Flotsam and Jetsam - When the Storm Comes Down (1990)
mijn stem
26 stemmen
0
Sir Spamalot (crew)
geplaatst: 13 maart 2010, 15:23 uur
Ik begin stilletjesaan te begrijpen waarom ik als tachtiger-jaren-metalhead in de jaren negentig mijn interesse begon te verliezen in bepaalde stromingen: bloedarmoede begon toe te slaan.
Ik leg uit: aan je eerste album kun je als jonge wolf jaren werken tot het perfect is en als een bom kan inslaan, met je tweede kun je perfect op je lauweren rusten en een evenwaardige opvolger maken. De derde, dat is de moeilijke, hooggespannen verwachtingen, van de ondertussen doorwinterde muzikanten zelf, het publiek en vooral de platenmaatschappij die return on investment verlangt.
Platenmaatschappij is de major MCA (ook wel Musician’s Cemetary America genoemd). Laat ook de invloed van belangrijke songschrijver Jason Newstedt (na het debuut naar Metalllica verhuisd) volledig wegvallen op dit album. De productie is mager, de songs zijn mager, het geheel is mager. Het zijn nooit uitzonderlijke muzikanten en songschrijvers geweest maar zorg tenminste voor een fatsoenlijk geluid, is dat zoveel gevraagd?
Los daarvan vind ik de songs saai, er is bijna nergens een moment waar ik het warm van krijg, niet in de song, niet in de instrumentale passages, zeker niet in de weeral zwakke zang en niet in de solo’s. Ik heb de originele versie, als er een god/duivel is – schrappen wat niet past – laat hem dan zijn werk gedaan hebben en voor een fatsoenlijk geluid op de remaster gezorgd hebben.
Lichtpuntjes op dit album? Toch wel, Suffer the Masses en stukken van E.M.T.E.K. (geen idee wat die afkorting betekent…).
Thrashmetal is een ongenadig subgenre, zonder een fatsoenlijk geluid (van superhelder tot botervettig) is het een slag in het water. MCA major platenmaatschappij? Na het horen hiervan denk ik duidelijk van niet. Een magere worp verdient een magere score.
Ik leg uit: aan je eerste album kun je als jonge wolf jaren werken tot het perfect is en als een bom kan inslaan, met je tweede kun je perfect op je lauweren rusten en een evenwaardige opvolger maken. De derde, dat is de moeilijke, hooggespannen verwachtingen, van de ondertussen doorwinterde muzikanten zelf, het publiek en vooral de platenmaatschappij die return on investment verlangt.
Platenmaatschappij is de major MCA (ook wel Musician’s Cemetary America genoemd). Laat ook de invloed van belangrijke songschrijver Jason Newstedt (na het debuut naar Metalllica verhuisd) volledig wegvallen op dit album. De productie is mager, de songs zijn mager, het geheel is mager. Het zijn nooit uitzonderlijke muzikanten en songschrijvers geweest maar zorg tenminste voor een fatsoenlijk geluid, is dat zoveel gevraagd?
Los daarvan vind ik de songs saai, er is bijna nergens een moment waar ik het warm van krijg, niet in de song, niet in de instrumentale passages, zeker niet in de weeral zwakke zang en niet in de solo’s. Ik heb de originele versie, als er een god/duivel is – schrappen wat niet past – laat hem dan zijn werk gedaan hebben en voor een fatsoenlijk geluid op de remaster gezorgd hebben.
Lichtpuntjes op dit album? Toch wel, Suffer the Masses en stukken van E.M.T.E.K. (geen idee wat die afkorting betekent…).
Thrashmetal is een ongenadig subgenre, zonder een fatsoenlijk geluid (van superhelder tot botervettig) is het een slag in het water. MCA major platenmaatschappij? Na het horen hiervan denk ik duidelijk van niet. Een magere worp verdient een magere score.
0
geplaatst: 26 september 2019, 11:32 uur
Net als velen vond ik dit album na twee knallers van jewelste een beetje tegen vallen, al kon ik nummers als The Master Sleeps en Suffer The Masses, vooral dankzij de logge beginriff, wel waarderen. Ten tijde van de release had ik dit bandje op cassette opgenomen van iemand. Enkele dagen geleden kwam ik de CD bij mijn lokale tweedehands muziekboer tegen en kon ik de verleiding niet weerstaan deze mee te nemen.
De hernieuwde kennismaking bevalt me eigenlijk beter dan verwacht en de productie valt me eigenlijk wel mee of is in ieder geval niet zo slecht als ik me van vroeger meen te herinneren. Flotsam & Jetsam tapt op dit album uit een iets ander vaatje dan op de voorgaande albums. Het gemiddelde tempo ligt iets lager en de band mist de scherpte van de eerste twee albums. Toch staan er met bijvoorbeeld 6, six, VI en The Master Sleeps sterke nummers op dit album. Ook Suffer The Masses kan me nog steeds prima bekoren. Helaas kent het album ook een aantal erg zwakke nummers zoals No More Fun, October Thorns en E.M.T.E.K. (dat ik het tweede deel overigens redelijk herstelt).
Score: 68/100
De hernieuwde kennismaking bevalt me eigenlijk beter dan verwacht en de productie valt me eigenlijk wel mee of is in ieder geval niet zo slecht als ik me van vroeger meen te herinneren. Flotsam & Jetsam tapt op dit album uit een iets ander vaatje dan op de voorgaande albums. Het gemiddelde tempo ligt iets lager en de band mist de scherpte van de eerste twee albums. Toch staan er met bijvoorbeeld 6, six, VI en The Master Sleeps sterke nummers op dit album. Ook Suffer The Masses kan me nog steeds prima bekoren. Helaas kent het album ook een aantal erg zwakke nummers zoals No More Fun, October Thorns en E.M.T.E.K. (dat ik het tweede deel overigens redelijk herstelt).
Score: 68/100
* denotes required fields.
* denotes required fields.