At the Gates - The Red in the Sky Is Ours (1991)

Eerste volledige debuutalbum van deze Zweedse deathmetal band welke 1996 ter ziele gegaan is. Voor deze schijf was er al het loodzware "Gardens Of grief" welke als Mini-LP verscheen. "The red in the sky is ours" klinkt iest chaotischer in zijn vorm, maar... At The Gates hebben dan ook wel een unieke stijl van spelen, zoals geen andere band. Denk dat ze met dit album nog zoekende waren. Neemt niet weg dat ie makkelijk een *3.5* scoord.

Ik vind dit niet zo'n geweldig album. Ten eerste zijn de composities soms erg chaotisch, maar vloeien er toch weinig afwisselende nummers uit voort. Ten tweede is het gitaargeluid nogal iel, waardoor de spaarzame leuke riffjes die hier opstaan niet goed uit de verf komen. Daarnaast is de zang (een hees geschreeuw) ook niet iets waar ik mijn bed voor uit kom, en begint het na een aantal nummers zelfs te irriteren. Hier en daar valt er een viool te horen, maar echt veel toevoegen doet het niet (In het openingsnummer klinkt de viool er bijvoorbeeld erg geforceerd “bijgeplakt”).

Duidelijk een geval van een jong bandje dat wél erg veel inspiratie heeft, maar gewoon nog niet in staat is om dat om te zetten in een kwalitatief goed album. Ik ben daarom ook erg benieuwd naar hun latere platen, waar ze wat meer ervaren te werk gaan. Deze krijgt in ieder geval 2,5*. Sommige nummers zijn individueel namelijk nog best te doen, de hierboven genoemde minpunten komen voornamelijk op als ik de plaat in zijn geheel luister.

Mooi debuut van een bandje vol gretige jonge honden. Gardens Of Grief was een leuk probeersel maar met The Red In The Sky Is Ours ging de stront wel aan voor At The Gates. De blaadjes en Headbanger's Ball enzo pikten het in elk geval snel op.

Als het gaat om Zweden, leek de hele wereld in de ban te zijn van Entombed enzo maar At The Gates kwam met een heel eigen idee van wat Zweedse death metal kan zijn. Niet alleen death metal, ook thrash en black metal werd er met de haren bijgesleept om tot een nieuw soort synthese te komen waar ook gewoon furore mee gemaakt ging worden. Ik bedoel: Dark Tranquility, In Flames, Dissection, Afflicted en noem het zootje verder maar op. Wie eerst was, laat ik maar in het midden maar deze groepen vormden toch zeker een heel eigen beweging binnen de metalscene.

Het is allemaal verre van perfect, maar dat boeit mij niet zo. Vooral het enthousiasme vind ik erg aanstekelijk. Zoals zo vaak verwacht ik geen totale perfectie van bands maar juist gretigheid en veel sfeer. In ruime mate aanwezig op The Red Ïn The Sky Is Ours.