0
geplaatst: 7 juni 2014, 12:39 uur
Tsja Stijn Slayer heeft weinig begrepen van muziek, dan wel is geen liefhebber. Dit album gemaakt door de meester Rick van der LInden is van zeer grote klasse. Als je al een zelfgemaakt stuk als Piccadilly Sweet kan maken en ook nog met het fameuze London Philharmonic Orchestra dan heb je het wel goed gedaan en ook nog zelf dirigeren. Het stuk Choral eindigend met het Grote of St Bavo Church organ is geweldig ook nog met het Dutch Chamber Choir. Grote klasse. Tevens een nieuwtje voor die tijd was natuurlijk de Moog die Rick gebruikte voor dit klassieke nummer, heel mooi gemaakt. Het is natuurlijk een plaat voor de liefhebber, en je moet van klassiek houden. Kortom een gewaagd maar zeer geslaagd project voor van der Linden en zijn Ekseption.
1
geplaatst: 14 maart, 20:55 uur
Vergeet het boxje 'The First Five'. Aardig, maar in de box Planet Ekseption (2025) zit ook dít album en, zoals de hele box, in geweldig kraakvrij ge-remasterde versie vanaf de originele studiotape. En dan klinkt het wel heel voortreffelijk.
Zenuwenmuziek, dat is het wel. Body Party, maar vooral Monlope en Monkey Dance doen je nagelbijten na de rustige start met Ave Maria. Gewijd en klassiek klinkt dan weer Choral, al gaat het hier ook weer ekseptioneel los met een trompetsolo na anderhalve minuut. Rick en Rein, dat waren er toch twee ...
Rare electronische bliepjes openen Bach's Partita No. 2. De handen vliegen hier soepel over de klavieren. Erg knap weer.
En dan het daverende slot: Piccadilly Sweet, een arrangement van Rick van der Linden, staat op het hoesje. Maar wie is de componist? Ik denk toch ook RvdL. Samen met het Royal Philharmonic Orchestra in Londen opgenomen, en vervolgens thuis in Haarlem op het grote orgel van de St. Bavo voor het daverende slotstuk. En dan staat hier nog dat leden van het Nederlands Kamer Koor meededen. Ik heb ze niet gehoord, maar ik geloof het.
Dit Piccadilly Sweet gaat geweldig tekeer en alle registers gaan open, maar kent ook rustige 'movements', een beetje statig en koninklijk soms. Het is klassiek, rock en jazz en doorloopt verschillende sferen. Eén van de beste stukken van de band en het is met ruim 13 minuten zeker het langste.
Rick van der Linden wist zijn band dan toch maar ver te krijgen. Voor welke prijs, vraag je je nu af. Dit is geen goedkope productie geweest. En uitputtend. En uiteraard zonder single-succes. Supervisor Tony Vos zal namens Phonogram wel met klamme handjes gezeten hebben.
Zenuwenmuziek, dat is het wel. Body Party, maar vooral Monlope en Monkey Dance doen je nagelbijten na de rustige start met Ave Maria. Gewijd en klassiek klinkt dan weer Choral, al gaat het hier ook weer ekseptioneel los met een trompetsolo na anderhalve minuut. Rick en Rein, dat waren er toch twee ...
Rare electronische bliepjes openen Bach's Partita No. 2. De handen vliegen hier soepel over de klavieren. Erg knap weer.
En dan het daverende slot: Piccadilly Sweet, een arrangement van Rick van der Linden, staat op het hoesje. Maar wie is de componist? Ik denk toch ook RvdL. Samen met het Royal Philharmonic Orchestra in Londen opgenomen, en vervolgens thuis in Haarlem op het grote orgel van de St. Bavo voor het daverende slotstuk. En dan staat hier nog dat leden van het Nederlands Kamer Koor meededen. Ik heb ze niet gehoord, maar ik geloof het.
Dit Piccadilly Sweet gaat geweldig tekeer en alle registers gaan open, maar kent ook rustige 'movements', een beetje statig en koninklijk soms. Het is klassiek, rock en jazz en doorloopt verschillende sferen. Eén van de beste stukken van de band en het is met ruim 13 minuten zeker het langste.
Rick van der Linden wist zijn band dan toch maar ver te krijgen. Voor welke prijs, vraag je je nu af. Dit is geen goedkope productie geweest. En uitputtend. En uiteraard zonder single-succes. Supervisor Tony Vos zal namens Phonogram wel met klamme handjes gezeten hebben.
* denotes required fields.
* denotes required fields.