Obituary - Back from the Dead (1997)

de 'comeback' van deze band die er voor mij alleen uitsprong vanwege het stemgeluid van John Tardy. Ze spelen op veilig met de gekende midtempo grooves maar echt tegensteken doet dat niet echt gezien de plaat afklokt op 35:07 (bullituary meetellen zou een ster minder zijn)


***

maar WAT een stemgeluid mijn beste, WAT een stemgeluid!!!

Dit is toch niet het comeback album? Maar juist het album voordat ze uit elkaar gingen.

In een tijd dat death metal volgens de oude school niet meer hip was en dus ook door hippe bands niet meer gebezigd werd, kon ook Obituary het niet laten om typische jaren 90 ingrediënten in haar geluid te steken. Het album Back From The Dead werd gepresenteerd als een terugkeer naar de eerste drie albums, maar schijn bedriegt. De plaat borduurt gewoon voort op hetgeen de band deed op World Demise.

In de kern is het nog altijd de oude vetrouwde Obituary. Het fundament is een typisch op een klassiek Celtic Frost geënt geluid. Zoals altijd ietwat log, maar niet al te smerig. De songstructuren bevatten veel groove waar de invloeden van bands als Biohazard en Machine Head doorschemeren. En in de snellere stukken klinken lekkere old school crossoverinvloeden door. Het lichtere en scherpere stemgeluid van John Tardy maakt Obituary anno 1997 lekker venijnig.

Laat ik dan ook voorop stellen dat Obituary aangenaam voor de dag komt. Nummers als het te gekke Threatening Skies, het robuuste Platonic Disease en de korte verzwelging door drassige doodsmoerassen waarmee Pressure Point schermt, moeten voor menig metalliefhebber meer dan voldoende aanknopingspunten bevatten.

Mwah, ik werd er eigenlijk niet meer héél warm of koud van. Toch weet dit album me wat meer te boeien dan het erg saaie 'World Demise' die zich hier voor heeft afgespeeld, er zit af en toe wat meer pit in en de nummers klinken niet alleen maar eentonig, toch weet ook 'Back from the Dead' totaal niet te boeien en te overtuigen. Het is alsof er gespeeld moet worden maar dat er halverwege het album eigenlijk niet echt meer veel word gekeken naar het gene wat ze maken want, ook al zeg ik dat hij niet constant eentonig is, op het eind kwamen de welbekende 'doodspoelneigingen' wel weer opzetten.

Toch weet het begin van de album me enigzins wat te boeien, met nummers als 'Threatening Skies' ,'By the Light' en 'Platonic Disease' kon ik me nog best vermaken maar de rest van het album vond ik alweer wat inkakken en werd het wederom nergens speciaal. Het enige wat deze band serieus nog een beetje op de been houd is het feit dat John Tardy gewoon een geweldige grunter is maar, daar is gelijk alles mee gezegd.

Voorlopige tussenstand:
01. Cause of Death
02. Slowly We Rot
03. The End Complete
04. Back from the Dead
05. World Demise

Middelmatig album dit, vooral de zang doet me weinig. De muziek kan er net mee door, al is het songmateriaal wel erg eenvormig. Uiteindelijk is er weinig dat in positieve zin opvalt. Wel in negatieve zin: luister maar eens naar de afsluitende rommelige hip hop-remix van de track Bullituary. Doe trouwens maar niet.

Voor mij is dit een vermakelijk album. Eigenlijk vind ik de afsluitende hip hop remix ook wel vermakelijk en prima passen. Wederom een vermakelijk album van de band.