Gary Moore - We Want Moore! (1984)

De beste titel voor een Gary Moore live plaat. Geintje het is gewoon een topper.

Een live album die ik al jaren bezit. Verveeld nooit. Gary toen hij nog lekker in de hardrock zat. Hoogtepunt voor mij is de lange dus live-versie van Empty Rooms, zoals een rockballad moet zijn. Ander hoogtepunt is Shapes of Things. Lekker scheurwerk ! De rest is aangenaam hardrock.

De critici waren niet te spreken over drummer Bobby Chouinard's gebrek aan ritmevastigheid, Moore zelf ook niet. Op de ene helft van het album horen we deze drummer, op de andere Ian Paice. Die opnames met Paice zijn ook mooier. Moore zelf levert uitstekend spel op dit album. Hoogtepunt is de solo tussen Cold Hearted en End of the World. De lp was een combi van lp + mini-lp.
Kant c met Empty Rooms was altijd favoriet. Nu kan je dat aan één stuk beluisteren op cd.

Vanavond nog geluisterd, was is dit toch gaaf!
R.I.P. Mr. Moore

Het probleem met hardrock is Deep Purple Mark II. Het probleem met We want Moore! is dan ook Made in Japan. Chouinard vs Paice - dat is te horen vanaf Cold Hearted. Gruber vs. Glover: er is een reden waarom Blackmore wel met de tweede wilde spelen en de eerste alleen als sessiemuzikant gebruikte. Carter vs. Lord: haha. Zingende Moore vs. Gillan: lachertje. Het énige, maar dan ook het énige pluspunt is Gary Moore die op zijn best behoorlijk dicht in de buurt van Blackmore komt en wellicht zelfs beter is dan Blackmore anno 1984. OK, gevoel voor melodie heeft de man ook. Maar voor een snelle gitarist is het opmerkelijk dat er zo weinig snelle nummers op staan. Back on the Streets is daarom mijn favoriet, al is het nog niet eens zo snel als Highway Star. Rockin' and Rollin' kan er ook goed mee door, hoewel clichématig. Waarom speelde Moore Hiroshima niet?
Om optimaal van dit album te kunnen genieten moet je je volledig op het gitaarspel concentreren. Ik heb de moeilijk af te leren gewoonte om naar álle instrumenten te luisteren en dat kost sterren.

Gary Moore was een begenadigd gitarist en dat laat hij zeker horen op deze erg sterke live plaat waar de vonken vanaf vliegen. Murder in the Skies,Victims of the Future, End of the World zijn heerlijke nummers met veel gitaarsolo`s. Emty Rooms is een prachtige rockballad. Rockin and Rollin komt van de G-Force plaat en de titel zegt genoeg.

Prima live album van Gary Moore! Na een aantal sterke studio albums (Victims of the future en Corridors of power) uitgebracht. Aan goede nummers geen gebrek dus. Moore scheurt er heerlijk op los op z'n gitaar. Zijn zang is nooit geweldig geweest maar echt slecht is het ook niet. Laatst op vinyl gekocht in die mooie klaphoes.

Speciaal aan dit album is overigens de uitgave van deze dubbelaar op vinyl, kant 1 en kant 2 (nummers 1 tot en met 6) staan op een “album”, kant 3 en kant 4 (nummers 7 tot en met 10) staan op een “12 inch”. Ik ken en heb vele dubbelaars annex livealbums maar dit formaat heb ik nog nooit eerder en later gezien. Oh ja, weinig mis met de hierop gespeelde nummers, alleen jammer dat het van vier verschillende optredens komt: Detroit, Tokyo, Glasgow en London.

Ik hoor al iemand knarsetanden. Tien nummers terwijl er hier negen op MusicMeter staan? Wel, op mijn vinylleke (10 Records Ltd met nummer 302 469-370) staat als nummer zeven “Intro: So Far Away” vóór Empty Rooms. Ik veronderstel dat dit op latere versies werd samengevoegd tot simpelweg Empty Rooms. Komende februari zal het ook alweer drie jaar zijn van hem.

3,5 ster. Ik heb weinig te klagen over de songkeuze, waardoor er genoeg te genieten valt. Maar gemiddeld genomen waardeer ik live albums een beetje minder dan studio. Hoewel ik snap dat andere muziekliefhebbers de eerlijkheid van een liveregistratie wel waarderen, hoor ik toch liever dat sommige onvolkomenheden zijn weggepoetst met een overdub. Maar belangrijker nog: sommige nummers worden naar mijn smaak teveel opgerekt. En dat ervaar ik als volkomen onnodig bij artiesten met een oeuvre dat omvangrijk genoeg is om een lange set te vullen.

De plaat begint goed met een krachtige versie van mijn favoriet hier: Murder in the Skies. Shapes of Things vind ik ook een topnummer, maar ik zie de toegevoegde waarde niet van een verdubbeling van de lengte van de studioversie. De break - na de overig fantastische gitaarsolo - duurt me een paar minuten te lang. Was mogelijk leuk als je er bij was tussen het publiek, maar niet voor thuis. Victims of the Future wordt ook lekker gespeeld. Tot het einde dan, waar ik vooral herhaling en tijdrekken ervaar.

Cold Hearted krijgt op de hoes ruim tien minuten, maar houdt in feite gewoon na een minuut of zes op. Dan volgt iets wat volgens mij gewoon een nieuw instrumentaal nummer is als opmaat naar de solospot van Gary. End of the World is mijn tweede favoriete track en juist beter dan de studioversie. Daar stoorde ik me namelijk aan de zang van Jack Bruce. Het slotnummer Rockin' and Rollin' vind ik een zeperd, met name vanwege het sing along stukje. Daar haal ik de naald voortijdig van het vinyl.

