Gary Moore - We Want Moore! (1984)

3,5 ster. Ik heb weinig te klagen over de songkeuze, waardoor er genoeg te genieten valt. Maar gemiddeld genomen waardeer ik live albums een beetje minder dan studio. Hoewel ik snap dat andere muziekliefhebbers de eerlijkheid van een liveregistratie wel waarderen, hoor ik toch liever dat sommige onvolkomenheden zijn weggepoetst met een overdub. Maar belangrijker nog: sommige nummers worden naar mijn smaak teveel opgerekt. En dat ervaar ik als volkomen onnodig bij artiesten met een oeuvre dat omvangrijk genoeg is om een lange set te vullen.

De plaat begint goed met een krachtige versie van mijn favoriet hier: Murder in the Skies. Shapes of Things vind ik ook een topnummer, maar ik zie de toegevoegde waarde niet van een verdubbeling van de lengte van de studioversie. De break - na de overig fantastische gitaarsolo - duurt me een paar minuten te lang. Was mogelijk leuk als je er bij was tussen het publiek, maar niet voor thuis. Victims of the Future wordt ook lekker gespeeld. Tot het einde dan, waar ik vooral herhaling en tijdrekken ervaar.

Cold Hearted krijgt op de hoes ruim tien minuten, maar houdt in feite gewoon na een minuut of zes op. Dan volgt iets wat volgens mij gewoon een nieuw instrumentaal nummer is als opmaat naar de solospot van Gary. End of the World is mijn tweede favoriete track en juist beter dan de studioversie. Daar stoorde ik me namelijk aan de zang van Jack Bruce. Het slotnummer Rockin' and Rollin' vind ik een zeperd, met name vanwege het sing along stukje. Daar haal ik de naald voortijdig van het vinyl.

In 1982 zaten topgitaristen als Dave Meniketti (Y&T) en Eddie Van Halen aan tafel bij een Amerikaans magazine, zo vertelt Harry Shapiro in zijn biografie over Gary Moore (2022) op p. 155. Op de vraag wie de beste rockgitarist was, reageerde Meniketti: "Well, the best one isn't here. He's in England and it's Gary Moore."

In 1984 kocht ik We Want Moore! niet, mogelijk omdat ik "alle nummers al kende". Dat was een dom besluit. De afgelopen dagen heb ik 'm via streaming gedraaid en alhoewel ook ik niet per se een fan ben van livedubbelaars, geef ik deze elpee + 12" de volle vijf sterren.
Want: een hecht spelende band (ondanks wijzigingen qua drummers) en nummers die allesbehalve kopieën van de toch al sterke studioversies zijn, maar een enorme dosis live-energie én extra gitaarsolo's krijgen. Bovendien klinkt Moores stem niet schel en werkt de toetreding van toetsenist Neil Carter goed. Deze speelt namelijk ook sterk slaggitaar, wat hier en daar de nummers nog eens verder versterkt. Hij zet op Shapes of Things ook nog eens een goede eerste stem neer.

Vanaf p. 160 beschrijft Shapiro de tournees ter promotie van Victims of the Future. Eerst naar Japan, waar ze werden achtervolgd door hordes fans, wat enkele plezante anekdotes oplevert.
Vervolgens een Amerikaanse tournee, waarbij drummer Ian Paice verstek moest laten gaan omdat zijn vrouw bijna moest bevallen. Opnieuw werd Bobby Chouinard van de Billy Squier Band geleend, maar deze bleek zijn zwakke momenten te hebben, veroorzaakt door alcohol en cocaïne. In San Francisco deden musici van Whitesnake en gitaristen Jeff Beck, Eddie Van Halen, Neal Schon plus Eric Clapton mee.
Terug in Engeland was Paul Thompson, ex-Roxy Music, de nieuwe drummer. Hij bleek echter qua spel niet goed te passen bij de hardrock van Moore & co.
Later in Ierland was Phil Lynott van Thin Lizzy gastbassist, naast vaste bassist Craig Gruber. Moore moest hem helpen bij het instuderen van Black Rose, dat de man enigszins kwijt was. Hier werd Out in the Fields voor het eerst gespeeld, een jaar later op opvolger Run for Cover in studioversie.

Op p. 163-164 is Gruber zeer lovend over deze periode. Een greep uit zijn uitspraken: "I became a better musician, (...) I grew so much. (...) Gary was (...) laser focused, totally organised, there was structure and discipline. (...) Rehearsals were Monday to Friday, 10 - 6. Everbody was on salary. Even the most humble person on the tour he would treat well."

Dat alles hoor je terug aan We Want Moore! De zwakke momenten van Chouinard belandden niet op dit goed geproduceerde album, zodat we horen waarom Moore hem telkens weer vroeg als vervanger van Ian Paice.
Op de cd-versie van 2003 staat een bonus met Lynott en Thompson. Als ik het tegenkom in een platenbak, maak ik mijn fout van 1984 goed...