Radical Face - The Bastards: Volume Two (2013)
mijn stem
11 stemmen
0
geplaatst: 29 oktober 2013, 19:41 uur
Dat Ben Cooper een klasbak is, dat wist ik al meteen toen ik 'The Family Tree: The Roots' voor het eerst te horen kreeg. Dat album heb ik inmiddels eindelijk in huis gehaald, waarmee een belangrijk gat in mijn collectie hedendaagse luisterfolk werd gedicht. Dat is het eerste deel van een trilogie, en deel 2 is nu ook uit (ik heb 'm maar meteen besteld). En, net als deel 1 wordt ook het vervolg vergezeld door een aantal bastaardkinderen. Want er staat wel 'ns felle wind in het universum van Cooper, en er dwalen soms ook takjes af.
Op 'The Bastards: Volume Two' vinden we drie van die takjes terug; netjes voor ons bijeen gekeerd door Cooper zelve. Hij noemt dit soort liedjes, die niet echt op de langspeelplaten thuishoren (en daarin heeft hij, vakman zijnde, helemaal gelijk), bastaarden. Maar hier hoeft Cooper zich zeker niet om te schamen. Vooral de opener is werkelijk magistraal, en om eerlijk te zijn: op de langspeler hoor ik geen enkel nummer dat beter is, of dit ook maar kan evenaren. Sterker nog: dit is gewoon het beste nummer dat Cooper in mijn ogen al heeft gemaakt.
'Second Family Portrait' is een soort vervolg op 'Family Portrait', dat op deel 1 stond. De tekst is weer een heerlijke mengeling nostalgie en zacht dwingende melancholie, maar vooral de aankleding gooit zeer hoge ogen; de song opent als iets wat van de meest weemoedige hand van Sam Baker had kunnen zijn, en openbaart zich gaandeweg steeds meer, tot de grandioze onderdompeling in een rijk folkbad als climax wordt tentoongesteld.
'West' is een goeie tweede, en ook licht afwijkend van hetgeen Cooper serveert op de langspelers. Ook dit is weer een uitstekende inschatting, en vreemd genoeg vullen de 2 songs elkaar perfect aan. 'Letters Home (Aftermath)' is dan weer een vette knipoog naar 'Letters Home', dat op de 'The Branches' staat. Dit is misschien de enige vreemde keuze, en had op het album nog wat beter tot z'n recht kunnen komen als intro voor dat nummer. Maar aangezien er met 'Gray Skies' daar al een soort intro aanwezig is, kan ik de keuze nog wel begrijpen.
De songs van Cooper luisteren wat makkelijk weg, wat er voor kan zorgen dat de luisteraar het al druk genoeg heeft met intens genieten van de muziek an sich, zonder echt op de teksten te gaan letten. Maar mispak u daar vooral niet aan; de tekst van de opener is bijvoorbeeld geweldig mooi, en Cooper weet telkens weer een fantastische, rakende beschrijving te geven van het familieleven. Misschien is dit wel zijn beste tot nu toe.
And my dad was calm;
Never used two words when one'd do.
And my brother's hands were mischief bent;
With no will to stop 'em.
3,5 sterren
Op 'The Bastards: Volume Two' vinden we drie van die takjes terug; netjes voor ons bijeen gekeerd door Cooper zelve. Hij noemt dit soort liedjes, die niet echt op de langspeelplaten thuishoren (en daarin heeft hij, vakman zijnde, helemaal gelijk), bastaarden. Maar hier hoeft Cooper zich zeker niet om te schamen. Vooral de opener is werkelijk magistraal, en om eerlijk te zijn: op de langspeler hoor ik geen enkel nummer dat beter is, of dit ook maar kan evenaren. Sterker nog: dit is gewoon het beste nummer dat Cooper in mijn ogen al heeft gemaakt.
'Second Family Portrait' is een soort vervolg op 'Family Portrait', dat op deel 1 stond. De tekst is weer een heerlijke mengeling nostalgie en zacht dwingende melancholie, maar vooral de aankleding gooit zeer hoge ogen; de song opent als iets wat van de meest weemoedige hand van Sam Baker had kunnen zijn, en openbaart zich gaandeweg steeds meer, tot de grandioze onderdompeling in een rijk folkbad als climax wordt tentoongesteld.
'West' is een goeie tweede, en ook licht afwijkend van hetgeen Cooper serveert op de langspelers. Ook dit is weer een uitstekende inschatting, en vreemd genoeg vullen de 2 songs elkaar perfect aan. 'Letters Home (Aftermath)' is dan weer een vette knipoog naar 'Letters Home', dat op de 'The Branches' staat. Dit is misschien de enige vreemde keuze, en had op het album nog wat beter tot z'n recht kunnen komen als intro voor dat nummer. Maar aangezien er met 'Gray Skies' daar al een soort intro aanwezig is, kan ik de keuze nog wel begrijpen.
De songs van Cooper luisteren wat makkelijk weg, wat er voor kan zorgen dat de luisteraar het al druk genoeg heeft met intens genieten van de muziek an sich, zonder echt op de teksten te gaan letten. Maar mispak u daar vooral niet aan; de tekst van de opener is bijvoorbeeld geweldig mooi, en Cooper weet telkens weer een fantastische, rakende beschrijving te geven van het familieleven. Misschien is dit wel zijn beste tot nu toe.
And my dad was calm;
Never used two words when one'd do.
And my brother's hands were mischief bent;
With no will to stop 'em.
3,5 sterren
* denotes required fields.
* denotes required fields.