Enslaved - Blodhemn (1999)

Hier werd het mij te blij en werd het te weinig black metal. jammer maar helaas.

Na het geniale Eld leek het voor de band tijd om een stap naar een groter publiek te wagen. De muziek is een stuk compacter. Dat lijkt jammer want de dramatiek van de eerdere albums leek precies datgene waar Enslaved het beste in was. Ook is op dit album gekozen voor een zogenaamd hippe professionelere produktie door Peter Tägtren. De man die ook het geluid van Immortal, Dimmu Borgir en zijn eigen Hypocrisy vakkundig wist te verknallen. Erg jammer allemaal.
Is het dan alleen maar kommer en kwel met Blodhemn? Welnee. Ik denk dat het album wat onderschat wordt. Het heeft een aantal luisterbeurten nodig, maar dan blijkt opnieuw dat Enslaved een verzameling nummers heeft gecomponeerd die zo rijk aan details zijn dat het blijft boeien. Zo brengt de compactheid ook extra agressiviteit. Want Blodhemn is allesbehalve blij. En het is interessant om de band eens te horen met minimale synths en slechts af en toe eens wat chantstukken om de vertrouwde vikingsfeer enigszins te behouden. De bekende gedetailleerde en geniale riffs van Ivar Bjornson zijn ook hier weer volop aanwezig. En ook het rappe baswerk van Kjellson is ook een constante factor. Alleen het drumwerk van Dirge Rep is wat saai ten opzichte van zijn illustere voorgangers. Dat mag de pret niet drukken want Blodhemn is een uitstekend hoofdstuk uit de Enslaved historie.

Opvallend laag gemiddelde hier. Enslaved presenteert hier een directer geluid en meer traditionele Noorse black metal, maar minder is het zeker niet. Bjornson komt met erg sterke riffs op de proppen en hier sijpelt duidelijk de liefde naar heavy en thrash metal door. Dat blijkt wel (weer) uit de spaarzame gilletjes. De songs zijn korter en dat zorgt er ook voor dat de band de diepte niet meer echt opzoekt. Ik mis het epische geluid, maar tegelijkertijd geniet ik wel van de aggressie die de heren tentoon spreiden. De epic komt dan nog in de vorm van de fenomenale afsluiter en dat is het moment waarop ik toch ga twijfelen of deze wel of niet beter is dan Eld. Ik geef 'm voordeel van de twijfel. Hier heb ik toch net iets harder van genoten.


Tussenstand:
1. Blodhemn
2. Eld
3. Frost
4. Vikingligr Veldi

Ruud en ik volgen elkaar lekker qua scores en opvattingen. Vreemd dat de score zo laag is, want de invloeden van oldschool metal (inclusief falsetto-gilletjes en gitaarsolos) geven een extra dimensie aan de blackmetalcomposities. In het begin miste ik net iets teveel melodie, maar tegen het einde keert er op Suttungs Mjod (Suttungs Mead) weer zo'n lekkere portie heroiek terug, dat ik ook niets meer te klagen heb. Daarmee net een tandje beter dan het al erg toffe Eld.

Tussenstand:
1. Blodhemn
2. Eld
3. Frost
4. Vikingligr Veldi