Patrick Moraz - The Story of I (1976)

Deze speciaal gekocht (het was een uitverkoopje €2,=) voor het verhaal op de hoes. Ben eigenlijk nooit helemaal door de muziek gegrepen, maar het is ook al weer een tijd geleden dat ik dit gehoord heb.

De eerste keer dat ik Moraz hoorde was op Relayer van Yes. Supervet keyboardgeweld.

Intermezzo is bijvoorbeeld een geweldig stuk muziek. Het begint lekker rustig (misschien wat zoet...) om vervolgens los te barsten in complexe rock.
Geen superalbum, maar je moet het beslist eens gehoord hebben.

Dit is een album dat is gemaakt in een periode dat alle Yes leden solo-albums gingen maken. En dit is dan ook gelijk het meest on-Yes achtige album uit die reeks. Een drukke mengeling van progrock, jazzrock, klassieke pianogeweld en latinmuziek (veel, heel veel percussie).

Degelijk album, echt een soloproduct van een toetsenist, met een wirwar aan stijlen, maar toch met een zekere coherentie. Niet gekocht vanwege zijn Yes-lidmaatschap, maar omdat ik Mainhorse een te gekke plaat vond (en nog steeds vind) al is dat toch heel andere muzikale koek...

Interessante plaat. Niet te vergelijken met Yes. Moraz woonde in die tijd in Brazilië en dat hoor je terug op deze plaat (zie de opmerking van ChrisX). Vreemd dat de plaat zo'n laag gemiddelde heeft. Geen toetsenliefhebbers? Te complex? Ik vind het te gek. Het album staat bomvol creatieve ideeën. Moraz is duidelijk een topmuzikant, die ook nog eens van de geijkte paden afwijkt.

Niet dat er iets mis is met deze zanger, maar het was leuk geweest als Jon Anderson deze plaat had ingezongen. Zou het geheel net even meer flair geven. Dan had de plaat misschien ook op wat meer bekendheid kunnen rekenen.

jawel! hier komt Patrick helemaal los...mag zoveel mogelijk keyboards en noten in een krappe 47 minuten proppen, en dat is hem wel gelukt. In ieder geval niet zijn beste werk, maar wel leuk om eens te horen.

Dit is de enige die ik van hem heb, afgezien van die samenwerkingsalbums met Bill Bruford. Tamelijk druk album waar je echt even voor moet gaan zitten. Maar dan openbaart-ie zichzelf ook wel: er gebeurt erg veel op deze plaat, een mooie combi van prog, jazzrock en opvallend veel percussie. En dan ook nog een verhaallijn erin, wat het tot een heuse conceptplaat maakt. Als zodanig vind ik het meer dan het geijkte soloplaatje van een (toenmalig) Yes-lid. Best geslaagd eigenlijk. Ik heb wel eens later solo-werk van Morza geprobeerd, maar dat sprak me veel minder aan.

Goed album met 1 fantastisch nummer: Best years of our lives, krijg er niet genoeg van na al die jaren.

Ik heb deze plaat al een hele tijd en op dat moment had ik geen enkel idee dat Patrick Moraz ook een tijdje deel uit maakte van Yes. De plaat toen tweedehands gekocht, meer uit nieuwsgierigheid denk ik. Ik had veel moeite om deze plaat te plaatsen en dat blijken meer mensen te hebben. In die tijd had ik maar een zeer beperkte collectie, met als voordeel dat je alle platen vele malen beluisterde en ook nog geconcentreerd. Dat is nu door de hoeveelheid veel minder. Dat Moraz beïnvloed is door Brazalië is wel duidelijk, eerlijk is eerlijk, als iemand op dat moment had gezegd dat er een Yes connectie aanwezig was had ik dit niet geloofd.
Patrick Moraz gaat wel los op deze plaat, doet hij op sommige andere ook wel zoals op Patrick Moraz uit 78. Maar het lijkt alsof door de Braziliaanse invloeden hij nog meer durft en ook nog andere wegen in gaat. Het is geen gemakkelijke plaat die je even op de achtergrond aan zet, sommigen zullen er bijzonder zenuwachtig van worden, van fluitjes , trommels, percussie en nog veel meer. Het verhaal achter de plaat heb ik nooit echt kunnen ontdekken, ook niet naar gezocht trouwens.
Voor mij een jeugdherinnering. Wel besef ik dat doordat ik van jongs af aan toch wel buiten de gebaande paden durfde te treden ik open ben gaan staan voor veel stijlen en invloeden, dat dan wel weer varieert door de leeftijd. Maar op zich een unieke plaat, die (zo eerlijk moet ik dan ook wel zijn) zelden meer op heb.