Sophie Ellis-Bextor - Wanderlust (2014)

Sophie Ellis-Bextor staat in mijn geheugen gegrift met Murder on the Dancefloor, nog steeds een verfrissende pop single die blijft opvallen door haar 'deftige' uitspraak.
Het album was aardig maar verveelde me snel en wat daarna kwam wist me eigenlijk maar zelden te boeien.

En nu is daar Wanderlust die ze samen met Ed Harcourt gemaakt heeft. Tingeling, dan gaat het belletje rinkelen bij mij want Ed heb ik hoog zitten en heeft me zelden teleurgesteld.
Single Young Blood deed al vermoeden dat dit wel eens wat anders zou kunnen worden en dat blijkt dan ook.
Wanderlust staat boordevol zoetige, alternatieve popliedjes zoals ook The Magic Theatre die maakt (alhoewel ik die wat 'sprookjesachtiger' vind).
Het klinkt allemaal volwassener en vrij ontspannen en de strijkers doen hier goede zaken.

Ik heb wel een zwak voor dit soort zoetigheid maar let wel op: het is niet van de tandglazuur brekende soort; eerder lieflijk met toch wat stevige bites waar nodig.
Sophie lijkt op dit album een perfecte balans te hebben gevonden waarop alles op z'n plaats lijkt te vallen. Dit had ze misschien al veel eerder moeten doen.

Niet voor iedereen weggelegd maar voor wie af en toe niet vies is van de betere pop is dit zeker een aanrader.

En dan plotseling valt het kwartje. Dit album weet een prachtige sfeer neer te zetten. De koude, afstandelijke sfeer waarmee Sophie altijd zingt past perfect bij de Oost-Europees klinkende productie van deze nummers. Het duurde even om door de bombast aan geluid een identiteit te ontdekken in de afzonderlijke tracks maar ik moet nu bekennen dat ik dit album zeker ben gaan leren waarderen. Sterker nog, de bombastische nummers zijn de hoogtepunten. 'Birth of an Empire' is een prachtige opener en 'Until the Stars Collide' had geen slechte tweede singlekeuze geweest.

Jammer dat 'Runaway Dreamer' de nieuwe single is geworden want qua tempo lijkt het nogal op eerste single 'Young Blood'. Ze had, om nieuwe luisteraars te lokken, juist met iets anders moeten komen. Daarbij vind ik 'Runaway Dreamer' ook nog eens het minste nummer van het album maar dat is een persoonlijk iets.

'13 Little Dolls' is de meest opvallende track op dit album. Eerst vond ik het verschrikkelijk maar het nummer weet me toch te grijpen. Eerder noemde ik het nummer psychotisch. Als je naar de tekst luistert blijkt dat dit ook juist is hoe het nummer hoort te klinken.
'Love Is a Camera' en 'Cry to the Beat of the Band' zijn nog twee nummers die tot de besten van dit album behoren.

Ik ben om. Ik ben nog steeds van mening dat 'Trip the Light' haar beste album is maar haar popdance periode ligt duidelijk achter haar. Ik kan alleen maar hopen dat ze zich nog verder gaat ontwikkelen en dat haar volgende album er ook weer eentje zal zijn die mij uitdaagt om er goed voor te gaan zitten en van alles te ontdekkken.