Ill Niño - Revolution Revolución (2001)

Ik ben nauwelijks meer gecharmeerd door die "cleane" stukjes, maar wordt nog altijd even enthousiast als ik Machado z'n strot uit z'n lijf hoor schreeuwen.

Het gitaarwerk vind ik verder ondermaats (ik haat middelmatigheid), en ook de turntables hadden van mij in de kast gemogen, maar het drumwerk is daarentegen gewoon erg goed.

De korte speelduur van de nummers maken wat het album uiteindelijk toch nog vrij luisterbaar en soms zelfs genietbaar maakt.

Ja, Ill nino is toch best oké.

Nog steeds het pinnakel van wat Ill Nino al heeft uitgebracht, al heb ik hun latere album Epidemia nog niet (volledig) beluisterd.

Het geheel straalt een unieke sfeer uit. Niet alleen door de Latijns-Amerikaanse invloeden -die overigens slechts subtiel aanwezig zijn en mij niet storen- maar ook door het bij vlagen bijzonder brute werk van zanger Machado. De man heeft op dit album wellicht de diepste en goorste grunt die ik op een Nu-Metal plaat -natuurlijk niet binnen de Death Metal- al ben tegengekomen. Deze zorgt bovendien voor enkele brute hak, breek, beuk en "maai alles in een straal van 20 meter neer" passages die het geheel van een toch wel eigen kleur voorzien. Diezelfde vuile grunt is na dit album plots mysterieus verdwenen uit het oeuvre van Ill Nino. Spijtig toch.

De voor het genre agressief aandoende ram-passages worden afgewisseld met melodieuze stukken die, toegegeven, op bepaalde momenten toch wel iets te mierzoet worden voor hun eigen goed. Evenzo jammer is dat ze na dit album doorgaans voor uitsluitend die mierzoete stukken hebben gekozen, hier en daar met eens een zeldzame uitzondering (The Alibi Of Tyrants bijvoorbeeld). Alweer, spijtig toch.

Want als ik slappe kost zoals "This Times For Real" van hun tweede album of het recentere "I'm Not The Enemy" vergelijk met een "Liar", "I Am Loco" of "Rip Out Your Eyes" die op dit album staan, denk ik spontaan met weltschmerz terug aan het feit dat de heren ooit wel wisten hoe je Nu-Metal goed brengt.