Gesaffelstein - Aleph (2013)

Hate or Glory en Pursuit zijn echt harde nummers. Zeker iets voor mensen die wat elektronische muziek willen dat gewoon niet mag geluisterd worden op de achtergrond. Gesaffelstein wordt nog groots.

Begin nu aan de tweede luisterbeurt Ongelooflijk dat hier niemand anders mee bezig is, het hardste elektronische album sinds Glass Swords van Rustie naar mijn mening.

Ik ben hier ook wel benieuwd naar geworden. Ik heb Gesaffelstein dit jaar ook live gezien op Sziget, maar dat vond ik erg tegenvallen door de lange pauze's in zijn set. Ik ga Aleph vandaag ook eens beluisteren.

Ik zou niet weten wat er 'hardste electronische album' aan zou moeten zijn, maar het is best lekker.

Vond zijn remixes van een paar jaar terug een stuk beter dan wat ik hiervan heb gehoord eigenlijk.

Iedereen zijn eigen interpretatie natuurlijk.

Zo op het eerste gehoor, ergens tussen 90s acid house en wat Front 242 / vergelijkbare acts in met een vleugje 80s New Wave / Syntpop a la Clan of Xymox. Ook het instrumentale werk van Giorgio Moroder eind jaren zeventig klinkt er in door, met name de iets rustigere.

Voor het eerst van de naam gehoord door hem live te zien op Sziget dit jaar.
En wat heb ik er van genoten. Eerste indruk van deze plaat: Zeer lekker album
dat soms zo hard wordt dat de term beukwerk er bij gehaald mag worden,
maar de sound is lekker en origineel!

Het zal aan mij liggen maar zo spannend is dit toch niet? Klinkt een beetje als Dave Clarke zijn techno/electromixjes 10 jaar terug, maar dan slapper en leger.

Ik vind het ook niet echt een vette. De harde tracks klinken verschrikkelijk gedateerd en de rustige tracks zijn maar een beetje duf.

Aardig album, met Pursuit als topper.

Ik vind het echt een hele gave plaat ! en vind het wel juist wel leuk dat ie wat gedateerd klinkt.
Hopelijk kan ik het komend jaar ergens live op een festival zien . vrienden van me die het op Sziget hebben gezien waren superenthoussiast .

klinkt ook als front 242 official version uit 1985

Lekkah! Franse electrotechno; rauw, hard, scheurend

Damn! Lekkere muziek, klinkt heerlijk in je koptelefoon, hard en heerlijke ritme. Soms echter te langdradig op bepaalde stukken. Ik heb deze artiest ontdekt door het nummer Opr, dat niet op het album staat .

Hier en daar wat aan de eentonige kant, maar overwegend best een lekker album van deze franse eenmansact. De mengeling van electropop, techno en synthwave werkt aanstekelijk en de meeste tracks liggen aangenaam in het gehoor. Uitstekende productie ook, met veel detail in het geluid en heerlijk zware beats.