Daryl Hall & John Oates - Marigold Sky (1997)

Hall & Oates is altijd een duo geweest die met name in hun beginperiode de essentie van soul muziek in combinatie met melodieuze pop sterk naar buiten bracht .
De 80 er jaren waren commercieel interessant voor het duo , maar artistiek ging het langzaam bergafwaarts .
Heugelijk feit is dan te constateren dat dit album uit ''97'' bij vlagen weer de magie oproept van welleer .
De heren zijn dan een behoorlijke poos hun eigen weg gegaan en deze herstart is helemaal niet verkeerd .
De term verfrissend is hier wel op zijn plaats . Bondige popsongs , waar met name Romeo Is Bleeding , Marigold Sky , The Sky Is Falling en Want To in positieve zin opvallen .
De Blue Eyed Soul die zo kenmerkend is voor hun geluid vinden we terug in geslaagde songs als Throw The Roses Away en het door Oates gezongen Time Won 't Pass Me By en War Of Words is ook een type nummer die perfect in het zwijmelstraatje past .
Composorisch zijn de heren het duidelijk nog niet verleerd . Verrassend is het allemaal niet meer , maar ik had niet verwacht dat ze nog met zo'n sprankelende plaat zouden komen als deze .

Dit is zeker een goede cd van deze heren, toch altijd een beetje onderschat geweest hier in Europa. Ik vind persoonlijk dit 1 van hun beste cd s.

De afgelopen dagen me eens wat meer verdiept in het oeuvre van Hall & Oates. En ben uiteindelijk tot de conclusie gekomen dat het me maar matig kan boeien. De mannen hebben met vlagen meer dan uitstekende nummers gemaakt. Hall heeft een stem waar ik absoluut ten alle van tijden kan van genieten. Maar tevens hebben ze tenenkrommende zooi gemaakt. En ben ik eigenlijk nergens een absolute klassieke plaat tegengekomen. Toegegeven dat ik niet alles voorbij heb laten (kunnen) gaan. YouTube geeft een aardig overzicht.
In feite geeft Ultimate Daryl Hall + John Oates een meer dan uitstekend overzicht. Een cd die ik heb. En ook daar word ik regelmatig heel blij van. Om vervolgens ook absoluut heel wat skip momenten te hebben.

En ook deze plaat heeft zo zijn momenten. Maar ook zeker zijn skip momenten. Vooral het begin is sterk te noemen. De eerste drie nummers zijn prima te noemen. Dan begint het behoorlijk wisselvallig te worden. Want To is het laatste echte hoogtepunt.
De rest is matig tot aardig.

Ik ben het in grote lijnen wel met je eens Iggy.
Het duo had altijd prima singles.
Niet echt een albumleverancier in de zin van meesterwerkjes.
Toch heb ik wel een zwak voor dit album.
Ze doen wezenlijk niet anders dan voorheen, maar de songs waar het om draait, zijn dan ook echt meer dan prima.
Hall is als vocalist natuurlijk een meerwaarde.
Toch is mijn favotrack Time Won't Pass Me By.
En deze zingt Oates.
Hier blijven de heren het dichtst bij hun zelf imo.
De smoothy white soul. Erg goed nummer.

Ik weet niet of je bekend bent met Live At The Apollo Iggy?
Maar dat is een echte aanrader. Album uit 1985.
Alleen al de medley met toen nog twee levende originals van The Temptations is de moeite waard.

De Singles waren inderdaad vaak te pruimen.
At The Apollo ken ik wel. Maar de vonk is nooit overgeslagen op de een of andere manier.
Dat is wel al Jaren en Jaren geleden. Ik zal hem binnenkort weer eens beluisteren via YouTube.

Ietwat onderschat album deze, maar wel kenmerkend voor hun gehele oeuvre, een paar sterke nummers en verder veel muziek die het ene oor ingaat.....