Ik kan een eind mee gaan in je oordeel. Ik heb de lp zelfs verkocht omdat ik er maar niet echt lekker in dan wel door kom. Nou heb ik sowieso al een moeilijke relatie met dubbel live lp's en daar vormt deze zeker geen uitzondering op. Doe mij de studio uitvoeringen maar.

Ik heb wel een fijne relatie met dubbel live albums maar ik kom hier ook maar moeilijk in. Bij elkaar geraapte opnames en de opnamekwaliteit vind ik ook niet je van het. En waar is Nuclear attack? En dat voor zo'n podiumbeest, toch jammer.

In 1982 zaten topgitaristen als Dave Meniketti (Y&T) en Eddie Van Halen aan tafel bij een Amerikaans magazine, zo vertelt Harry Shapiro in zijn biografie over Gary Moore (2022) op p. 155. Op de vraag wie de beste rockgitarist was, reageerde Meniketti: "Well, the best one isn't here. He's in England and it's Gary Moore."

In 1984 kocht ik We Want Moore! niet, mogelijk omdat ik "alle nummers al kende". Dat was een dom besluit. De afgelopen dagen heb ik 'm via streaming gedraaid en alhoewel ook ik niet per se een fan ben van livedubbelaars, geef ik deze elpee + 12" de volle vijf sterren.
Want: een hecht spelende band (ondanks wijzigingen qua drummers) en nummers die allesbehalve kopieën van de toch al sterke studioversies zijn, maar een enorme dosis live-energie én extra gitaarsolo's krijgen. Bovendien klinkt Moores stem niet schel en werkt de toetreding van toetsenist Neil Carter goed. Deze speelt namelijk ook sterk slaggitaar, wat hier en daar de nummers nog eens verder versterkt. Hij zet op Shapes of Things ook nog eens een goede eerste stem neer.

Vanaf p. 160 beschrijft Shapiro de tournees ter promotie van Victims of the Future. Eerst naar Japan, waar ze werden achtervolgd door hordes fans, wat enkele plezante anekdotes oplevert.
Vervolgens een Amerikaanse tournee, waarbij drummer Ian Paice verstek moest laten gaan omdat zijn vrouw bijna moest bevallen. Opnieuw werd Bobby Chouinard van de Billy Squier Band geleend, maar deze bleek zijn zwakke momenten te hebben, veroorzaakt door alcohol en cocaïne. In San Francisco deden musici van Whitesnake en gitaristen Jeff Beck, Eddie Van Halen, Neal Schon plus Eric Clapton mee.
Terug in Engeland was Paul Thompson, ex-Roxy Music, de nieuwe drummer. Hij bleek echter qua spel niet goed te passen bij de hardrock van Moore & co.
Later in Ierland was Phil Lynott van Thin Lizzy gastbassist, naast vaste bassist Craig Gruber. Moore moest hem helpen bij het instuderen van Black Rose, dat de man enigszins kwijt was. Hier werd Out in the Fields voor het eerst gespeeld, een jaar later op opvolger Run for Cover in studioversie.

Op p. 163-164 is Gruber zeer lovend over deze periode. Een greep uit zijn uitspraken: "I became a better musician, (...) I grew so much. (...) Gary was (...) laser focused, totally organised, there was structure and discipline. (...) Rehearsals were Monday to Friday, 10 - 6. Everbody was on salary. Even the most humble person on the tour he would treat well."

Dat alles hoor je terug aan We Want Moore! De zwakke momenten van Chouinard belandden niet op dit goed geproduceerde album, zodat we horen waarom Moore hem telkens weer vroeg als vervanger van Ian Paice.
Op de cd-versie van 2003 staat een bonus met Lynott en Thompson. Als ik het tegenkom in een platenbak, maak ik mijn fout van 1984 goed...

Had toen de vhs video band Emerald Aisles. Die moet je , als je van dit live document houd , zeker gezien hebben. Een soort docu en live optreden uit dat jaar in Ierland gefilmd , schitterende beelden leveren dat op. Laatst toevallig de film weer eens gezien, die ik nu op dvd heb , en weer eens zin om de live cd ook weer eens van stal te halen. En kreeg gelijk weer een nostalgisch gevoel. Het concert was ook top toen in november '84 in de Jaap Edenhal.

Dat was op 16 november 1985. Ik was er nog niet bij, iets met financiële middelen en zo. Ik zag Gary Moore in de IJsselhallen in Zwolle op 4 april 1987, dat was mijn eerste "echte" concert. Veels te kort maar wel errug goed.

Mocht je willen weten wie mogelijk de beste gitarist is luister dan eens naar dit album en in het bijzonder Victims Of The Future. Onwaarschijnlijk wat de man daar laat horen. Pfjoe..

En dan vind ik persoonlijk de jaren '80 van Gary Moore een stuk interessanter dan toen hij terugkeerde naar de blues.

After The War met The Messiah Will Come Again vind ik ook meesterlijk. Veel mooier op gitaar gaat het niet worden.

O , 1985.
Dat kan ook wel. Heb het kaartje nog , maar daar staat volgens mij geen jaartal op. Dat had je toen.
Maar toen had je tenminste nog wat tastbaars als een kaartje. Nu moet je wat uit je eigen printer halen , lang niet zo mooi als een kaartje van toen.
Of je entreebewijs gaat alleen via je mobiel.
Ach ja , sommige dingen.

Prima ‘concert’ maar de opnames zijn matig, beetje domper.
Maar top muziekanten.

Pitchman schreef:Daar ga ik eens werk van maken. Maar dan wel op dvd.