Thorns - Thorns (2001)

Een mengeling tussen Black Metal en Industrial Metal uit Noorwegen is deze inzending van Hammerhead in onze topic. Het begint al te wennen, de eerste luisterbeurt een paar weken geleden was niet zo positief, een aantal keren beluisteren hebben een ander beeld bij mij opgeroepen. De drummer is geweldig, zo snel en zo superstrak hoor ik ze zelden. Het gitaargeluid is voor mij nog altijd te schel en te kil, maar het andere uiterste, namelijk die ultralaag gestemde gromgitaren moet ik ook niet zo hebben. Geef mij dan maar het gitaargeluid van I – Between Two Worlds, veel natuurlijker en veel aangenamer om te luisteren. Het eerste nummer wordt voor mij om zeep geholpen door die gitaren, pas bij het tweede nummer zit ik iets rustiger op mijn stoel en erger ik mij minder want het bevat knappe instrumentale passages. Op de zanger let ik zo niet meer, ik pas mij aan, ik hoor graag een goede zanger maar in moderne Black Metal is dit meestal niet aan de orde. Best klinkend nummer is World Playground Deceit. Nummer vijf (meer filmmuziek dan Metal) gaat te kort door de bocht en vliegt bij mij in de gracht. Met de rest blijf ik gemengde gevoelens hebben.

Dankzij het Metal Album van de Week-forumtopic heb ik kennisgemaakt met dit album. Na de eerste keer luisteren was ik erg enthousiast, maar bij de tweede keer vond ik er niet veel aan. Nu, nog een paar luisterbeurten later, ligt mijn mening tussen die 2 eerste indrukken in.
Wat ik goed vind aan dit album is dat het lekker bruut is, maar toch erg strak. Daarnaast vind ik het mengen van Black Metal met Industrial een erg goede zet. Beide genres kunnen me los niet erg vaak boeien, maar dit mengsel was voor mij goed te pruimen. Daarnaast vind ik dat bij vlagen een erg fijne, duistere sfeer wordt neergezet.
Minpunten van dit album vind ik het gitaargeluid. Erg kil, en het doet me bij vlagen meer aan een cirkelzaag dan aan een gitaar denken. Verder zijn er een aantal nummers die me niet zo goed liggen, zoals Shifting Channels, dat voor mijn gevoel nergens echt op gang komt, en Underneath the Universe A. De sfeer die in dit nummer wordt neergezet, is wel ok, maar 7 minuten is echt te lang om mijn aandacht vast te houden.

Al met al leuk om dit album eens geluisterd te hebben, maar ik vrees dat uiteindelijk mijn negatieve punten de overhand krijgen. Niet iets dat ik heel vaak zal gaan luisteren, dus.

Zeker niet slechts, 3.5*.

Opzich ben ik niet zo een grote fan van black metal, maar ik moet zeggen dat dit toch best goed gedaan is. De mix van industrial en black metal werkt hier erg goed.
Dat de gitaren wat iel zijn, vind ik eigenlijk alleen maar er bij passen, het is eigenlijk precies zoals je bij een black metal band wil horen. En er zitten toch een aantal gave riffs tussen.
De vocalen zijn zo te zien van twee zangers (Satyr en Aldrahn) Beide doen het erg goed op de nummers die ze inzingen. Ik ben vaak ook wel een fan van Satyr, bij Satyricon vind ik hem ook erg goed passen.