl Overkill en Eternal Devastation, maar zolang er nog nummers bestaan zoals Frustrated, zoals te horen is op dit album uit 1990, hoor je mij niet klagen.

Ik heb hem ook en vind het een redelijke schijf. Titelnummer is vrij goed,heeft een sterke tekst en is een vlotte doorhakker. Socialists Eternal Death zal ongetwijfeld voortgekomen zijn uit de ineenstorting van het communisme in Oost-Duitsland. My Sharona is een verdienstelijke cover. Voor de rest hoor ik er geen uitschieters op,maar ook zeker geen zwakken. 3,5 is goed genoeg.

Deze (originele) cd kraakt bij mij tijdens het afspelen

Destruction begint tegen te vallen. En dan niet zozeer dat de productie wederom aan de matige kant is, de jongens weten niet meer te verassen en echt hard over te komen. Het album laat zich een beetje afweten, misschien wel een voorspel voor het verschrikkelijke album die hier na gaat komen. 'My Sharona' vond ik als enige nog een beetje redelijk naar buiten komen, de versnelde en zekere hardere versie van dit lied schoot heerlijk binnen maar voor de rest is het allemaal maar simpele koek, en loopt 'Destruction' achter, zeker op het eerdere werk wat men heeft laten horen. Het is zeker wel prima thrashmetal maar, het album tipt niet aan zijn voorgangers. Het is leuk om eens geluisterd te hebben maar dit album heeft zeker niet mijn voorkeur om héél veel vaker nog op te gooien. Misschien over een tijdje weer een keer luisteren is het een leuk album, daar blijft het ook wel bij.

Voorlopige tussenstand:
01. Eternal Devastation
02. Release from Agony
03. Infernal Overkill
04. Cracked Brain

Ja.. ik vond en vind dit nog steeds een te gekke plaat. My Sharona is een regelrechte stinker maar voor de rest is het kwaliteitsthrash troef. Lang niet zo smerig als Sentence Of Death en ook niet zo technisch als Release From Agony. Maar gewoon, een frisse aflevering uit de discografie.