Freedy Johnston - The Trouble Tree (1990)

Heerlijk album waarop Johnston met evenveel kracht als gevoel verhaalt over zijn traumatische ervaringen in een benauwend Amerikaans stadje a la Twin Peaks.
Aanvaringen van een geboren verliezer annex non-conformist met o.a. het wettelijk gezag en andere lastige baasjes, doortrapt vrouwvolk en wispelturige kroegbazen.
Hoogtepunt, een treurende Johnston in het in-en-in trieste Gina.

Destijds 'Live' mogen aanschouwen en dat maakte indruk. Nrs. als 'Innocent' en m.n.'Nature Boy' zijn een kolfje naar mijn hand. Zag dat ie A.D. 2010 nog steeds platen maakt. Binnenkort maar effe checkuh..

Live gezien in Sittard destijds.
Prachtig album.

geweldig album inderdaad , mooie liedjes prachtige teksten.

get your feet off of my dashboard , what do you think the damn thing's for. at least try to look pretty tonight we're going up to tucumcari.

ik ken veel mensen die dit ontdekt hebben n.a.v. een verzamelaar Ein abend In Wien (waaronder ikzelf) daar stond het geweldige Innocent op. No Violins was de single dacht ik

Innocent, Gina en Nature Boy zijn breekbare songs op dit briljante album.

Net als steven hierboven (7-1-2011) heb ik deze man indertijd leren kennen via Ein Abend in Wien (1991) – althans, dat dácht ik, want op die compilatie staat van hem Innocent, terwijl volgens mij het prachtige Gina het eerste was dat ik van hem hoorde. Hoe dan ook, voor zijn beste nummers was ik meteen verkocht: het poppy No violins, het jazzy Bad girl, het akoestische maar spannende Tucumcari, het bijzonder grappige Fun ride (zuchtend: "Hurry up and go to the bathroom.") en natuurlijk dat mysterieuze Gina waarvan ik blij ben dat ik er nog steeds niet helemaal zeker van ben waar het over gaat, alles gezongen met die typische licht hese stem die vaak de indruk wekt van een zesjarig jongetje afkomstig te zijn maar op andere momenten bijna ondraaglijk intiem kan zijn.
        Helaas wordt het album ontsierd door diverse rock-achtige arrangementen die pijn doen aan mijn oren omdat ze voor geen meter lopen. Het ademloze Stray Cats-achtige ritme en de overstuurde gitaren doen Nature boy bijvoorbeeld bepaald geen goed, After my shocks begraaft een geweldige (en pijnlijke) tekst in een tsjakka-boem-drumpatroon dat het nummer totaal doodslaat, en de leuke tekst van Little red haired girl verzuipt in een cirkelzaag-gitaar die helemaal niets toevoegt. Misschien probeerde Johnston zo krampachtig te vermijden dat hij als singer-songwriter gelabeld zou worden, maar zulke mislukte pogingen doen mij alleen maar geforceerd aan.
        Uiteindelijk kan ik echter toch niet anders dan sympathie hebben voor een man die zijn vriendinnetje meeneemt voor een romantisch autoritje maar daar tegelijk aan toevoegt: "We can go get your little brother!" Maar de belofte van dit debuut zou pas op de opvolger echt ingelost worden.
        Indertijd gekocht op een CD (P 1990 Bar/None Records USA, C 1991 Demon Records UK) met twee "ghost tracks": een mooi akoestisch nummer met een tekst waarin de albumtitel zó vaak voorkomt dat het wel het titelnummer zal zijn, en een nóg psychedelischer versie van Little red haired girl.

Ja die versie heb ik ook. Dit album draai ik nog regelmatig en verveelt eigenlijk nooit.
Ik heb begrepen dat Nederland het enige land was buiten de US waar Freedy succes had.