Fantômas - The Director's Cut (2001)

Briljant album en goed bedacht concept. Het coveren van klassieke film soundtracks en deze een ander jasje te geven. Mijn favorieten zijn de Godfather, Rosemary's Baby, Spider Baby en Cape Fear.

& Henry: Portrait Of A Serial Killer.

Vandaag 3 keer achter elkaar gedraaid. Origineel en veel toegankelijker dan de andere Fantomas.

Leuk om af en toe een nummertje van te horen, maar de hele cd in een keer luisteren lukt bij mij niet. Teveel chaos en te weinig structuur. Goed gedaan, maar niet echt mijn ding. Dan klinkt Patton's nieuwste project, Peeping Tom, heel wat toegankelijker.

Middels waardeer ik dit album zo erg dat ik vaak heb getwijfeld om hem in mijn top-10 te doen, maar dat redt ie toch nét niet...

Zojuist Twin Peaks: Fire Walk with Me gehoord en ik ga dit zeker toch maar eens proberen. Ben benieuwd of dit mij een heel album gaat lukken

Zeker aan te raden

Zeker Jelle, wat een vreemde geweldige plaat!

Mijn favoriet hier is trouwens met afstand Experiment in Terror

Hier ook plus Rosamary's baby

Respect voor deze gasten *maakt een buiging*
Wat een heerlijke plaat is dit zeg:) Echt om helemaal bij uit te freaken. Jammer dat hij nog geen 40 minuten duurt..,
De baby's hier op ( Rosemary's Baby & Spider Baby) en Experiment in Terror zijn toch zeker mijn favorieten. Heeft iemand die teksten al 'ns bekeken? Ze zijn wazig/freaky gestoord, prcies als de muziek. Geweldige band zeg, ik denk dat ze kans maken om in mijn top 10 terecht te komen.

Erg goede, prettig gestoorde, filmische plaat. Ik kan een ieder die hier van houdt trouwens van harte deze plaat aanbevelen:

S.P.E.C.T.R.E - The Microfilm Album (2001)

Niet te geloven dat ze van rosemary's baby een doom metal nummer hadden

Wat een ongelofelijk creatieve interpretaties van alle stukken. Zo inspirerend om te horen dat de bewerkingen zo op zichzelf kunnen staan. Alleen The Godfather bekend in het begin gelijk kleur maar de rest zou je bijna niet eens opvallen dat het bewerkingen zijn.
We prijzen Mike Patton allemaal als zanger en performer,daardoor is Mike de Componist altijd wat minder belicht. Maar hij is one of a kind in dat opzicht. Niemand kan filmmuziek klassiekers zo gewaagd naar zijn hand zetten als wat hier in The directors cut gebeurd.

Vroeger vond ik Fantômas te gek om z'n absurdisme maar nu waardeer ik het ook enorm als vakmanschap. De contrasten zijn zo goed afgemeten. Net dat kleine spurtje chaos om vervolgens weer terug te nemen en heel melodieus de draak te steken met de luisteraar. Dat is knap, omdat het zo verleidelijk is om voortdurend de extremiteiten op te zoeken. Maar beheerst heeft het zoveel meer impact. Tijdloze klassieker!