Daryl Hall & John Oates - Change of Season (1990)

Goede cd van hall&oates. So close staat er 2 maal op de unplugged versie bevalt mij beter. er staan gewoon sterke nummers op deze cd. Ik ben ze verder behoorlijk uit het oog verloren eigelijk best jammer.

Deze van de week voor 1 euro meegepikt bij de kringloop. Ik heb aardig wat CD's en LP's van het duo in huis, want ik vind Daryl Hall een van de beste blanke soulzangers die er rondlopen. En compositorisch doen ze vaak ook best interessante dingen.

Dit album was me tot dusver volledig ontgaan. Hun tweede album voor Arista, toen ze qua commerciele roem al behoorlijk op de terugtocht waren. Misschien komt dat wel door de keuze voor een meer organisch geluid. Want waar voorgaande platen vanaf begin jaren tachtig in toenemende mate waren dichtgeplamuurd met typische eighties productiegimmicks (van die 'gated reverb' drumsound en gedateerde synthesizervegen) markeert deze plaat een terugkeer naar een wat organischer geluid met een hoofdrol voor de (ook akoestische) gitaar.

Dat valt op zich toe te juichen, ook omdat de geluidsbalans hier perfect in orde is, maar maakt het nog geen topplaat. Er staan wel sterke nummers op, maar naarmate het album vordert, neemt het aantal zwakke(re) broeders toe en sommige nummers duren gewoon te lang.

De toppers zijn niet toevallig de nummers die op single verschenen, zonder overigens veel potten te breken: So close (ook ik heb een voorkeur voor de akoestische versie aan het eind van de CD), de cover Starting all over again (niet van Mel & Kim, maar van het veel oudere soulduo Mel & Tim) en het absolute hoogtepunt: het hemeltergend mooi gezongen en gespeelde Don't hold back your love.

Inderdaad, Don't hold back your love is erg mooi. Net zo als Starting All over Again; wmb de twee hoogtepuntjes van dit album.
Vlak na het uitkomen gekocht en was destijds zo erg onder indruk dat 'm uitleende aan een vriend, die het niet met me eens was. Begreep ik niet.
Lang niet meer gedraaid en door gaucho weer eens getriggerd, dus net in de auto een bevestiging van de 2 nummers, maar verder toch niet meer zo super enthousiast als destijds. Verandering van smaak in al die jaren wellicht of (d)evalueer ik ?

Aardige plaat , maar hij verzuipt door het nodeloos uitrekken van de nummers. Eens in de 5 jaar wil dit nog weleens voorbij komen. Vannacht was dus weer zo'n nacht . 3 sterren

de heren hebben veel betere albums gemaakt natuurlijk......

De gruwel...dat gevoel bekruipt me altijd als ik albums zie met (haast) alleen maar nummers van ruim vier minuten, of zelfs langer. En dan die afspeelduur. Afhankelijk van het gebodene uiteraard, is een album met een afspeelduur van 30-40 minuten met 10 nummers erop voor mij de perfecte balans.

De singles So Close (eerste single) en Starting All over Again (vierde single) kende ik al wel. Erg fijne nummers en dan vooral Starting All Over Again. Sometimes a Mind Changes doet me niet al te veel en wordt al snel langdradig. De titeltrack is dan weer een speels nummer. Prima albumtrack met fraaie ondersteuning en ondanks dat dit het langste nummer op het album is, is dat in dit geval helemaal niet vervelend. Het heeft een lekkere flow. Had zo een Life from Daryl's House versie kunnen zijn.

Tja en dan komen we bij het juweeltje van het album, toevallig het kortste nummer, I Ain't Gonna Take It This Time. Wat een fantastische poptrack. Sommige nummers pakken je meteen bij je nekvel. De sfeer die het uitstraalt alleen al, alsof ik 's avonds laat meegenomen wordt voor een rit door de zwoele stad. En dan die achtergrondzang. Prachtig!

Everywhere I Look, blijkbaar de derde single, is ook een tof popnummer met ook weer die achtergrondzang. Deze kan ook zo op repeat. Give It Up (Old Habits) begint al gelijk met m'n favoriete muziekinstrument, de saxofoon. Daarna kakt het wat in, het tempert m'n verwachting, maar blijft dan wel hangen op een aanvaardbaar niveau. Geen hoogvlieger, maar stoort uiteindelijk niet.

Het hier bewierookte, meest als favoriet aangemerkte nummer, Don't Hold Back Your Love, de tweede single van het album, pakt me niet in. Geen verkeerde song, maar het is me allemaal net wat te...ja, wat eigenlijk? Moet misschien nog wat groeien.
Dan pakt Halfway There me meer. Pakt ook lekker door. Prima tempo, zakt nergens in. Spreekt me meer aan dan de vorige. Aangenaam kabbelt het voort. Het folky Only Love is een wat eenvoudig nummer, maar bevalt me zeker. Fijne uptempo song.

Heavy Rain jojoot nogal wat tempo betreft. Blijft wat meer op de vlakte totdat de gitaarsolo wordt ingezet op zo'n 70% van het nummer. Dan veer ik toch weer even op. Tempo wordt opgepakt en nummer eindigt lekker rockend. Laatste deel is een fijne fade out.
Als laatste nog de unplugged versie van So Close. Simpelweg een mooie uitvoering. Maar ik verwacht elke keer dat het doorpakt zoals de normale versie. Maar blijft fraai.

Waardering: 3,88