Hardline - Double Eclipse (1992)

Eerst zou Journey / ex-Bad Englisch/Soul Sirkus enkel als producer aan de slag gaan met deze band maar hij had het zo naar zijn zin dat hij gewoon de gitaar heeft opgepakt en lekker is gaan spelen. Als je uit bovenstaande 3 moet kiezen dan komt Soul Sirkus het dichtst in de buurt. Het is redelijk AOR met rauw randje.

AOR met een flinke scheut progmetal als je het mij vraagt... Wat een waanzinnig goed ingespeelde en gecomponeerde knaller van een rockplaat.

bezetting op deze plaat is: Johnny Gioeli: Lead Vocals, Neal Schon: Lead Guitar, Joey Gioeli: Rhythm Guitar, Todd Jensen: Bass, Deen Castronovo: Drums

Je moet er maar van houden, maar ik vind die bij vlagen beter (iig steviger) dan Journey...

Ik zag dat ik nog niet eens op dit album gestemd had. Snel doen want dit is echt een waanzinnig goed album! De geweldige vocalen van Johnny Gioeli stelen de show wat mij betreft maar de hele band staat als een huis. Hierne zou de band (wel anders van samenstelling overigens) nog een paar albums uitbrengen maar die halen bij lange na niet het niveau van deze! Hou je van melodieuze hardrock dan is dit album verplichte kost!!

Neal Schon komt hier volgens mij nog beter tot zijn recht dan in Journey. Wat een geweldenaar is het toch.
Openingsnummer is al meteen patsboem een lekkere inkomer.
Hot Cherie vind ik ook een geweldig nummer maar het valt me op dat het een beetje op de Scorpions lijkt. Niet negatief bedoeld overigens.
Een collega van me die zelf in een metalband zit kende Hardline niet maar is nu ook fan.
Toch weer wat meer bekendheid voor deze toppers.

Wat staan er toch weinig berichten bij dit ijzersterke debuut van Hardline. De line-up van destijds was om van te smullen. Uitgekomen in een tijd waarin de populariteit van dit genre flink tanende was. Wat mij betreft geheel en al onterecht, dit is een uitstekende plaat. Fris, energiek en daarnaast ook met zijn wortels tegen de meest stevige kant van het AOR genre aanleunend. Het swingt, schuurt en het klinkt als de spreekwoordelijke klok. Johnny Gioeli heeft een prima stem, zuiver en met een flink bereik. Hoogtepunten; opener; Life's a Bitch, het luchtige Change of Heart en het groovende Takin Me Down. Topplaat! Hierna werd mede door de vele bezettingswisselingen het niveau van het debuut nooit meer gehaald.

Zeker door de aanwezigheid van top gitarist Neal Schön is dit een top album.

Naar aanleiding van hun nieuwe plaat deze nog maar eens opgezet. Mijn god wat een verschil, dit is zo veel beter dan wat die Italianen er van bakken. Dit zal Gioeli toch ook wel weten zeker ? Volgens mij mijmert hij terug naar lang vervlogen tijden.

Lekker pakkende melodieuze hardrock, prima gespeeld en geproduceerd, ijzersterke songs. AOR? In ieder geval een stuk steviger dan de gemiddelde Journey, Survivor of Foreigner-plaat. Of die van The Storm en Bad English.

Vergelijkbare albums zijn voor mij Mood Swings (Harem Scarem), Poetic Justice (Lillian Axe), For Madmen Only (Atomic Opera), Pull (Winger) en Tall Stories (Tall Stories).

Zojuist Hot Cherie voorbij horen komen.
OK, ik geef het toe, de thumbnail deed het hem.
Maar dit is precies het rauwe rockkarakter wat me nog steeds wel aanspreekt van die bands die rond eind jaren 80/begin jaren 90 acte de présence gaven.
Hopelijk is de rest van dit album ook van dit niveau.

Hot cherie is naar mijn bescheiden mening niet het beste nummer op dit album. Met andere woorden; er staat dus nog veel meer moois op. Eigenlijk alleen maar moois

Eens. Wereldplaat in dit genre. En de enige van deze band waar Neal Schon bij betrokken was. En kennelijk maakt dat toch veel verschil. Ik heb zelf deze nog. Best een behoorlijke plaat, gemaakt door Gioeli met een aantal onbekende Italianen (behalve Alessandro del Vecchio natuurlijk, die duikt op vrijwel iedere Frontiers-release op).
Maar die kan in de verste verte niet tippen aan dit droomdebuut. Wat ik op latere platen vooral mis is de drive, de power en intensiteit die dit album als geheel uitstraalt. En de productie is een stuk beter. Vol, maar toch transparant.

En eigenlijk vind ik Hot Cherie het minste nummer van dit album. Al is het nog steeds een heel goed nummer natuurlijk.

Ik zal 'm weer eens opzetten, dat is (te) lang geleden. Mijn geheugen verteld mij dat dit een degelijke rockplaat is met stevige AOR en zoals t hoort vet geproduceerd.

Maar de enthousiaste verhalen en hoge cijfers van mensen waarvan ik de smaak als goed omschrijf doen me toch denken dat ik nog eens goed moet luisteren eb dat wellicht ik mis.

Ga maar gewoon af op het wijze oordeel van deze liefhebbers
Je zal niet teleurgesteld worden.