Flotsam and Jetsam - When the Storm Comes Down (1990)

Ik heb de plaat hier nog van liggen. Wat een miskleun!
Na de eerste twee leuke platen van F&J was dit toch huilen met de pet op! Die drums! Wat een miserabel geluid!

mee eens

een zeer slechte kopie van voorgaand werk

was dit na vertrek jason newsted?

ja, volgens mij wel want bij and bij ...and justice for all van metallica die komt uit 1988 dus ik denk dat ie er hier niet meer bij was

Jason Newsted heeft alleen op de 1e plaat gespeeld..

Maar wel de nummers voor het tweede album (mee)geschreven als ik het mee goed herinner. Alleen EMTEK en October Thorns zijn nog enigszins te pruimen. De rest is bagger, helaas.

klopt, en dat maakte plaatje 2 dik in orde

daarna stuurloos en volledig de weg kwijt

jammer, band met zeker potentie

Aparte productie waar je van moet houden, net als ''...And justice for all'' van Metallica rond die tijd. In dit geval vind ik het zeer passend. De eerste plaat heb ik nooit zo gevat(misschien komt dat nog es, dat had ik ook met de oude Messiah en Dark Angel), maar de tweede was heavy, onheilspellend en technisch zeer ok.
Deze plaat zie ik als een ander hoofdstuk en is mijn favoriete plaat van Flotsam and Jetsam. Sterke riffs en melodieen, mooie zanglijnen en uitgebalanceerde songs, allemaal niet zo rechttoe- rechtaan als het vorige werk. De bassist hier is(net als op ''No place for disgrace'') overigens Troy Gregory die later Prong nog even mee kwam helpen op de sterke plaat ''Prove you wrong''...

In 1990 had ik dit geval ook gekocht. Later weer gedumpt omdat de lp zo'n teleurstelling was. Een paar jaar geleden op cd gekregen van iemand die flauw van deze tegenvaller was. Ja,het geluid van de gitaren is mager en de drumsound is irritant. De nummers gaan soms wel,zijn soms langdradig en soms vrij belabberd. Maar ook al gaat een song soms wel;ik ben veels te verwend om naar een waardeloos snertgeluid te luisteren. Anderhalve ster.

Ik begin stilletjesaan te begrijpen waarom ik als tachtiger-jaren-metalhead in de jaren negentig mijn interesse begon te verliezen in bepaalde stromingen: bloedarmoede begon toe te slaan.
Ik leg uit: aan je eerste album kun je als jonge wolf jaren werken tot het perfect is en als een bom kan inslaan, met je tweede kun je perfect op je lauweren rusten en een evenwaardige opvolger maken. De derde, dat is de moeilijke, hooggespannen verwachtingen, van de ondertussen doorwinterde muzikanten zelf, het publiek en vooral de platenmaatschappij die return on investment verlangt.
Platenmaatschappij is de major MCA (ook wel Musician’s Cemetary America genoemd). Laat ook de invloed van belangrijke songschrijver Jason Newstedt (na het debuut naar Metalllica verhuisd) volledig wegvallen op dit album. De productie is mager, de songs zijn mager, het geheel is mager. Het zijn nooit uitzonderlijke muzikanten en songschrijvers geweest maar zorg tenminste voor een fatsoenlijk geluid, is dat zoveel gevraagd?
Los daarvan vind ik de songs saai, er is bijna nergens een moment waar ik het warm van krijg, niet in de song, niet in de instrumentale passages, zeker niet in de weeral zwakke zang en niet in de solo’s. Ik heb de originele versie, als er een god/duivel is – schrappen wat niet past – laat hem dan zijn werk gedaan hebben en voor een fatsoenlijk geluid op de remaster gezorgd hebben.
Lichtpuntjes op dit album? Toch wel, Suffer the Masses en stukken van E.M.T.E.K. (geen idee wat die afkorting betekent…).
Thrashmetal is een ongenadig subgenre, zonder een fatsoenlijk geluid (van superhelder tot botervettig) is het een slag in het water. MCA major platenmaatschappij? Na het horen hiervan denk ik duidelijk van niet. Een magere worp verdient een magere score.

Toen deze uitkwam was ik ook behoorlijk teleurgesteld. Maar sinds een aantal jaren kan ik dit album goed op waarde schatten. Geen idee hoe dat komt. De productie werd in de verschillende zines als hoofdschuldige aangewezen. Dat heb ik nooit belangrijk gevonden. Ik miste gewoon de knuppelende polka' s en het opzwepende riffen en soleren. Ook vocalist Eric A.K. doet het vrijwel zonder kopstem. Het geluid is donkerder en de thematiek is ook veel zwaarmoediger. Maar buiten de verhouding met de legendarische voorgangers en na een aantal jaren rijpen, levert dat toch een aantal boeiende composities op. Het reeds gememoreerde Suffer The Masses is een waar hoogtepunt.

Wie benieuwd is naar waar de afkorting E.M.T.E.K. voor staat, raad ik aan eens naar de namen van de bandleden te kijken.

You miscalculated...
the algebra of need -

I died for you...
Now, why shouldn't you return the favour?

Brrr... iljant.

Net als velen vond ik dit album na twee knallers van jewelste een beetje tegen vallen, al kon ik nummers als The Master Sleeps en Suffer The Masses, vooral dankzij de logge beginriff, wel waarderen. Ten tijde van de release had ik dit bandje op cassette opgenomen van iemand. Enkele dagen geleden kwam ik de CD bij mijn lokale tweedehands muziekboer tegen en kon ik de verleiding niet weerstaan deze mee te nemen.

De hernieuwde kennismaking bevalt me eigenlijk beter dan verwacht en de productie valt me eigenlijk wel mee of is in ieder geval niet zo slecht als ik me van vroeger meen te herinneren. Flotsam & Jetsam tapt op dit album uit een iets ander vaatje dan op de voorgaande albums. Het gemiddelde tempo ligt iets lager en de band mist de scherpte van de eerste twee albums. Toch staan er met bijvoorbeeld 6, six, VI en The Master Sleeps sterke nummers op dit album. Ook Suffer The Masses kan me nog steeds prima bekoren. Helaas kent het album ook een aantal erg zwakke nummers zoals No More Fun, October Thorns en E.M.T.E.K. (dat ik het tweede deel overigens redelijk herstelt).

Score: 68/100

Album draait nu ook voor het eerst sinds jaren, ik haal er toch nipt voldoening uit. Alex Perialas' productie speelt deels parten met die drumsound. Songmateriaal gaat soms nergens heen en kabbelt wel eens wat voort, maar kent toch een aantal sterkere tracks. Suffer the Masses, The Master Sleeps en E.M.T.E.K. zijn altijd mijn favorieten geweest en No More Fun de miskleun. Die aanvankelijke 1,5* uiteindelijk toch verdubbelt.

Da's wel het minste, B.Robertson, een zes.

'No More Fun' vind ik (natuurlijk) ook erg tof. Geweldige plaat.